Mentionsy

Jest pisarzem, tłumaczem, wykładowcą akademickim, redaktorem, był dyrektorem Biblioteki Narodowej Argentyny, a dla wielu także, a być może przede wszystkim, opiekunem ociemniałego Jorge Luisa Borgesa, jednego z największych pisarzy w historii współczesnego świata.

Zresztą Borges także był szefem Narodowej Biblioteki w Argentynie w latach 1955-1978.

Chroniki Bustosa Domecka, autorstwa Borgesa i Bioya.

Kiedy byłem dyrektorem Biblioteki Narodowej Argentyny, postanowiłem stworzyć w niej sekcję poświęconą uwielbianym w Argentynie powieściom kryminalnym, zaczynając od serii stworzonej przez Borgesa, zatytułowanej Siódmy Krąg.

Nazwałem ją Bustos Domek, od pseudonimu, którym posługiwali się Bioy i Borges.

To zdecydowanie będzie częścią kolekcji Borgesa, która jest dość duża.

Mamy około 1000 książek o Borgesie, jego pracy itd.

Z pewnością stanie się częścią dość obszernej kolekcji Borgesa.

Mamy około tysiąca książek o Borgesie i jego twórczości i zajmują one bardzo uprzywilejowane miejsce.

Sądzę, że jury Literackiej Nagrody Nobla należy ocenić także przez pryzmat faktu, że nie przyznali nagrody Borgesowi.

To ktoś, kto bez wątpienia był kluczową postacią literatury XX wieku i można, przynajmniej w moim przekonaniu, mówić o literaturze przed Borgesem i po Borgesie.

A dlaczego, Twoim zdaniem, Jorge Louis Borges nie otrzymał Literackiego Nobla?

Borges przyjmował nagrody od dyktatorów wojskowych i uścisnął dłoń Pinochetowi.

Jak byś opisał swoje spotkanie i relacje z Wielkim Borgesem, Alberto?

Moja relacja z Borgesem była bardzo casual i formalna.

Moja relacja z Borgesem była bardzo swobodna, a jednocześnie formalna.

I tak przez prawie trzy lata chodziłem co wieczór do domu Borgesa i czytałem mu.

To Borges wybierał książkę, przerywał co dwa zdania, by coś skomentować,

Miałem jedynie przekazać Borgesowi, jakie słowa znajdują się na kartce, a potem to on komentował tekst.

Komentarze, które Borges wypowiadał na głos, były skierowane do niego samego.

Because Borges could not help but speak about literature.

Borges był mimowolnym nauczycielem świata, ponieważ nigdy nie potrafił powstrzymać się od rozmawiania o literaturze.

Nie było więc w Borgesie miejsca na pogawędki.

Wiedziałem, co robię i zdawałem sobie sprawę, jak fascynujące było odkrywanie dzięki Borgesowi takich autorów jak Kipling, Stevenson, Chesterton, Papini czy Blois.

Nigdy nie była to relacja, w której Borges był mistrzem, a ja uczniem, a już na pewno nie byliśmy przyjaciółmi.

Mimo bliskiej, choć formalnej relacji z Borgesem, nie poszedłeś w jego ślady.

Musisz umieścić w książce wszystkie historie, które mi opowiadałeś o spotkaniu z Borgesem i podróży do Kartaginy.

Borges ma na ten temat swoją wariację, którą bardzo lubię, kiedy mówi, że pojęcie dzieła ostatecznego należy wyłącznie do religii lub do zmęczenia, bo masz już dość, oddajesz tekst wydawcy i odpuszczasz.

Jest tak wiele pięknych rzeczy, które stworzyliśmy, czy to kaplica sekstyńska, czy wiersz Borgesa,

Jest tak wiele pięknych rzeczy, które stworzyliśmy, czy to jest Sistine Chapel, czy to jest piosenka Borgesa, że to jedynie nie sprawia, że chcę uciec z tego świata.

A gdybyś, pozostańmy na koniec w sferze marzeń i domysłów, mógł o coś po latach spytać Borgesa, to?

I wiem, że odpowiedź byłaby nie, ponieważ pod koniec życia Borgesa

Wiem, że odpowiedź brzmiałaby nie, ponieważ pod koniec życia Borges napisał wiersz, w którym mówi, popełniłem najgorszy z grzechów, nie byłem szczęśliwy.

Borges również podał wspaniałą definicję momentu, w którym jakiś tekst lub coś uderza cię i wydaje ci się, że to coś wspaniałego.

Borges znowu ma niesamowitą definicję tego momentu, w którym tekst, coś cię wcieli i myślisz... Borges mówi, że to jest imunizm wyjaśnienia, które nie ma miejsce.