Mentionsy

To właśnie w Laguna Beach poznała Doris Palmer, młodszą od niej, pełną energii i nowych pomysłów kobietę, która od razu zdobyła sympatię w środowisku artystycznym.

Doris była lojalna, otwarta i chętna do pomocy.

Doris zaprzyjaźniła się z Adele, a nawet stała się kimś w rodzaju jej opiekunki.

Najwięcej czasu spędzała ze wspomnianą wcześniej Doris Palmer.

Adele odnalazła w Doris kogoś, kto dawał jej poczucie bezpieczeństwa i przynależności.

Lubiła siadać z Doris przy herbatce i opowiadać historie z dawnych lat, a jej przyjaciółka cierpliwie słuchała wspomnień Adele.

Adele była kobietą dumną i potrzebującą kontroli, a Doris w naturalny sposób zaczynała zdobywać coraz większe uznanie.

Z początku Adele cieszyła się sukcesami przyjaciółki, ale im bardziej Doris rosła w oczach społeczności, tym bardziej Richie zaczynała czuć z jej strony zagrożenie.

Doris jednak starała się ignorować wszystkie znaki ostrzegawcze.

Gdy inni zaczynali tracić cierpliwość względem Adel, zwłaszcza jej kaprysów i wybuchów, Doris starała się brać ją pod swoje skrzydła.

Początkowo nic nie wskazywało na to, że relacja Adel Ritchie i Doris Palmer zakończy się tragedią.

Gdy Doris zbierała pochwały, Adel słyszała tylko szepty o tym, jak ciężko się z nią współpracuje.

Gdy Doris została zaproszona na spotkanie towarzyskie, a Adel została pominięta, jej urażona duma wzięła górę.

Dowiedziawszy się, że Doris zaproszenie przyjęła, wykrzyczała jej w twarz, że zachowała się względem niej paskudnie.

W roku 1930 społeczność Laguna Beach powierzyła tę rolę Doris.

Doris nie była już tylko jej przyjaciółką, ale również rywalką, która zabiera jej to, co najcenniejsze – uznanie i władzę.

Według relacji znajomych Adele miała w chwilach gniewu mówić nawet o Doris z pogardą, a podczas jednej z prób teatralnych miała rzucić, że mogłaby ją zabić.

Doris zaczynała dostrzegać, że przyjaźń z Adel staje się coraz bardziej obciążająca.

Każde wyróżnienie Doris, każde zaproszenie, pochwała, uśmiech od społeczności Laguna Beach był kolejną szpilką wbijaną Adele.

24 kwietnia 1930 roku Doris pojawiła się w domu Adel.

Adele wypomniała Doris, że ta ukradła jej rolę w teatrze, że to ona powinna prowadzić przedstawienie.

Sytuację widziały tylko dwie osoby, Doris i Adele.

Już kilka kroków dalej w salonie natrafili na leżące na ziemi w kałuży krwi ciało Doris Palmer.

To co istotne to to, że Doris została postrzelona w szyję, a Adele miała ranę postrzałową głowy.

A przynajmniej próbowała to zrobić, bo według raportu autopsyjnego kula trafiła Doris w szyję, uszkadzając przy tym tętnicę szyjną.

Od postrzału do zgonu Doris mogły minąć maksymalnie dwie godziny.

Na twarzy Doris widniał makijaż.

Makijaż miał być symboliczną próbą przywrócenia Doris godności, upiększenia jej, by w swoich ostatnich chwilach wyglądała jak najkorzystniej.

Biegli psychiatrzy spekulowali, że Adele mogła nie być w stanie zaakceptować widoku cierpiącej Doris.

Być może instynktownie potraktowała Doris jak aktorkę po ostatnim akcie, której twarz należy przygotować na finałową scenę.

Być może chciała, by to do niej należała decyzja, jak świat zapamięta Doris Palmer.

Według Coronera odstęp czasowy między śmiercią Doris a Adel wynosił od kilkudziesięciu minut do około dwóch godzin.

Miała czas, by obserwować Doris, próbując ją ratować, a dopiero później zdecydowała się na odebranie sobie życia.

Innymi słowy, chciała uratować Doris.

Jedyne, co mi tu nie pasuje, to skoro Adel tak bardzo zależało, by Doris przeżyła, to dlaczego nie wezwała pomocy?

Być może Adele ostentacyjnie wyciągnęła broń przy swojej przyjaciółce, wycelowała w swoją skroń i próbowała odebrać sobie życie na oczach Doris.

Tylko lufa nie była już skierowana w stronę skroni Adel, ale przypadkowo postrzeliła Doris w szyję.

Adele i Doris były częścią lokalnej kolonii artystycznej, uczestniczkami przedstawień i spotkań towarzyskich.

Doris Palmer była lubiana, ciepła i zaangażowana w życie lokalnej społeczności.

Pogrzeby Adele Ritchie i Doris Palmer odbyły się oddzielnie.

Doris Palmer została pożegnana jako ofiara.

Doris była lubiana.

Niektórzy żałobnicy mieli nawet szeptać półgłosem, że Adel zniszczyła nie tylko siebie, ale i Doris i że trudno oddzielić we wspomnieniach jej talent od destrukcyjnego charakteru.

Doris odeszła jako ofiara, otoczona współczuciem i czułością.

Doris jako niekty ważny, i oczywiście mówię tutaj niekty ważny w cudzysłowie, została wymazana z ludzkiej pamięci.

W sprawie Doris Palmer mówił z brutalną szczerością.

Ponad 90 lat po tragedii w Laguna Beach, historia Adel Ricci i Doris Palmer wciąż przyciąga uwagę badaczy, lokalnych historyków i pasjonatów dawnych skandali.