Mentionsy

Puente.

Trzy ciąże, pobyt w więzieniu i nieudane małżeństwa sprawiły, że Puente straciła swój młodzieńczy wdzięk, ale zyskała jeszcze większą pewność siebie i determinację w zdobyciu pieniędzy.

Po wyjściu na wolność Puente otrzymała pracę jako pomoc pielęgniarska.

Nawet jeśli któryś z seniorów zauważył braki w swojej szufladzie, nie podejrzewał o kradzież Puente.

Przy pomocy lokalnej latynoskiej społeczności, którą przeciągnęła na swoją stronę opowiadając te same ckliwe historie o zaginionej meksykańskiej rodzinie, Puente, mimo wyroków, w 1966 roku otworzyła pensjonat.

Pod opieką Puente były osoby bezdomne, a także starsze, których nie stać było na własny lokum.

Puente przedstawiała samą siebie jako obrończynię latynoskiej społeczności.

O Puente i jej działalności pisały lokalne latynoskie gazety, nazywając ją La Doctora.

Jednego Puente jednak nie można odmówić.

Biorąc pod uwagę fakt, że Puente miała na koncie wyroki, w tym za oszustwa i nierząd, brak jakiejkolwiek kontroli ze strony urzędników wydaje się szokujący.

Zaufanie do Puente było tak duże, że nawet gdy zaczęły pojawiać się skargi pensjonariuszy dotyczące znikających pieniędzy,

Był to dla Puente duży cios i po raz kolejny musiała opracować nowy plan na życie.

Puente nie zamierzała bowiem zrezygnować z okradania starszych ludzi.

Puente wciąż była postrzegana jako niezwykle ważna postać w środowisku latynoskim.

Ale Puente to nie wystarczało.

Choć była tuż przed pięćdziesiątką, Puente wyglądem bliżej było do 60-latki.

74-letni mężczyzna znał Puente z widzenia.

Zanim wyszli, Puente zaproponowała jeszcze jednego drinka, do którego dorzuciła narkotyki.

Puente zaczęła rozglądać się za kolejnym biznesem.

Puente nie odczuwała względem kobiety jakiejkolwiek empatii, a jedyne, co nią kierowało, to chęć przejęcia resztek pieniędzy wspólniczki.

ZŁO ZBRODNIA ŁOWCA OFIARA Puente okazywała Rut wiele życzliwości i pozornej troski.

William nie znał wcześniej Puente i nie potrafił zrozumieć, jaka relacja łączyła ją z jego matką.

Być może już zawsze żałował tej decyzji, bo choć wówczas tego nie wiedział, jego matka była regularnie podtruwana przez Puente.

Życie Ruth dobiegło końca 28 kwietnia 1982 roku, czyli dwa tygodnie po tym, jak zamieszkała z Puente.

Mundurowi nie zauważyli jednak niczego podejrzanego w zachowaniu Puente, która szybko wyjaśniła, że jej wspólniczka nie była w stanie dojść do siebie po odejściu swojego męża.

Tymczasem Puente, choć uniknęła zarzutów dotyczących zabójstwa ród, musiała zmierzyć się z innymi oskarżeniami.

Puente ponownie stanęła przed sądem i została skazana na 5 lat więzienia za rozbój i podawanie narkotyków.

Zamieszkał w domu Puente i wkrótce po tym pojawił się już w banku, by otworzyć z kobietą wspólny rachunek.

Puente, mimo wcześniejszego zakazu prowadzenia pensjonatów, otworzyła kolejną działalność i znów zaczęła zapełniać pokoje nowymi lokatorami.

Puente miała jednak wobec nich zupełnie inne plany.

Puente wiedziała, że tym razem policjanci mogą nie uwierzyć w wersję o depresji i samobójstwie, tak jak było to w przypadku Ruth.

Ale martwy mężczyzna był zbyt ciężki, by Puente mogła wynieść go z sypialni i ukryć.

Gdy skrzynia była gotowa, umieściła w niej zwłoki, a niczego nieświadomy Flores wrzucił je do dużego auta, które należało zresztą do Eversona i zgodnie z poleceniem Puente wyrzucił całość do rzeki.

Udało się to dopiero dwa lata później, gdy porażające zbrodnię Puente wyszły na jaw.

Kobieta bardzo dobrze czuła się pod opieką Puente i chciała pozostać w domu jak najdłużej.

Nieświadoma niczego Miller była przekonana, że Puente, zapraszając ją na wspólne drinki, chce się z nią zaprzyjaźnić.

Ciało Dorothie zostało umieszczone w kokonie z kołdry, a następnie zakopano je w przydomowym ogródku Puente.

Miał jej w tym pomagać były osadzony, którego Puente wynajęła.

Po zabójstwach lokatorów Puente wciąż pobierała zasiłki od swoich ofiar.

Ponieważ mieszkańcami pensjonatu Puente były osoby bezdomne, alkoholicy i narkomani, pracownicy łatwo wierzyli w taką wersję wydarzeń, żałując jedynie, że nie udało się odmienić losu tych ludzi.

W lutym 1988 roku w pensjonacie Puente pojawił się 51-letni Alvaro González Montoya, nazywany też Bertem.

Wreszcie natrafiono na pensjonat Puente.

Kobieta z ogromną ulgą zostawiła mężczyznę z Puente, wierząc, że znalazła dla mężczyzny upragniony azyl.

Puente owszem odmieniła wizerunek Bertha, ale miała w tym swój interes.

Wykorzystywała go jak tylko mogła, a mężczyzna ze względu na swoje ograniczenia intelektualne nie dostrzegał zła, które kryło się za uśmiechem i dużymi okularami Puente.

Wyznał, że Puente podaje mu jakieś leki, po których czuje się gorzej.

Pracownik uwierzył Puente, a Montoya wrócił z nią do domu.

ZŁO ZBRODNIA ŁOWCA OFIARA W oczach Puente Bert stanowił zagrożenie.

Później spoczął w płytkim grobie obok kilku innych ofiar Puente.

Kobieta próbowała się z nim skontaktować, ale Puente za każdym razem mówiła, że mężczyzna jest chory i nie może wstać z łóżka.

Cabrera pojechał więc do pensjonatu, by porozmawiać z Puente.

Dorothea wiedziała o losie Bertha znacznie więcej niż twierdziła, a on musiał dowiedzieć się, co stało się z mężczyzną i dlaczego Puente ukrywa prawdę.

Uzbrojony w narzędzie wszedł do budynku, prosząc Puente o możliwość rozejrzenia się po pokojach.

Na pozór wszystko wydawało się w porządku, ale gdy policjanci weszli do sypialni Puente, poczuli nieprzyjemny zapach.

Nie miał nakazu i sądził, że Dorothea nie zgodzi się na sprawdzenie tego miejsca, ale ku jego zaskoczeniu Puente powiedziała tak.

W tym czasie wokół domu Puente zebrał się już tłum gapiów poruszony tym, że policja przekopuje ogródek kobiety.

Gdy Puente była już w drodze do Los Angeles, do jej ogródka wkroczyła koparka.

Policjanci zrozumieli, że mieli do czynienia z brutalnym zabójstwem i gdy chcieli porozmawiać z Puente, okazało się, że już jej nie ma.

Puente ukryła się w motelu Royal Viking.

Za Puente wystawiono list gończy, a w mediach w całym kraju pokazywano jej zdjęcie.

W barze, do którego się udała, Puente poznała kolejnego mężczyznę, Charlesa.

Wreszcie rozpoznał jej twarz i zrozumiał, że właśnie rozmawiał z poszukiwaną Dorotheą Puente.

Puente trafiła na pokład samolotu, który miał ją przewieźć do Sacramento.

Później Puente wypowiedziała słowa, które dziś nabierają znacznie głębszego sensu.

W powiązaniu tych spraw z Puente pomogły rodziny, które powiadomiły policję o kontaktach bliskich z morderczynią.

W tym wszystkim dużą sprzecznością była również sama Puente, która sprawiała wrażenie delikatnej starszej pani, a nie brutalnej, seryjnej morderczyni.

Proces Puente rozpoczął się ze sporym poślizgiem, bo ostatecznie został przeniesiony do Monterey.

Zachowanie Puente stawało się coraz bardziej irracjonalne, a jeden z psychiatrów

Obrona próbowała przekonać, że wszystkie ofiary, których ciała odnaleziono na terenie posesji kobiety, zmarły z przyczyn naturalnych, a Puente, mając dobre intencje, próbowała zorganizować im pochówek.

Ławnicy już po procesie przyznali, że Puente zachowywała się tak, jakby oglądała film, który ją nudził.

Kilkanaście dni później, po ponownych obradach, uznano Puente winną trzech zabójstw.

Puente trafiła do więzienia w stanie Kalifornia.

W ciągu dnia Puente czytała książki, a w telewizji śledziła programy kryminalne.

Dorothea Puente zmarła w więzieniu 27 marca 2011 roku w wieku 82 lat.