Mentionsy

Zacznę Pani Dyrektor od takiego pytania i zagajenia, które nas włoży w jakiś kontekst, ponieważ wystawa Saskiewizje nie chcę powiedzieć, że była spontaniczna, ale nie była wystawą, którą produkowano latami.

Panowie byli już głęboko w tym projekcie, jak się pojawiła wystawa, w sensie pomysł na wystawę Saskiewizję.

Łącząc dwa tytuły, Saskie Wizje i Wspólne Dziedzictwo Polsko-Saskie, spróbujmy jakoś wejść właśnie w ten XVIII wiek.

Najważniejszym założeniem jest założenie Saskie, ale także powstają ambitne projekty rozbudowy Zamku Królewskiego, rozbudowy właśnie Pałacu Kazimierzowskiego, wielu innych rezydencji.

Saskie budowle, które były prywatną własnością Wettynuwa, a nie państwową, jak założenie Saskie, jak Marymont chociażby, pozostały w rękach Wettynów, tak jak to było wcześniej w przypadku Sobieskich.

Wspominany tutaj Walter Henschel, który opublikował taką pierwszą dość ogólną książkę na temat budownictwa saskiego w Polsce w XVIII wieku, publikuje część rysunków.

Na ile te czasy saskie są dla dzisiejszego zamku tożsamościowe?

I dzięki rysunkom ze zbioru drezdeńskiego rekonstrukcja, oczywiście wykorzystywano też fragmenty, wykorzystywano też zdjęcia, użyto różnych narzędzi, ale dzięki temu zachowanemu zasobowi Saskiemu można było tak precyzyjnie odtworzyć całą tą fasadę.

Ale podjęto też decyzję o odtworzeniu jednego bardzo ważnego wnętrza Zamku Królewskiego właśnie według wzoru Saskiego, czyli sali senatu.

Zdecydowali, że sala senatu zostanie zrekonstruowana właśnie według wzoru Saskiego, a nie późniejszego, dlatego że w Dreźnie zachowały się tak dobrze rysunki, które pozwalały na tak precyzyjną rekonstrukcję.

I ta wystawa Saskiewizje pozwala sobie zdać sprawę z tego jak...

To były drewniane ławy, to nie były żadne fotele, bo posłowie obratowali w takich prostych właśnie amfiteatralnych układach, prostych drewnianych ław, ale ich zrekonstruowanie według rysunku Saskiego pozwoliłoby pozyskać ten walor edukacyjny,

Natomiast gdyby nie rysunki Saskie, gdyby nie sascy architekci,

W tym przypadku akurat Heinricha von Brühla, ministra rządu Saskiego, a wcześniej członka Tajnej Rady Królewskiej i bardzo ważną osobę, jeśli chodzi o życie polityczne, kulturalne w Polsce także.

Drugą osobą, takim ważnym bardzo magnatem i także w pewnym momencie ministrem rządu Saskiego był Aleksander Józef Sułkowski.

To był Zamek Królewski w Warszawie, Instytut Sztuki Polskiej Akademii Nauk, Polonika i spółka Pałac Saski, dzięki której też na wystawie Saskiewizje mamy okazję oglądać nie tylko rysunek, ale również i artefakt z dawnej fasady Saskiej.