Mentionsy

Nagrywam ten podcast tuż po powrocie z Hiszpanii, w zasadzie z Portugalii, ale tuż po powrocie z Camino de Santiago, żeby na świeżo opowiedzieć Wam o lekcjach, jakie z tego Camino dla siebie wyciągnęłam.

I teraz już totalnie rozumiem, dlaczego wszyscy, którzy przeszli kiedykolwiek jakąś trasę Camino de Santiago, niezależnie od tego, którą wybrali, zawsze mówią idź, koniecznie idź i w wielu przypadkach oni sami często wracają na kolejne Camino, na inne trasy i tak dalej, i tak dalej.

Ja bardzo długo byłam się z myślami, czy dzielić ten odcinek o Camino na dwa, czy zostawić go w jednym kawałku.

Ostatecznie postanowiłam, że podzielę to i dzisiaj opowiem Wam właśnie o tych lekcjach, o wnioskach, o przemyśleniach po przejściu Camino, a za tydzień będzie bardziej praktycznie, o planowaniu, o kilometrach pokonywanych, jak to jest ze spaniem, z jedzeniem itd., itd.

Także zapraszam Was dzisiaj na pierwszy odcinek o moim Camino de Santiago.

Ja miałam właśnie wtedy zaplanowane Camino, ale to był kwiecień.

No i w górach spadł śnieg na trasie, no a ja byłam zupełnie nieprzygotowana na zimno i nawet jeśli bym była, to szczerze mówiąc nie chciałabym robić w takich warunkach Camino.

Ale Camino siedziało w mojej głowie.

Razem z koleżanką przeszłyśmy 268 km trasy Camino Francés.

No i jest jakiś tam pomysł na zrobienie za rok całej trasy 800 km Camino del Norte, no ale to zobaczymy.

Wiem, że dla wielu, jak to słyszycie, to w ogóle pomysł, żeby iść prawie 300 km brzmi może absurdalnie, no ale właśnie ogólnie tak wygląda Camino, że ty idziesz, to jest twoje jedyne zadanie na dzień, iść.

Z jednej strony tyle się działo, poznawanie nowych ludzi, nowe miejsca, mijane widoki, a z drugiej strony życie na Camino jest jakieś takie proste.

No ale co w Camino spodobało mi się najbardziej?

Jeszcze chwilę opowiem tutaj o tych dwóch rzeczach i wreszcie przejdę do tych moich lekcji z Camino, które dzisiaj zapowiedziałam.

Ale jeszcze chciałam wam powiedzieć, co właśnie z Camino podobało mi się najbardziej.

Pierwszym elementem, który zrobił po prostu Camino, to są ludzie.

Na Camino też nikt się nie ściga, każdy idzie w swoim tempie, każdy na swój sposób.

Czasem po kilku dniach wtedy czujesz jakbyś, jakby to był już jakiś twój znajomy, mimo że wy się tylko na przykład mijacie na trasie i mówicie sobie Buen Camino.

A druga rzecz, która mnie zachwyciła na Camino, to to, jakie życie tam jest proste, no i też ogólnie wysiłek i taki challenge fizyczny.

Przejdźmy wreszcie do tych moich lekcji wyciągniętych z Camino.

I tutaj w ogóle taka wrzutka, że ja przed wyjazdem byłam na 100% przekonana, że ja na Camino to będę mieć tyle czasu.

No i właśnie, że Camino trochę go nauczyło, że szczęście to może być takie ciche.

No i to Camino to była właśnie taka lekcja, że nie wszystkie emocje muszą być tylko tymi najwyższymi, żeby się liczyły.

Krystyna dodała też coś takiego, że też taką drugą lekcję, że Camino jest trochę taką metaforą życia, że kiedy droga jest prosta i płaska, no to idzie ci się łatwiej i masz mniejsze zmęczenie,

I to jest jedna z tych największych lekcji, bo na Camino nikt się nie ściga.

Kolejny taki wniosek z Camino, potwierdzenie po prostu tego wszystkiego, co już zawsze wiedziałam, czyli że w życiu chodzi o ludzi.

I to wiedziałam od zawsze, ale Camino mi to milion razy jeszcze potwierdziło też, bo najpiękniejsze wspomnienia są związane z ludźmi.

Bez tych ludzi Camino nie byłoby tym samym.

Na Camino też to kolejna taka, nawet to nie była lekcja, ale to było takie piękne spostrzeżenie.

Zaobserwowałam to na tym Camino.

No i chyba już taka ostatnia, ale to nie jest nawet taka lekcja i to nie jest tylko lekcja z Camino, bo to można wyciągnąć wszędzie, że właśnie twoje ciało może więcej właśnie niż myśli twoja głowa.

Przede mną teraz, tak kończąc już temat lekcji, przede mną teraz, to już też wiele razy się słyszy na Camino, tak już bliżej końca albo na grupach Camino często pojawia się taka...

Informacja, że kiedy kończysz Camino, to przed tobą zaczyna się taka trochę trudniejsza droga niż Camino, bo tak jak mówiłam, na samym Camino życie jest proste.

No a taką trudniejszą drogą jest to, żeby te wszystkie lekcje z Camino wprowadzić do życia i nie zgubić.

Camino, tak jak mówię, nauczyła mi właśnie, że te emocje wielkie to nie zawsze jest jedna droga i czasem ta właśnie codzienność, te małe rozmowy, małe uśmiechy, a nawet cisza, to zostanie z nami na dłużej, a nie tylko te wielkie emocje dotarcia do ostatecznego celu.

I jeśli ja miałabym przekazać jedną rzecz, no to właśnie idź swoim tempem, bo to ty najlepiej wiesz, co jest dla ciebie dobre i w życiu i na Camino.

Może ktoś myślał o przejściu Camino.

I jeśli Camino chociaż trochę chodzi ci po głowie,

Buen Camino!

I słyszymy się niedługo w odcinku bardziej praktycznym o naszym Camino.