Mentionsy

Nazywam się Bartosz Zadurski i dziś chciałbym opowiedzieć o tym, jak style przywiązania wpływają na relacje i bliskość.

Koncepcję stylu przywiązania stworzył brytyjski psychiatra John Bowley w latach 50.

Style przywiązania to typowe wzorce emocjonalnych zachowań, które kształcują się w okresie dzieciństwa w relacji z opiekunami i później wpływają na nasze dorosłe życie w relacji z innymi.

Przywiązanie to potrzeba bliskości z drugim człowiekiem, dążenie do poczucia bezpieczeństwa i zaufania w relacji.

Styl przywiązania określa w jaki sposób reagujemy na bliskość, jak radzimy sobie z rozłąką i jak budujemy więź.

Opowiem najpierw o czterech stylach przywiązania, następnie opowiem jak IFS łączy się ze stylami przywiązania, a na końcu powiem o tym, jakie wyzwania mogą powstawać w relacjach z różnymi stylami przywiązania, znając także swój styl przywiązania.

Osoby z aktywnym takim stylem przywiązania bardzo pragną bliskości, ale jednocześnie obawiają się odrzucenia i opuszczenia.

Często pojawia się u osoby z aktywnym takim stylem przywiązania sprawdzanie partnera, zazdrość, niepewność, chęć bycia w stałym kontakcie.

W silnym stresie osoby z aktywnym takim stylem przewiązania przeżywają bardzo intensywnie emocje i mają trudność z regulacją tych emocji.

Osoba z aktywnym takim stylem przywiązania będzie miała pewne objawy cielesne.

Osoby z aktywnym takim stylem przywiązania często próbują nawiązać kontakt.

Wysyłają wiele wiadomości, zwłaszcza jeśli partner, partnerka nie odpowiada od razu, czy ciągle wydzwaniają, starają się być blisko partnera, partnerki, ale też czasem odpłacają pięknym za nadobne.

Może to przybrać formę naprawdę długich bardzo spotkań, rozmów, czy też próby znalezienia jakiegoś rozwiązania.

Często takie osoby też przejawiają się, osoby z takim aktywnym stylem przywiązania, poprzez puste groźby.

Obwiniają, wykorzystują poczucie winy, aby skłonić partnera do pozostania.

Kolejny styl przywiązania to styl unikający.

Ten styl przywiązania kształtuje się, gdy opiekunowie byli emocjonalnie niedostępni lub lekceważący.

Osoby z aktywnym takim stylem przywiązania unikają bliskości i intymności, cenią niezależność ponad wszystko.

Statystycznie osoby z aktywnym, unikającym stylem przywiązania częściej zdradzają.

W ciele u osób z aktywnym takim stylem przewiązania często ciało jest odłączone od przeżywania.

Reakcją na bliskość często jest właśnie w ciele napięcie mięśni, odruch odsuwania się.

Mogą wtedy takie osoby z aktywnym takim stylem nie odzwaniać się na wiadomości, nie odzywać się kilka dni, nawet po właśnie jakimś połączeniu, a może przede wszystkim jakiejś bliskości, na przykład po udanej randce.

Takie osoby często unikają zaangażowania, mówienia kocham cię, tworzenia bliskich relacji.

Takie osoby też często wybierają strategię dużej ilości pracy, podróżowania i wykorzystują swoją pracę czy biznes do tego, aby zachować więcej dystansu, przestrzeni.

Kolejny styl sprzywiązania to styl zdezorganizowany.

I osoba z aktywnym takim stylem przywiązania...

W relacjach może przechodzić od bardzo silnego przywiązania do nagłego odpychania partnera.

W stresie osoba z aktywnym takim stylem przywiązania jest bezorganizowana.

No i ostatni styl przywiązania, dający dużo nadziei, to styl bezpieczny.

I taki styl przywiązania rozwija się, gdy dziecko doświadczało przewidywalnej, czułej i responsywnej opieki opiekunów.

Osoba z aktywnym, bezpiecznym stylem przewiązania potrafi ufać, czuć się komfortowo w bliskości, ale też i w autonomii, będąc samemu.

I wyobraź sobie parę Ania i Tomka, gdzie Tomek spóźnił się na umówione spotkanie z Anią.

Przyjechał dużo, dużo po czasie z pracy i Ania mówi, martwiłam się o ciebie.

że klasyczne podejście stylu przywiązania w większości zakłada, że mamy jeden swój dominujący styl przywiązania i różne badania i różni autorzy mówią o tym, że te style mogą się zmieniać bądź nie.

I z perspektywy IFS, Internal Family System, czyli pracy z wewnętrznymi częściami, warto zwrócić uwagę na to, że te dane style przywiązania są stylami przywiązania jakichś naszych części, często grupy części, nie pojedynczej części.

I możemy mówić o więzi, która jest bezpieczna, czyli bezpiecznym stylu przywiązania, w którym nasze ja lub części nasze, gdy jesteśmy mali w dzieciństwie, mają kontakt z ja opiekuna, rodzica.

I warto zwrócić na to uwagę, że możemy mieć różne style przywiązania w różnych relacjach.

Przy ojcu może się aktywować część lękowa, przy matce unikająca, która pewnymi tymi zachowaniami, które tu wcześniej omawiałem, się przejawia.

To może się odbywać w terapii i najczęściej właśnie się odbywa w terapii, która jest oparta o przywiązanie, o style przywiązania, gdzie to terapeuta może użyczyć swojego ja, swojego self,

Warto zwrócić uwagę, jak wygląda kombinacja związków ludzi, które mają różne, aktywne, najmocniej style przywiązania.

I przykładem może być kombinacja lękowo-unikający styl przywiązania, chyba najpopularniejsza, inaczej nazywana taką dynamiką uciekający-goniący.

Obie takie osoby są mocno aktywne pod kątem wykrywania zagrożeń.

Kombinacja lękowego stylu i drugiego także lękowego stylu przywiązania może wydawać się być bardzo wspierająca, bo takie osoby, takie relacje często wyglądają na bardzo bliskie, cechują się dużą jakąś namiętnością.

Kombinacja unikającego i drugiego unikającego stylu przywiązania.

No i na końcu mamy konfigurację bezpiecznego i drugiego bezpiecznego stylu przywiązania.

I to, co jest bardzo ważne i istotne, że my możemy rozwijać w sobie bezpieczny styl przywiązania.

Poza bezpieczne style przywiązania możemy rozwijać swój bezpieczny styl przywiązania i tworzyć relacje w oparciu o otwartość, zaufanie, równowagę, bliskość, zdrową bliskość.

Rozwijania bezpiecznego stylu przywiązania.

Wiem z własnego doświadczenia, ale wiem też z doświadczenia prowadzenia terapii osób, które najczęściej nie mają zbyt mocno rozwiniętego bezpiecznego stylu przywiązania, tylko jeden z tych pozabezpiecznych, że to może się zmienić, że to można budować i że to się potem przekłada na kontakt ze sobą, na relacje z samym sobą i dalej na relacje z innymi, że stają się one coraz łatwiejsze, coraz bardziej spełnione.