Mentionsy

Ten mężczyzna nazywał się Jan Łowczyk i od 1953 roku milicja szukała go po całej południowej Polsce, jego i jego rodziny.

Okazało się bowiem, że w 1946 roku Jan Łowczyk...

Sprawdzeniem tego mieli się zająć milicjanci z posterunku w Nowym Brzesku, w dzisiejszym województwie małopolskim, którzy rzecz jasna słyszeli już to i owo o rzekomym zaginięciu rodziny Łowczyków, ale niewiele sobie z tego robili.

Cała okolica widziała, jak Jan Łowczyk z żoną i dwoma synami wyjeżdżali na zachód w lipcu 1946 roku.

W 1945 roku żyło się głównie z szabru i w ten sposób próbował sobie też radzić Jan Łowczyk.

Życie toczyło się dalej bez Łowczyków i aż do 1953 roku nikt nie podjął żadnej próby ustalenia, gdzie przebywają Maria, Michalina, Jan, Dionizy i Piotr Łowczykowie.

Milicjantom udało się jednak ustalić, że Jan Łowczyk jest zameldowany w Żarowie, małym miasteczku na Dolnym Śląsku, a w zasadzie to jeszcze wsi, bo Żarów uzyskał prawa miejskie dopiero właśnie w 1954 roku w październiku.

Także kiedy Jan Łowczyk tam zamieszkał, była to jeszcze wieś.

Jan Łowczyk prowadził życie na granicy prawa, niejednokrotnie te granice zdarzało mu się już przekroczyć, popełniał drobne przestępstwa, kradzieże, za które był karany i aktualnie ukrywał się przed milicją.

Tak więc dość szybko udało się milicjantom ustalić, że Jan Łowczyk pomieszkuje u swojej konkubiny, niejakiej Marii Kurki.

Ta strategia przyniosła spodziewany efekt i 13 września 1954 roku Jan Łowczyk został aresztowany.

No i Jan Łowczyk wyjaśnił to następująco.

Także jeśli rodzina Jana Łowczyka uconęłaby w Odrze lub Nysie latem 1946 roku, nikt by o tym nie wiedział.

Za to w dokumentacji pracowniczej Jana Łowczyka z kwietnia 1946 roku, kiedy mężczyzna krótko pracował w hucie, widniała informacja, że matka Łowczyka

Tego już się dziś nie dowiemy, jakimi metodami ostatecznie milicjanci wymusili to przyznanie, ale Jan Łowczyk zaczął mówić.

a więc przynajmniej jedne szczątki udało się odnaleźć i zidentyfikować, a tym samym potwierdzić historię opowiedzianą przez Jana Łowczyka.

I tym sposobem w czerwcu 1955 roku przed Sądem Wojewódzkim we Wrocławiu stanął Jan Łowczyk, któremu postawiono zarzuty czterokrotnego zabójstwa i kilku pomniejszych przestępstw.

Na liście świadków powołanych do tej sprawy znalazło się 100 nazwisk i żadna z tych osób nie miała właściwie nic dobrego do powiedzenia na temat Jana Łowczyka.

I 17 czerwca 1955 roku za każde z czterech zabójstw Jan Łowczyk został skazany na karę śmierci, co w efekcie dało karę łączną w postaci kary śmierci.

I na tym przykładzie widać, dlaczego w niektórych krajach, na przykład w USA, można zostać skazanym na potrójną karę śmierci albo cztery dożywocia, albo wyroki się sumują i można zostać na przykład 100 lat pozbawienia wolności, bo to daje większe prawdopodobieństwo, że któraś z tych kar zostanie w pełni wykonana, nawet jeśli skazanego obejmie na przykład amnestię, bo tak się właśnie stało w przypadku Jana Łowczyka.

Więc to ma się nie jak do Jana Łowczyka.

Myślę, że tu autor popełnił błąd i że chodziło o amnestię z 1956 roku w ramach odwilży październikowej, bo to właśnie w ramach tej amnestii osoby, które zostały skazane na kary pozbawienia wolności do lat pięciu opuściły więzienia, a skazanym na śmierć i dożywocie wyroki zamieniono na 15 lat pozbawienia wolności i właśnie tak się stało w przypadku Jana Łowczyka.