Mentionsy

Ed Kemper dokona zbrodni, o której marzył od ósmego roku życia.

Lecz pani Kemper nadal nie było w domu.

Kemper i w tym zachowaniu był unikalny, ale absolutnie nie jest to powód do dumy, choć on pewnie myśli inaczej.

Matka nie była ostatnią ofiarą Edmunda Kempera III.

Na swoje szczęście mężczyzna wyciągnął banknoty z portfela i zwrócił je Kemperowi.

Ubrała się elegancko i przyjechała swoim samochodem do Kemperów.

Kemper zdradził po latach Johnowi Douglasowi, słonnemu profilerowi, agentowi specjalnemu FBI, że w chwili odbierania jej życia przeżył orgazm.

W każdej czynności, w trakcie i po zamordowaniu matki przez Kempera, upatrywano i upatruje się głębszego znaczenia, symbolicznego wręcz.

Pani Kemper wpłaciła pieniądze za nią, a następnie usłyszała, że kobieta jednak nie zamierza z nią jechać.

Kemper rozpoznał funkcjonariusza, z którym właśnie rozmawiał.

Nakazał Kemperowi poczekać w pobieżu budki i obiecał oddzwonić.

Ale Fay przypomniał sobie, że rzeczywiście złożył wizytę Kemperom.

Kemper z ociąganiem oddał im rewolwer.

Kemper zostawił policjantom liścik z przeprosinami, cytuję, przepraszam panowie za ten bałagan, ale naprawdę nie miałem czasu.

Wokół domu Kemperów zgromadzili się sąsiedzi.

Nie sądził, że Kemper będzie tak bezbronny.

Kemper okazał się niegroźny.

Strach policjanta sprawiał, że Kemper jeszcze urósł w jego oczach.

Kemper zrobił to z rękoma wyciągniętymi do przodu, oczekując na skucie kajdankami.

Kemper wskazał samochód, gdzie trzymał broń.

Kemper zaczął opowiadać o swoich zbrodniach każdemu, kto był w zasięgu jego głosu – oficerom, detektywom, pracownikom cywilnym.

Zajmował się już sprawą Fraisera i Malina, teraz przyszła kolej na Kempera.

Ciągle skuty Kemper wyglądał jak celebryta.

Kemper siedział w aucie, gdy obok przeszły dwie piękne dziewczyny.

Prawdy nie zna chyba sam Kemper, który bardzo przeprosił za sprawienie policjantom kłopotu.

Wszystkie trofea Kempera i szczątki ofiar znajdowały się w promieniu nieco ponad 30 kilometrów od jego miejsca zamieszkania.

Prokurator Cheng wyraził głębokie ubolewanie, że psychiatrzy wypuścili na wolność bestię taką jak Edmund Kemper.

Lekarze ze szpitala Atascadero zebrali się podczas specjalnego spotkania, by przedyskutować w jaki sposób doszło do pomyłki w ocenie Kempera.

Czy ich błąd tkwił w wybitnej konstrukcji psychicznej Eda Kempera, która stanowiła nie lada labirynt psychologiczny, a może w wierze, że uzdrowienie go z morderczych skłonności jest możliwe?

IQ Kempera stało się przekleństwem nie tylko jego lekarzy, przede wszystkim zamordowanych przez niego ludzi.

Edmund Kemper jest jedynym seryjnym mordercą, który sam oddał się w ręce policji.

Wcześniej podjął się on obrony Johna Linleya Fraisera i Herberta Malina, którzy przecierali krwawe szlaki przed Kemperem.

był tak zaangażowany w obronę mordercy studentek, iż niektórzy mieli obawy, że Kemper wyjdzie na wolność, zanim rozpocznie się proces.

Adwokat podważał wartość złożonych przez Kempera wyjaśnień, ponieważ nie miał on wówczas żadnego prawnika.

Herbert z kolei obwiniał Kempera za to, że pozbawił go palmy pierwszeństwa pośród więźniów celebrytów i przebił jego sławę.

Kemper uważał, że Malin podkradł mu jego modus operandi, zabijając studentkę oraz podbierał miejsca ukrycia zwłok.

Poza widoczną gołym okiem urazą do malina, Kemper był wzorem cnót.

Pewnego dnia Harold Cartwright, śledczy wynajęty przez obronę, podczas wizyty u Kempera odczuwał ogromny dyskomfort.

Ręce Eda Kempera działały cuda.

Zupełnie odmienne doświadczenia miała studentka psychologii, która przeprowadzała z Kemperem rutynowe testy osobowości.

Opinie trzech psychiatrów oskarżenia dowodziły, że Edmund Kemper jest poczytalny i powinien ponieść karę za swoje zbrodnie.

O tym, co wydarzyło się podczas procesu i jaki zapadł wyrok, dowiecie się w kolejnym odcinku historii Edmunda Emila Kempera III.