Mentionsy

Hasła głoszone przez działaczy SPD szybko zdobywały posłuch wśród rozczarowanych pazernym kapitalizmem robotników.

wprowadzał w Niemczech pewne idee socjalistów, takie jak reformy prawa pracy, podstawy znanego nam dziś systemu ubezpieczeń społecznych i inne socjalistyczne idee, które to miało na celu odebrać SPD ich społeczne poparcie.

W wyborach do Reichstagu w 1890 roku SPD zdobyła 20% głosów, co było najlepszym wynikiem ze wszystkich partii.

Wybuch tejże wojny spowodował także podział w SPD.

Natomiast to skrzedło bardziej centrowe, bardziej propaństwowe mówiło, że skoro wojnę wypowiedziała nam Rosja, a jest to państwo arcykonserwatywne, arcyimperialistyczne i przede wszystkim arcyantyrobotnicze, to SPD musi opowiedzieć się za przystąpienie mnie do tej wojny, chociażby po to, żeby walczyć z tym arcykonserwatywnym imperium.

I tę myśl najlepiej wyrażał Hugo Hasse, lider SPD ówczesny, który przemawiając chciał zjednoczyć oba skrzydła partii, tak żeby nie doszło w nie do rozłamu, bo to byłaby absolutna tragedia dla partii oczywiście, gdyby się miała rozpaść z uwagi na jej stosunek do wojny.

SPD zawsze walczyła z całą mocą, z wyścigiem zbrojeń, ale na próżno.

SPD zagłosowało oczywiście za tymi obligacjami, czyli niejako przyłożył swoją rękę do wojny i tegoż 4 sierpnia, kiedy SPD mówiło o samobronie, o walce z imperializmem, niemiecka armia wkroczyła do Belgii, która była krajem neutralnym, a więc Niemcy były imperialistyczne względem Belgii i tutaj rytoryka SPD oczywiście się wywaliła na ryj.

należeli różni znani działacze, w tym na przykład Rozalia Luksemburg i Karl Liebenknecht, którzy to wystąpili z SPD i założyli własną partię, niezależną partię socjaldemokratyczną, która miała być tą prawdziwą socjaldemokracją, której ideały zdradziła ta parlamentarna większość, można powiedzieć, socjaldemokratyczna, która zagłosowała za wyemitowaniem obligacji wojennych.

Pierwszym było oczywiście SPD, które miało potężne wpływy w Kilonii, bo przecież SPD było partią robotniczą, które to zaraz poczuło, że w Kilonii coś się dzieje, że w Kilonii zbuntowani marynarze są już w nastrojach ściśle rewolucyjnych.

Ale zanim to zrobił, to SPD postanowiło jednak wysłać kogoś, kto porozmawia z tymi marynarzami.

Był wieloletnim działaczem SPD i jakby był politykiem od lat, ale z drugiej strony on był także rzeźnikiem.

No bo SPD już widziała, co się dzieje w Rosji, przecież od roku trwała rewolucja.

I tego 7 listopada 1918 roku wolne państwo Bawaria, czyli Freistat Bayern, proklamuje Kurt Eisner, również działacz SPD.

W związku z tym SPD, która jest w dalszym ciągu największą partią w parlamencie i ma jakiś kontakt z tymi rewolucjonistami i ma na nich jakiś tam wpływ, postanawia działać.

Kaiser ustąpi albo SPD wychodzi z rządu i staje po stronie rewolucji i obala de facto Kaisera, no bo innej opcji być nie mogło, jeżeli największa partia przystaje do rewolucji.

SPD nie może dłużej zwlekać.

SPD wie, że jeżeli w tej chwili przeczeka, jeżeli w tej chwili będzie wyglądało, że stoi po stronie Kajzera, to jest ich koniec.

W związku z tym SPD dołącza do rewolucji.

Friedrich Ebert oficjalnie ogłasza, że SPD dołącza do rewolucji.

Tego samego dnia, 9 listopada, Filip Scheidemann, przewodniczący kancelarii kanclerza i przy okazji polityk SPD, z okna Reichstagu proklamuje powstanie Republiki Niemieckiej.

Niby powstaje jakaś republika, a równocześnie lewe skrzydło SPD, a właściwie już teraz nie SPD, tylko wolni socjaldemokraci, znany później jako Związek Spartakusa, proklamuje powstanie komunistycznych Niemiec.