Mentionsy

No bo tak, poznał pan też Maklakiewicza, potem były przecież płyty z Krzysiem Niedźwieckim, wspaniałe.

A propos anegdota o Maklakiewiczu, to ja byłem świadkiem, on to opowiadał, bo on grał na pianinie Maklakiewicz.

Jeszcze kończąc wątek Maklakiewicza, bo tutaj skończmy ten alkohol, postawmy kropkę.

Panie Andrzeju, bo niezwykłą chemię mieli Maklakiewicz i Himlbach i zastanawiam się, z czego to wynika.

Bo oni byli na pewno dobrymi kumplami, zresztą Maklakiewicz potem miał, przecież bardzo przeżył śmierć pana Jana.

No i zastanawiam się, jak to jest stworzyć dobry duet i czy pan ma taką osobę, z którą się świetnie gra i z którą pan chciałby kontynuować, bo przecież Maklakiewicz zagrali razem w kilkunastu filmach.

Że to, co ich połączyło, szczególnie przyciągnęło Maklakiewicza do Himilsbacha.

Bo nie Himilsbacha do Maklakiewicza, bo Maklakiewicz był aktorem.

I Maklakiewicz zawsze był taki sam.

Maklakiewicz doskakiwał do niego według mnie.

Przecież ta słynna scena z rejsu, że w filmie polskim nic się nie dzieje i Maklakiewicz mówi, a przecież ja się patrzę na Himmelsbacha, jak Himmelsbach słucha i nic nie mówi.

Ale patrzy się na Himmelsbach, ja słyszę co mówi Maklakiewicz, ale patrzę jak słucha go Maklakiewicz.

Gdybyś, przepraszam, to będzie dygresja, gdybyś zobaczył występ Andrzeja, pamiętasz Andrzeju ten koncert, który był poświęcony Maklakiewiczowi i Himmelsbachowi w telewizji?