Mentionsy

Spanikowany Shatterlock dobył broni i wyswobodził swojego kompana z uścisku.

Oczywiście to jest uproszczony przebieg wydarzeń, bo tam jeszcze było spotkanie z resztą członków szajki, która pilnowała i obstawiała otoczenie, spotkanie z Hammerlockiem, któremu zapłacono za zdjęcie kładki, ale główny sens był taki, że Moritz, Alfred i Shatterlock byli głównymi wykonawcami, a reszta była takimi pobocznymi obserwatorami, można powiedzieć.

Dlaczego więc, skoro cała trójka miała krew na rękach, to właśnie Shatterlock uważany był za głównego winowajca?

Zresztą nie wiem, czy do końca słusznie uważano tutaj, że to właśnie Shatterlock przewodził grupie przestępczej.

Sam Shatterlock nie wypierał się powiązań z bandą, ale potwierdził, że trafił w jej szeregi przez czysty przypadek.

Zresztą, jak się zaraz okaże, nie tylko z nią, bowiem Shatterlock był dość kochliwy.

I mówię o tym, bo ten szczegółowy opis tego, co kupił Shatterlock, świadczył na jego niekorzyść, ponieważ mało kto tak dokładnie pamięta przecież, co kupuje i to jeszcze prawie rok temu, bo rozprawa sądowa miała miejsce w roku 1935.

Ale według Shatterlocka to w nocy z 31 sierpnia na 1 września nocował u jakiegoś gospodarza właśnie w okolicy.

Shatterlock był również bardzo rozgoryczony postawą pozostałych oskarżonych.

Ponieważ świadek nie potrafił udzielić jednoznacznych odpowiedzi, poproszono Shatterlocka, by opisał gabinet burmistrza.

Według listy wsparć Shatterlock otrzymał jedynie 40 groszy, podczas gdy sam twierdził, że kwota wynosiła 50 groszy.

Uznano, że Shatterlock specjalnie wysłał do Nizankowic jakiegoś osobnika, który podając się za niego miał zapewnić mu alibi.

Więc nawet jeżeli pieniądze zostały pobrane 31 sierpnia, tak jak twierdził oskarżony i tak jak mówiły te księgi, to wcale nie był Shatterlock, tylko jego sobowtór.

To, że nikt Shatterlockowi w jego alibi nie wierzył, to w tej sprawie w ogóle nie dziwi.

Wnoszę zatem o karę śmierci dla oskarżonych Shatterlocka, Morritsa i Alfreda i łagodniejszą karę dla reszty oskarżonych.

Shatterlock również nie był usatysfakcjonowany i domagał się uniewinnienia.

Miała przecież najmocniejszy dowód – rzekome dobrowolne przyznanie się Shatterlocka podczas śledztwa.

Ponieważ Shatterlock nie był Romem, miał idealnie do tego opisu pasować.

Przyznanie się Shatterlocka zaczęło więc wyglądać bardziej jak efekt nacisku niż szczere wyznanie.

Chłopak zeznał, że obciążał Shatterlocka tylko dlatego, że zmusili go do tego przywódcy bandy, Franciszek Burjański, czyli Helenaż i Andrzej Richter, zwany Emilem.

Bo tak, teraz już Pollock twierdził, że Shatterlock wcale nie był ich hersztem, ale był dobrym kozłem ofiarnym, dzięki któremu pozostali członkowie bandy mogli liczyć na łagodniejsze wyroki.

Sam Shatterlock oraz właśnie Rudy, którego jasna cera i rude włosy mogły wprowadzić świadków w błąd.

To, że panie widziały mężczyznę o jaśniejszej karnacji, jeszcze nie oznaczało, że był to Shatterlock.

Shatterlock odpowiadał spokojnie, pewnie, bez żadnego zabahania.

I kiedy w końcu doszło do konfrontacji ze świadkiem, z Badianem oraz z gospodynią, okazało się, że relacja Shatterlocka pasowała.

Shatterlock wyszedł z sądu jako wolny człowiek.