Mentionsy

Nawet po wpisaniu Kopernikana nie dostałem żadnych wyników.

Dla badaczy Litwy to tak samo bolesna rana jak dla nas utrata Kopernikany czy chorągwi królewskich.

Ale kiedy Polacy jadą do Uppsali i patrzą na książki Kopernika, to raczej myślą –

Czy naprawdę powinniśmy dziś walczyć o chorągwie Jana Kazimierza, o księgi Kopernika, o archiwa z XVII wieku?

Bo dziś mamy tam piękny dom Kopernika.

We Fromborku działa muzeum w miejscu, gdzie Kopernik spoczywa, a w Olsztynie wciąż można zobaczyć jego tablicę astronomiczną, jedyny naprawdę oryginalny przedmiot związany z jego pracą obserwacyjną.

Nie mamy u siebie najważniejszych, autentycznych pamiątek po Koperniku.

To jest ta luka, która sprawia, że w Polsce Kopernik jest obecny bardziej w symbolu i w edukacji niż w bezpośrednim kontakcie z oryginałem.

I wtedy wyobraź sobie dzieci ze szkół Skońskich czy Ełku, które stoją przed księgą, w której Kopernik kreślił swoje notatki.

Co gdyby w Toruniu albo Fromborku można było stanąć przed oryginalną księgą, w której Kopernik własnoręcznie kreślił swoje notatki?

Bo zapiski Kopernika to nie tylko historia, to opowieść o naszym potencjale, o tym, że kiedyś byliśmy w centrum rewolucji naukowej i że możemy znów inspirować świat.

Na koniec wyobraź sobie, że za pięć, dziesięć albo trzydzieści lat idziesz z dzieckiem albo wnukiem do muzeum i pokazujesz mu Księgę Kopernika czy Chorągiew Królewską.

Na pierwszym miejscu są oczywiście książki i notatki Kopernika, tzw.

Kopernikana w Uppsali.

Po śmierci Kopernika jego książki trafiły do Bibliotek Kapituły we Fromborku i do Kolegium Jezuickiego w Braniewie.

Dzięki temu udało się zidentyfikować szczątki Kopernika i pochować go ponownie w 2010 roku we Fromborskiej Katedrze.