Mentionsy

Tym człowiekiem był Robert Blair Mayne, znany w historii jako Paddy.

Mayne osobiście zniszczył ponad 100 wrogich samolotów.

I w końcu, to nie Niemcy, ostatecznie zatrzymali Paddy'ego Mayne'a.

W najciemniejszych godzinach Prwej Wojny Światowej, gdy miliony ginęły w błocie Flandry, Margaret Boyle Mayne urodziła swoje szóste dziecko.

Rodzina Mayne stała na szczycie protestanckiego społeczeństwa Ulsteru.

Ich przodek, Sir William Mayne, był lordem New Haven w XVIII wieku,

Podczas gdy inni chłopcy bawili się w żołnierzy, Mayne opanowywał prawdziwą broń w klubie strzeleckim.

Jego instruktor, weteran wielkiej wojny, zgłosił, że Mayne strzelał z nienaturalną precyzją i wydawał się mieć instynktowne zrozumienie balistyki i trajektorii.

W wieku 16 lat Mayne już górował nad dorosłymi mężczyznami.

Mayne, już mistrz wagi ciężkiej Uniwersytetu Irlandzkiego w boksie, jego masywna sylwetka ledwo mieściła się w akademickiej todze, siedząc wśród przyszłych adwokatów i radców prawnych.

Profesor James McNaughton, jego wykładowca prawa, później wspominał, Mayne podchodził do prawa tak, jak do sportu.

Mayne nie tylko wygrywał.

Jeden z przyjaciół wspominał, jak znalazł Mayne'a po szczególnie brutalnej walce, z krwawiącymi kostkami, cicho recytującego z pamięci wyspę Innisfree.

W wieku 21 lat Mayne zdobył swoje pierwsze powołanie do reprezentacji Irlandii przeciwko Wally na Ravenhill.

Mayne grał jak opętany.

W Kapsztadzie Mayne usunął każdy mebel ze swojego pokoju i złożył go w idealnym porządku na korytarzu.

Podczas formalnej kolacji z lokalnymi dostojnikami, Mayne przeprosił, grzecznie przebrał się w strój myśliwski i zniknął na sawannie.

Odkrywając, że więźniowie byli wykorzystywani jako siła robocza przy budowie, Mayne zaprzyjaźnił się z jednym z nich, byłym żołnierzem, skazanym za napaść.

Strażnicy, przerażeni Maynem, udawali, że nic się nie stało.

Mayne często kupował drinki mężczyznom, których właśnie pobił, tłumacząc, bez urazy, walczyłeś dobrze.

Mayne dołączył do George McClain & Co.

Starszy partner, George McLean, później wspominał, że Mayne był genialny, ale przerażający.

Jego sekretarka, Mary Campbell, wspominała, Pan Mayne był niezmiennie uprzejmy, niemal nieśmiały.

W marcu 1939 roku Mayne otrzymał nominację w 5.

Jego dowódca, major Thomas Wilson, zauważył, że Mayne podchodził do szkolenia wojskowego z przerażającą intensywnością.

Mayne wydawał się przygotowywać na Armagedon.

Na początku 1990 roku Mayne przeniósł się do Królewskich Strzelców Ulsterskich, spragniony walki.

Gdy pojawiło się wezwanie dla ochotników do nowo utworzonych komandosów, Mayne nie wahał się.

Dla Mayne'a to było powołanie losu.

Mayne był inny.

Mayne okazywał radość.

Prowadząc swoją sekcję przeciwko siłom Vichy Francji, Mayne zaprezentował to, co stało się jego znakiem rozpoznawczym – wyrachowaną zaciekłość, połączoną z taktycznym geniuszem.

Kapitan Gerald Bryan, obserwując przez lornetkę, zgłosił, że Mayne poruszał się przez ogień, jak przez deszcz.

Zero strat w sekcji Mayne'a.

Oficjalny raport odnotował jego wybitną odwagę, ale nie mógł oddać rzeczywistości, że Mayne odnalazł swoje powołanie.

Po zniszczeniu pozycji wroga, Mayne osobiście opiekował się rannymi francuskimi żołnierzami.

Wracając do obozu, Mayne odkrył, że jego dowódca, Geoffrey Keyes, rozkazał zastrzelić jego psa, rzekomo za szczekanie podczas odprawy.

Kapral William Boyd twierdził, że major Mayne kompletnie oszalał.

Zatuszowali to, ale Mayne skończył z komandosami.

Spotkanie między Stirlingiem a Maynem osiągnęło status mityczny.

Najbardziej dramatyczna wersja umieszcza Mayne'a w wojskowym więzieniu w Kairze, oczekującego na sąd wojenny za próbę morderstwa.

To Paddy Mayne uratował ją w jedną noc przemocy, która odbiła się echem w historii wojskowości.

Marsz podejściowy ujawnił styl przywództwa Mayne'a.

Podczas gdy inni oficerowie mogli naciskać na szybkość, Mayne nalegał na metodyczny ruch, regularne przerwy na odpoczynek i staranną nawigację.

Docierając do obwodu lotniska o godzinie 23.00, Mayne przeprowadził szczegółowe rozpoznanie.

Mayne zidentyfikował mesę oficerską, zanotował pozycję wartowników i sformułował plan, który stał się doktryną SAS.

Mayne poprowadził Seekingsa i Coopera do mesy oficerskiej, podczas gdy inni przygotowywali ładunki wybuchowe.

Mayne nie wahał się.

Mayne zobaczył niedokończoną sprawę.

Choć przeczy to zdrowemu rozsądkowi, Mayne zaczął niszczyć samoloty gołymi rękami.

Kiedy Mayne znalazł zamknięty kokpit, po prostu wyrwał osłonę z zawiasów.

Mayne zorganizował walkę w odwrocie, wykorzystując płonące samoloty jako osłonę, tworząc fałszywe ślady, stosując taktyki, które później stały się standardową doktryną Sił Specjalnych.

Mayne otrzymał order wybitnej służby, ale co ważniejsze, udowodnił, że koncepcja SAS działa.

Dwa tygodnie później, 20 do 31 grudnia, Mayne wrócił do Tammet z jeszcze mniejszą liczbą ludzi.

Tym razem Mayne zniszczył 27 samolotów, ponownie wyczerpując zapasy materiałów wybuchowych i uciekając się do walki wręcz z maszynami.

W styczniu 1942 roku Mayne doskonalił to, co stało się znane jako metoda Mayna.

Mayne osobiście poprowadził atak na Bergkamein, niszcząc 15 samolotów.

Sfrustrowany ograniczeniami infiltracji pieszej, Mayne zaproponował montowanie ciężkiej broni na jeepach do szybkich rajdów.

Mayne udowodnił, że się mylili.

Sam Rommel podobno powiedział, ten człowiek Mayne jest wart całej dywizji wojsk.

Mayne dowodził 18 jeepami w największej operacji SAS do tej pory.

Dokładnie o północy Mayne wystrzelił zieloną flarę.

Rajd pokazał ewolucję Mayne'a jako taktyka.

Przez to wszystko Mayne stał w swoim Jeepie, jak jakiś starożytny bóg wojny, kierując ogniem za pomocą sygnałów ręcznych, absolutnie spokojny w tym piekle.

Bliscy obserwatorzy zauważyli zmiany u Mayne'a.

Kapral Jim Almonds opisał typowy rajd prowadzony przez Mayne'a.

Mayne dostosował się natychmiast.

Dowódca Long Range Desert Group, pułkownik David Lloyd Owen, zauważył, że Mayne rozumiał, iż siły specjalne muszą się rozwijać lub zginąć.

Mayne walczył zaciekle, aby zachować wizję Stirlinga.

Podczas burzliwego spotkania z dowództwem Bliskiego Wschodu, Mayne podobno uderzył pięścią w stół i oświadczył, SAS to nie tylko jednostka, to koncepcja.

Awansowany na majora Mayne zrestrukturyzował SAS na dwie wyspecjalizowane jednostki.

Kampania na Sycylii ukazała ewolucję Mayne'a jako dowódcy.

Mayne przez kilka dni studiował zdjęcia lotnicze, identyfikując wąską ścieżkę kozic, która mogła zapewnić dostęp.

Dotarłszy na szczyt o godzinie 00, Mayne podzielił swoje siły.

Gdy nastał świt, Mayne skierował włoskie działa na ich własne siły, wspierające alianckie lądowania.

Kilka dni później Mayne przebił to osiągnięcie dziennym atakiem na port w Augustie.

Mayne wierzył, że zaskoczenie można osiągnąć poprzez śmiałość, niezależnie od warunków oświetleniowych.

Mayne osobiście poprowadził szarżę, jego jeep pędził, a karabiny maszynowe Union Jack strzelały.

Mayne przybył chwilę później.

Ci, którzy byli blisko Mayne'a zauważyli zmianę.

Mayne teraz dowodził ponad 400 ludźmi przygotowującymi się do inwazji na Europę.

Mayne nieustannie napędzał swoich ludzi, ale nigdy nie wymagał niczego, czego sam by nie zrobił.

5 czerwca 1944 roku, gdy siły alianckie przygotowywały się do szturmu na Normandię, Mayne zwrócił się do swoich ludzi.

Mayne dowodził operacją Hounsworth, zrzucając się w góry Morvan.

Współpracując z McKee, Mayne stworzył Armię Cieni.

Mayne stracił dziesiątki ludzi na rzecz oddziałów morderczych SS.

Francuski przywódca ruchu oporu, Henry Bouchard, opisał spotkanie z Maynem w tym okresie.

Znalezienie dowodów masakr SS sprawiło, że Mayne rozkazał nie brać jeńców do końca operacji.

Za swoje przywództwo we Francji Mayne otrzymał drugą belkę do swojego DSO.

Mayne ponownie dostosował taktykę.

Mayne dowodził wieloma eskadrami, koordynując działania z kanadyjskimi i brytyjskimi dywizjami pancernymi.

8 kwietnia, w pobliżu Oldenburga, Mayne otrzymał informacje wywiadowcze o niemieckiej zasadzce.

Mayne postanowił samemu uruchomić pułapkę.

Pułkownik Mayne, oceniając sytuację z niezwykłym spokojem, przejął najbliższy sprawny Jeep i wjechał bezpośrednio w ogień nieprzyjaciela.

Mayne wykonał cztery przejazdy przez niemieckie linie.

Pojazd uderzył w drzewo, wyrzucając Mayne'a na zewnątrz.

Mayne nie szukał schronienia.

Pułkownik Mayne nie tylko uratował swój szwadron, ale także zdefiniował na nowo, co jeden człowiek może osiągnąć w walce.

Mayne stał się jednym z zaledwie siedmiu mężczyzn w historii brytyjskiego wojska, którzy otrzymali DSO cztery razy.

Uważali, że Mayne został pozbawiony wisi właśnie dlatego, że był zbyt cenny żywy.

Być może ktoś z wysokiego dowództwa zdecydował, że Mayne jest bardziej wartościowy dla wysiłku wojennego żywy niż odznaczony.

Sam król Jerzy Szybas, spotykając się z Maynem w pałacu Buckingham, podobno zapytał adiutanta, dlaczego Krzyż Wiktorii tak dziwnie ominął tego człowieka.

Reakcja Mayne'a na odmowę przyznania VC ujawniła jego charakter.

Gdy Niemcy upadały, Mayne prowadził swój pułk przez ostatnie bitwy.

W Bergen-Belsen Mayne stanął w obliczu ostatecznego zła.

Dowiedziawszy się o niemieckim oficerze, który odmówił kapitulacji, Mayne pojechał sam, aby się z nim skonfrontować.

Mayne wrócił do życia cywilnego, jak tygrys wracający do klatki.

Jeden z konstabli zgłosił, dostajemy telefon, że Paddy Mayne znowu demoluje pub.

Przyjeżdżaliśmy, by znaleźć sześciu nieprzytomnych mężczyzn, a Mayne spokojnie kończył swój drink.

Dla kogoś takiego jak Mayne, kto żył na krawędzi ludzkiego doświadczenia, normalne życie było niemożliwe.

Mayne został sekretarzem Towarzystwa Prawniczego Irlandii Północnej, stanowisko o znacznym prestiżu.

14 grudnia 1955 roku, w rocznicę swojego pierwszego wielkiego triumfu na lotnisku Tammet, Mayne wziął udział w nocnej grze w karty w New Town Arts.

Około godziny 4 o'clock nad ranem, Mayne opuścił grę i wsiadł do swojego sportowego samochodu Riley.

Robert Blair Paddy Mayne zginął na miejscu.

Paddy Mayne był najlepszym żołnierzem, jakiego kiedykolwiek znałem.

Widnieje na nim jedynie napis Robert Blair Mayne 1915-1959.

Stowarzyszenie Blair Mayne zostało utworzone specjalnie w celu zajęcia się tą sprawą.

Niektórzy historycy wskazują na list od marszałka polnego Montgomery'ego, który rzekomo sprzeciwiał się przyznaniu odznaczenia, nazywając Mayne'a niedyscyplinowanym i niewiarygodnym.

Mayne był po prostu zbyt cenny, by ryzykować.

Być może ktoś obliczył, że żyjący Mayne był wart więcej niż udekorowane zwłoki.

W śmierci, jak i w życiu, Paddy Mayne pozostał sprzecznością, tajemnicą, zagadką.

Stało się jasne, że Mayne nie był tylko wojownikiem, ale innowatorem, który zasadniczo zmienił sposób prowadzenia wojny.

Sam generał Sir Peter de la Billiere, legendarny dowódca SAS, stwierdził, że Mayne napisał podręcznik operacji specjalnych, nawet jeśli nigdy go nie spisał.

Dr Sarah Matthews, psychiatra wojskowy, zauważyła, że Mayne wykazywał cechy, które teraz rozpoznajemy jako powszechne u elitarnych wojowników.

Blair Paddy Mayne, 1st SS Regiment, autorstwa Hamisha Rossa z 2003 roku, dostarczył głębszej analizy.

Napis brzmi po prostu Podpułkownik Robert Blair Paddy Mayne DSO i trzy belki Regiment SAS.

W 2003 roku brytyjska armia nazwała bazę w Kuwejcie Camp Blair Mayne podczas wojny w Iraku.

Stowarzyszenie Blair Mayne utrzymuje presję.

Pojmani niemieccy oficerowie, przesłuchiwani dekady później, mówili o Mayne z podziwem.

Baliśmy się wielu rzeczy, rafu, artylerii, czołgów, ale Mayne, on był czymś innym.

Dr Jonathan Shea, ekspert w dziedzinie PTSD związanej z walką, zauważył, że Mayne wykazywał klasyczne objawy.

W wieku 40 lat Mayne mógł znaleźć spokój, mógł pogodzić swoją wojowniczą przeszłość z cywilną przyszłością.

Dzieci dorastają słysząc opowieści o Paddy Mayne.

Stypendium Blair Mayne wspiera młodych sportowców.

Świadoma decyzja zagubiona w historii, być może odpowiedź leży w samym Mayne, człowieku tak niezwykłym, że konwencjonalne zaszczyty wydawały się niewystarczające, wojowniku, który przekraczał normalne kategorie bohaterstwa, legendzie zbyt wielkiej, by jakikolwiek medal mógł ją pomieścić.

Przede wszystkim Mayne uczy nas o ludzkim potencjale.

Mayne nie tylko tworzył historię, on się nią stał.

Paddy Mayne będzie pamiętany.