Mentionsy

Nie tylko tworzy, jest także aktywistką, mimo poważnego już wieku i o tej stronie jej życia zawodowego także opowiemy w audycji.

Kiedy i w jakich okolicznościach zaczęłaś pisać Ewę Lunę?

Połączyłam prasowe wycinki z szalonymi historiami i wątkiem z życia Elzy.

I od razu pojawiła się bardzo mocna opozycja, wspierana przez CIA USA.

Natychmiast pojawiła się silna opozycja wspierana przez CIA i Stany Zjednoczone.

Nigdy nie chodziłam na zajęcia, nie studiowałam literatury ani nie brałam udziału w warsztatach.

Nie mogłam więc bawić się na ulicy tak jak moi bracia.

Moi bracia palili papierosy, jedli czekoladki, czytali Playboya, a ja od razu sięgałam po te książki, bo skoro były ukryte, znaczyło, że są zakazane, więc oczywiście chciałam je przeczytać.

W moich pierwszych trzech powieściach, nie pamiętam czy także w czwartej, nie ma żadnej wzmianki o miejscu akcji, choć wszystkie opowiadają o krajach Ameryki Łacińskiej.

W wielu krajach panowały dyktatury, ludzie znikali, a sytuacja polityczna była bardzo podobna w różnych częściach kontynentu.

Niektórzy ludzie w Stanach Zjednoczonych, którzy nie mają pojęcia, co to jest dyktatorsz, bo nigdy tego nie doświadczyli, flirują z tą ideą.

W Stanach Zjednoczonych część ludzi nie ma pojęcia czym jest dyktatura, bo nigdy jej nie doświadczyli, a mimo to flirtuje się tam z tą ideą i staje się to coraz bardziej widoczne.

A jeżeli spojrzeć dziś na zdjęcia z Waszyngtonu, to widać wojsko na ulicach.

Ale i tam stoimy przed wyborem między dwiema skrajnościami.

To właśnie dzięki obserwacji, ciekawości, odwadze i tej zdolności dosnucia opowieści może powoli, z wielkim trudem, jakoś przetrwać.

Myślę, że jej główną cechą jest radość z życia.

Umiejętność pełnego życia mimo wszystko, mimo przeszkód i przeciwności losu.

Po co komu ciała wyglądające na żywe?

Moja córka studiowała wtedy i chciała specjalizować się w ludzkiej seksualności.

Nigdy nie spotkałam kobiety, która chciałaby zostać mężczyzną, ale spotkałam trzech mężczyzn, którzy chcieli być kobietami.

Dlaczego chciałaś mieć w Ewie Lunie i u boku bohaterki taką właśnie postać?

Opowiedział mi o swoim ojcu i o swojej siostrze z zespołem Dauna, którą trzymano pod stołem przykrytym obrusem, ponieważ ojciec nie chciał na nią patrzeć.

Chciałam więc, aby Rolf Carle był taki sam i w pewnym sensie stał się dla Ewy postacią bardzo stabilną, ponieważ jej życiu brakowało stabilności.

Chciałabym tak silnej reakcji świata, która wymusiłaby jakiś rodzaj pokoju, a pokój nie może nadejść, jeżeli planem jest doprowadzenie ludzi do skrajnej rozpaczy.

Jednak w tej długiej walce kobiet o prawa o zastąpienie patriarchatu innym, bardziej logicznym, rozsądnym i zrównoważonym sposobem życia, pojawiają się momenty regresu.

Osoba, która kiedyś należała do klasy średniej, mogła oczekiwać, że w ciągu życia będzie posiadać dom, wyśle dzieci do szkoły, zapewni im wyższe wykształcenie, a jej dzieci będą miały lepsze życie niż ona sama.

I której Kościół oraz rząd wmawiają, że za jej życia lub za to, czego w nim brakuje, odpowiadają imigranci, członkowie społeczności LGBT, osoby transpłciowe, lewicowcy, demokraci.

Ponieważ taka jest historia mojego życia.

Drugi to edukacja, obejmująca również naukę umiejętności potrzebnych do podjęcia pracy i zarabiania pieniędzy, bo jeżeli nie potrafisz się utrzymać, zawsze będziesz ofiarą.

W afrykańskich opowieściach, w skandynawskich sagach, w Stanach Zjednoczonych u pisarzy, którzy nie byli biali.

Uwielbiam też filmy, w których dzieją się tak nieoczekiwane rzeczy, że nie są częścią zwykłego życia.

Chilijsko-amerykańska pisarka, jedna z najważniejszych współczesnych autorek języka hiszpańskiego, działaczka społeczna i obserwatorka życia politycznego.