Mentionsy

Ubodzy Rycerze Chrystusa i Świątyni Salomona, czyli Templariuszy.

Andrę był jednym z dziewięciu założycieli zakonu Templariuszy.

Kościół katolicki oficjalnie uznał Templariuszy.

Mimo swojego wojowniczego wizerunku, większość Templariuszy nigdy nie widziała walki w Ziemi Świętej.

Wyobraź sobie armię niemiecką przekraczającą Anatolię, 40 tysięcy ludzi, w tym doświadczonych rycerzy templariuszy i joannitów, maszerujących przez wrogie terytorium.

Tylko zdyscyplinowany odwrót w walce, zorganizowany przez templariuszy, uratował życie króla.

Ale Gerard de Reitford, wielki mistrz Templariuszy, zekceważył to zmartwienie.

Wśród pojmanych Templariuszy był młody rycerz, który niedawno przybył z Francji.

Chateau Pelerin Templariuszy był ogromną nadmorską twierdzą z murami o grubości 4 metrów i wieżami wznoszącymi się 30 metrów nad morze.

16 000 piechoty, 1100 ciężkozbrojnych rycerzy, kwiat krzyżackiej szlachty, wielcy mistrzowie zarówno zakonu Templariuszy, jak i szpitalników jadący na czele swoich rycerzy.

Wielki Mistrz Zakonu Templariuszy, Aumande de Perigord, poległ wraz z większością swoich rycerzy.

Z prawie 300 templariuszy przeżyło tylko 33.

W kompleksie templariuszy rycerze stawiali ostatni opór, gdy ich kwatera dosłownie waliła się wokół nich, grzebiąc obrońców i napastników razem.

Marszałek templariuszy Piotr de Sèvre negocjował z dowódcą muzułmańskim ewakuację kobiet i dzieci, lecz został zdradzony i zabity wraz ze swoimi towarzyszami.

Dowódca Templariuszy Theobald Goden uciekł morzem z majątkiem zakonu, zostając kolejnym wielkim mistrzem na wygnaniu.

Ale najpierw musisz zrozumieć, co czyniło Templariuszy tak niebezpiecznymi, co odkryli, że przeraziło każdego króla w Europie, jaką innowację stworzyli, którą współczesne banki wykorzystują do dziś.

Złóż depozyt w domu Templariuszy w swoim kraju, a równowartość wypłać w Ziemi Świętej.

Wejdź do komandorii Templariuszy w dwanaściewiecznej Francji.

Szlachcic podchodzi do skarbnika Templariuszy, rycerza, którego kariera wojskowa zakończyła się ranami odniesionymi w Ziemi Świętej.

To zaufanie stało się fundamentem finansowego sukcesu Templariuszy.

Jednak bogactwo Templariuszy i ich finansowa biegłość ostatecznie stały się czynnikami ich upadku.

Jacques de Molay, wybrany na Wielkiego Mistrza Templariuszy w 1292 roku, opowiadał się za nową krucjatą mającą na celu odzyskanie Ziemi Świętej.

Wyobraź sobie postarzałego demolaja w kwaterze głównej templariuszy na Cyprze, pochylonego przy świecy nad mapami utraconej Ziemi Świętej.

Filip, chronicznie pozbawiony środków i głęboko zadłużony u Templariuszy, widział w zakonie zarówno źródło bogactwa do przejęcia, jak i potencjalne zagrożenie dla swojej władzy.

Międzynarodowa Organizacja Templariuszy i ich bezpośrednie podporządkowanie papieżowi stanowiły wyzwanie dla wysiłków Filipa, by skonsolidować władzę królewską we Francji.

Jesteś rycerzem Zakonu Templariuszy.

Każda komandoria templariuszy we Francji zostanie otoczona.

Gdy pierwsze promienie światła rozświetliły niebo, cisza w domach templariuszy w całej Francji została przerwana przez łomot opancerzonych pięści w drzwi i trzask łamanych desek, gdy królewscy żołnierze wdzierali się do środka.

Posłuchajcie łomotu opancerzonych pięści w drewniane drzwi w przedświtowej ciemności, zaskoczonych okrzyków przebudzonych templariuszy odbijających się echem po kamiennych korytarzach, brzęku łańcuchów i dudnienia okutych butów, które oznaczały początek ich udręki.

Jeden z doświadczonych templariuszy, który stoczył niezliczone bitwy z muzułmanami, krzyczał, gdy po raz trzeci wyrywano mu ramiona ze stawu.

Majątek Templariuszy, ich prawdziwa wina w oczach króla, został teraz skonfiskowany.

Z takim niemożliwym wyborem musiały zmierzyć się setki templariuszy, ludzi, którzy poświęcili życie obronie chrześcijaństwa tylko po to, by zostać uznanymi za heretyków przez same instytucje, którym służyli.

Jednak w obliczu zeznań i nacisków politycznych Filipa, Klemens wydał bullę papieską nakazującą wszystkim chrześcijańskim monarchom aresztowanie templariuszy i przejęcie ich majątków.

W Aragonii król Jakub II aresztował templariuszy, ale traktował ich po ludzku.

Na Cyprze wielu templariuszy zostało aresztowanych, ale niewielu przyznało się do winy, nawet pod wpływem tortu.

Taki los spotkał 54 templariuszy w Paryżu w maju 1310 roku, co skutecznie uciszyło dalsze odwoływanie zeznań.

Pięćdziesiąt cztery templariuszy, mężczyzn niegdyś czczonych jako bohaterowie, teraz umierających jako heretycy, nie za popełnione zbrodnie, lecz za odwagę ogłoszenia swojej niewinności po tym, jak tortury wymusiły na nich fałszywe zeznania.

Mimo to, pod naciskiem Filipa IV, papież Klemens wydał bule 22 marca 1312 roku, oficjalnie rozwiązując zakon Templariuszy.

Następnie wydano dokument przekazujący większość majątków templariuszy zakonowi Joannitów, choć w praktyce Filip i inni monarchowie zatrzymali znaczną część bogactwa dla siebie.

18 marca 1314 roku, siedem lat po rozpoczęciu aresztowań, tłum zebrał się na Ile de la Cite w Paryżu, by być świadkiem finałowego aktu tragedii Templariuszy.

W ciągu roku zarówno papież Klemens, jak i król Filip rzeczywiście zmarli, a ten zbieg okoliczności zamienił słowa ostatniego wielkiego mistrza Templariuszy w jedną z najsłynniejszych klątw w historii.

Jednak w przeciwieństwie do Templariuszy, sam zakon przetrwał tę utratę terytorium i istnieje do dziś, ponownie dostosowując się do zmieniających się okoliczności historycznych.

Rozbieżne losy Templariuszy i Joannitów można przypisać kilku kluczowym czynnikom.

Upadek Templariuszy został przede wszystkim zaaranżowany przez króla Filipa IV Pięknego, który postrzegał ich zarówno jako źródło bogactwa do przejęcia, jak i potencjalne zagrożenie dla swojej władzy.

Czynniki ekonomiczne, działalność bankowa templariuszy, choć nowatorska, czyniła ich obiektem podejrzeń i zazdrości.

Przetrwanie Joannitów i zagłada Templariuszy pokazują, jak zdolność organizacji do adaptacji, różnorodność misji, polityczna przenikliwość i postrzeganie społeczne mogą przesądzić o losie instytucji w czasach historycznych przemian.

Historia Templariuszy i Joannitów niesie ze sobą kilka ponadczasowych nauk.

Los Templariuszy pokazuje, jak niebezpieczne jest nieumiejętne zdefiniowanie na nowo celu organizacji, gdy pierwotna misja staje się nieaktualna.

Dziedzictwo Templariuszy i Joannitów wciąż ewoluuje we współczesnym świecie, przybierając formy, których pierwotni zakonnicy wojownicy nigdy by sobie nie wyobrazili.

Twierdze na Rodos i w Valletcie, rozproszone po Europie kościoły templariuszy, a także zachowane komandorie joannitów w różnych krajach stanowią namacalne połączenie z tymi średniowiecznymi instytucjami i ich światem.