Mentionsy

Choć też do końca nie możemy tu oceniać zachowania Thomasa, bo jednak mentalność mężczyzn na przełomie XIX i XX wieku różniła się od tej, którą znamy obecnie, a panowie podchodzili do relacji damsko-męskich w zupełnie inny sposób.

Oficjalnie uznaje się, że przeprowadzka była spowodowana nową pracą Thomasa.

Przynajmniej tak twierdził Thomas.

A romans Thomasa i Marty to nie był krótki epizod.

W wyniku ugody separacyjnej Thomas był zobowiązany wypłacać swoje małżonce alimenty wynoszące dwa funty tygodniowo, co też czynił przez kolejne lata i nie próbował się tutaj migać od odpowiedzialności.

Inna wersja mówi o tym, że to nie Sara odeszła od męża, ale Thomas, który nie chciał dłużej ukrywać się ze swoim uczuciem do Marty, porzucił małżonkę i kazał jej się wyprowadzić z domu.

Opiekę nad piątką dzieci, bo czworo pozostałych już się usamodzielniło, przyznano Thomasowi.

Thomas i Marta rozpoczęli wspólne życie.

Wiedzieli, że przed nowymi sąsiadami, bo oczywiście Thomas wyprowadził się ze starego mieszkania i znalazł nowe, muszą udawać parę małżeńską.

Kobieta odwiedzająca dzieci wzbudziłaby podejrzenia, a Thomas chciał uniknąć skandalu.

A dziadwa Thomasa, powiedzmy sobie szczerze, nie była zadowolona z obecności kobiety, przez którą ich matka odeszła lub też musiała odejść.

Artur, trzynastoletni syn Thomasa, podczas jednej z kłótni miał napluć Marcie w twarz.

George, średni, czternastoletni syn, powiedział, że srogie konsekwencje za niesubordynację czekały ich nie tylko ze strony Marty, ale również ze strony Thomasa.

Ale nawet gdy ojciec był w domu, to George twierdził, że Thomas był dla niego, jak to łagodnie tutaj ujął, nieuprzejmy.

Nawet sam Thomas mówił tutaj, że jego dzieci widocznie nie przepadały za Martą.

Podobno raz Marta pobiła Annie, czyli jedną z córek Thomasa, do tego stopnia, że dziewczynka przez kilka dni nie była w stanie chodzić.

Żeby jednak być tutaj obiektywnym, to muszę nieco usprawiedliwić Martę, bo inne źródła mówią o tym, że owszem, Marta sprała Annie, ale tak naprawdę to ten jej niedowład był spowodowany pobiciem przez ojca, bo kiedy Thomas wrócił do domu i usłyszał o całej sytuacji, to jeszcze poprawił swoje córce, tak żeby zapamiętała raz i porządnie, jak ma zwracać się do Marty.

Na nerwowość Marty o ironio wpływał również jej związek z Thomasem, bo teraz kobieta była zależna od swojego męża.

Jeżeli Thomas nagle zmieniłby zdanie i stwierdził, że nie chce kontynuować tego związku, Marta zostawała z niczym.

Arthur był już kolejnym dzieckiem Thomasa, które poległo w walce z chorobą.

W roku 1909 Sarah Morris była, choć wciąż oficjalna żona Thomasa, zamieszkała w pobliżu domu, w którym mieszkały jej dzieci.

Thomas nie wiedział, co się stało z synem.

Thomas dał nawet ogłoszenie do gazety, zamieszczając zdjęcie syna, choć przyznam szczerze, że ja takowego nie znalazłam.

Zostało mi tylko dwoje, powiedział Thomas.

Thomas mógł ubolewać nad tym, że stracił już troje dzieci i obwiniał za to Martę.

Ponieważ istniało przypuszczenie, że śmierć Annie, Olive i Artura nie była przypadkiem, wydano polecenie, by przeprowadzić autopsję wszystkich zmarłych dzieci Thomasa Morrisa.

Inspektor odpowiedzialny za śledztwo w sprawie Marty Rendell i Thomasa Morrisa przekonał Departament Zdrowia, by ten wydał zgodę na przeprowadzenie eksperymentu na gryzoniach, królikach i świnkach morskich.

Adwokat broniący Thomasa Morrisa i Marty Rendell uważał jednak, że było inaczej.

Thomas był wrakiem człowieka.

Thomas Morris miał zdecydowanie więcej szczęścia.

Ponadto przeciwko Thomasowi nie było żadnych dowodów.

Ale w przypadku Thomasa było ich jeszcze mniej.

Ale najgłośniejszym głosem w tej sprawie był ksiądz Thomas Allen.

Thomas Walker, przedstawiciel partii pracy, podjął ostatnią próbę, by uratować Martę przed stryczkiem.

Co prawda rada wykonawcza miała rozważyć te wszystkie argumenty przedstawione przez przedstawicieli partii pracy, przez księdza Thomasa Allena, ale ostatecznie stwierdzono, że no niestety, ale ich zdaniem zeznania George'a i pani Carr są wystarczająco wiarygodne, by uznać winę Marty Rendell.

Na wieczór przed egzekucją Thomas Morris odwiedził ją w jej celi.

Ostatnią prośbą Marty było to, by Thomas zorganizował jej prawdziwy, godny pochówek.

Ksiądz Thomas Allen nie był w stanie przyglądać się, jak Kat wykonuje swoją powinność.

Jedną z nich był oczywiście Thomas Morris, który przybył na cmentarz w towarzystwie dwóch kobiet.

Thomas przez całą uroczystość beznamiętnie patrzył na trumnę.

Płakał natomiast Thomas Allen, który odprawiał ceremonię pogrzebową.

Thomas nie był tak złym człowiekiem, jak próbuje się go przedstawić.

Thomas nie dopuszczał się takich praktyk.

Ani ona, ani Thomas nie byli osobami, które można by było postawić za wzór do naśladowania.