Mentionsy

Właśnie ukazała się jej nowa książka Cesarzowa Piotra.

Dostaliśmy pierwszy tom nowej, niesamowitej opowieści Kristiny, Cesarzowa Piotra.

Tu Litwinka, Katarzyna I i Litwin, faworyt Piotra I, Aleksander Mięszykow.

Pisząc drugą część Silvarerum o Wojnie Północnej i opisując spotkanie Augusta Mocnego i Piotra I w Birżach, napotknęłem się na ten fakt, że żona Piotra I była Litwinką i pomyślałam, Boże, jak ciekawie, dlaczego nikt o tym nie mówi, nie wie i zaczęłam badać.

Ale czy dla ciebie fakt odkrycia Katarzyny I, Litwinki, która stała się najpierw nałożnicą, a potem żoną wielkiego Piotra Wielkiego, nie można mu odmówić wielkości, gdy chodzi o rozmach rządów i projekty, które po sobie pozostawił.

Odrzucenie najpierw wszystkich późniejszych legend, apokryfów, bo taka kanonizacja i kreacja wizerunku Piotra Wielkiego zaczyna się już za czasów Katarzyny II i za czasów, kiedy Voltaire pisze Histoire de Russie sur le Pierre Legrand na zamówienie Katarzyny II.

Jest tam dużo legend nawet o śmierci Piotra, że on zachorował, bo starał się uratować jakiegoś tonącego żołnierza, to wszystko bzdury, bo zmarł od tego, że miał bardzo nieprzyjemną infekcję członka, powiedzmy tak.

No oczywiście to było archiwum Piotra I, które zaczęto publikować jeszcze pod koniec XIX wieku.

To jest udokumentowane i jej ojcem chrzestnym był właśnie następca tronu, syn Piotra I Cerewicza Lekcji.

Ale tak naprawdę i droga do poznania Piotra Wielkiego, przyszłego męża, wiodła, mówiąc brutalnie, przez łóżko niejednego mężczyzny.

Mówimy o ciele kobiety i w ogóle teraz trzeba wyjaśnić słuchaczkom i słuchaczom, że cesarzowa Piotra pisana jest w jakimś sensie z perspektywy ciała kobiecego.

Ale też ten zabieg, który pojawia się w książce, że przed śmiercią rzekomo nam się całe życie albo najważniejsze fragmenty przewijają przed oczyma, także tu w cesarzowej Piotra stosujesz.

I nawet gdy im naprawdę już groziło śmiertelne niebezpieczeństwo, to oni zawsze próbowali jeden drugiego ocalić od gniewu Piotra.

Muszę ci powiedzieć i państwu, że kiedy czytałem pierwszy tom Cesarzowej Piotra, to pomyślałem sobie, że udało ci się stworzyć powieść, która jest połączeniem szekspirowskiej tragedii i House of Cards.

I ona zaczarowała Piotra nie wiedzą o poezji czy o sztuce, o kulturze, a właśnie seksem.

Opowieść o dążeniu do posiadania wpływów na dworze Piotra I.

Rozwój Rosji za czasów Piotra I. W Polsce trochę znamy tę historię.

Piszesz między innymi w Cesarzowej Piotra o budowie Petersburga.

No on był wizjonerem, on był osobą nieprzeciętną i właśnie odpowiedzi o problemach i o specyfice obecnej rosyjskiej kultury wszystkie tkwią w czasie Piotra I. Od tego zaczyna się i wątek zapadników oraz slavofilów w Rosji, konkurencja pomiędzy dwoma miastami, Petersburgiem a Moskwą.

Ale też piszesz o tym, że te wizje szalone, jakkolwiek je nazwijmy Piotra I, budowa Petersburga, właściwie cała inżynieria społeczna wdrożona, żeby zmienić mentalność poddanych.

Był jeszcze, i to była taka typowa cecha Piotra, który był jednocześnie, mówiąc we współczesnym języku, był i wizjonerem, i mikromanagerem.

No tak, ona potrafiała dużo wypić i to też było jej sukcesem w oczach Piotra, bo miał taką kumpelkę też... Miała mocną głowę, jak to się mówi.

Muszę powiedzieć, że kiedy się czyta Cesarzową Piotra, to w wielu momentach mam wrażenie, że czytam o świecie dzisiejszym.

Ale on by chciał być taki jak Piotr I. On by chciał i on nawet powiedział, że on czuje się jakby jego spadkobiercą i porówna samego siebie do Piotra I, ale to jest bzdura, bo nie ma dwóch bardziej różnych osobowości.

Kristina Sabaliauskaitė, litewska pisarka tłumaczona na wiele języków, w Polsce doskonale znana, ale właśnie tą pierwszą, oczekiwanej przeze mnie i pewnie nie tylko przeze mnie, cesarzowej Piotra się ukazał.