Mentionsy

I napisałem, czy Jacek byłby zainteresowany współpracą.

Jacek odpisał, również papierowo, prosząc, żeby jednak przenieść się do e-maila.

Więc nałożyłem sobie takie ograniczenia, katedra nie pasowała do żadnego z tych ograniczeń, ale potem po prostu urodziła się ze szkicu, bo jak już utknęliśmy w tych dyskusjach, to trwało, nie wiem, siedem, osiem miesięcy, bardzo długie maile, które przepadły, wtedy powstawały podczas tej dyskusji.

Nie wiem, być może mieli dużo wolnego czasu, w każdym razie być może ten dym jakoś tam nie wpływał, bo ja wtedy byłem straight edge'em i w ogóle zero alkoholu, nic, po prostu praca, nie?

Znając twoją drobiazgowość, mogłeś... Nie, znaczy od momentu, kiedy skończyła się wymiana maili dotycząca założeń, podnośnie mówiąc, scenariuszowych,

Ja strasznie żałuję, że te maile nie przetrwały, bo myśmy czasem takie wielostronnicowe maile z długimi dyskusjami wtedy mieli, a u mnie to wszystko jest odcięte.

Wielka szkoda, bo gdyby maile odstarały, to to wydanie katedry byłoby trzy razy grubsze.

No i ja to głównie znam z maili wypisywanych do mnie

Wielkiej ilości w okresach roku, w których ona akurat wypadała na warsztaty polonistów i biedni uczniowie pisali do mnie maile w stylu

Słuchaj, niektóre te maile były niesamowicie językowo zaawansowane, więc nawet po samym stylu ich mogłem wnioskować, że nie pisali ich analfabeci i ludzie, którzy z polonistką są na noże.

Pies z kulawą nogą nie był zainteresowany, więc do tej pory się to opowiadanie tam nigdzie po angielsku nie ukazało.

W tym momencie jeden z czytelników poprosił Jacka Dukaja o dokończenie myśli o dwóch typach maili od uczniów reagujących na katedrę jako lekturę szkolną.

Więc takie były te maile.

Czy w takim razie przychodziły też maile od uczniów zachwyconych lekturą?

Tacy jakby nie czują potrzeby pisania tych maili.

A propos maili od widzów, czytelników, no to tutaj reguła odwrotna obowiązuje, bo akurat w przypadku Legendy Polskiej zaskakująco dużo ludzi, zupełnie tak, nic z tego, nic z owego, przypomina sobie, o kurczę, rzeczywiście coś takiego było, dlaczego tego nie ma więcej, jakie to było fajne, nie?

I potrafią też wypisywać maile z takimi pytaniami.

Oparty na teologii judaistycznej, może mniej islamskiej, bo tam masz zakaz przedstawiań, wyobrażeń Boga, ale no powiedzmy hinduistycznej, sięgając wstecz, można by zrobić taką wycieczkę do starszych form chrześcijaństwa, jak izoatryzm, tego typu rzeczy, prawda?

Tutaj jest raczej napięcie na wyciągnięcie na wierzch rozmaitej metaforyki właśnie tej tajemnicy, tego nienazywalnego.

Więc to jest w tym sensie trochę nie fair, no ale takie było moje podejście.

Pisania maili do autorów też, tak.

Już to przywalczył wiele razy w najrozmaitszy sposób.

Ale późniejsze to tak naprawdę to jest dnia na dzień, wszystko może się zainspirować i ty do końca nie jesteś w stanie powiedzieć co to było.

W samej sztuce, czyli do jakiegoś stopnia AI jako więcej niż narzędzie, powiedziałbym współautor, a czasami sam, obiektywnie samodzielny autor wchodzi w pejzaż, w krajobraz sztuki człowieka.

Nawet to, że państwo tu dzisiaj przyszli, to przyszliście, żebyśmy byli w jakiejś interakcji, która jest ponadwerbalna, czyli nie tylko chodzi o słowa, które między sobą wymieniamy, no bo to możemy wymienić mailami.

Ja obserwuję z pewną fascynacją takie fenomeny, których AI...

Jawnie jako AI produkuje coś, jakiś content w sieci i ten content jest w ten sposób pochłaniany przez setki tysięcy ludzi, którzy nie mają żadnego złudzenia, że tam jakiś człowiek, artysta to fejsuje czy za tym jest ukryto.

Oni wiedzą, że to AI stworzyło, a pomimo to szczerze to przeżywają.

Nie wiem, ja zawsze mówię o przykładzie muzyki i muzyków, żywych muzyków, którzy dialogują ze sobą za pomocą muzyki i to może być nagrane, to może być, nie wiem, jest pełno rejestracji rozmaitych koncertów, gdzie zawsze wykonanie nawet znanych kawałków będzie zawsze trochę inne i zawsze trochę świeże, bo dochodzi ten chaos rzeczywistości w to.

Możecie też po prostu napisać do nas mail podcastmałpa wydawnictwoliterackie.pl