Mentionsy

My, proszę Państwa, dzisiaj będziemy mówili o Montalbano bądź o Montalbanie.

Od Montalbano czy od Montalbana więcej niż kryminał?

Od komisarza Montalbano, zdecydowanie mojego idola wśród komisarzy z książek i z filmów.

Moim idelem jest Montalbano, z zupełnie innej serii.

Andrea Camilleri jest autorem serii o Montalbano, o komisarzu Montalbano, który jest bardzo podobny do bohatera, o którym mówisz, po pierwsze.

Opowiadam o tym, że w człowieku zostają takie wiadomości, to się zresztą pojawi przy okazji cyklu o komisarzu Montalbano, takie wiadomości, które do niczego się człowiekowi nie przydadzą, ale jednak je wie.

Pozwiedzałem, pojeździłem, ale byłem za krótko, aby pojechać do miejsca absolutnego kultu, czyli willi, w której mieszka filmowy Montalbano.

Otóż ja pojechałam śladami Montalbano przez całą Sycylię.

Polecam Państwu willa, która się nazywa willa komisarza Montalbano.

Rai Uno przygotował serial, który stał się popularny w 60 krajach, gdzie Montalbano zagrał niejaki Luca Zigaretti, fantastyczny włoski aktor, chociaż autor bardzo się na niego zrzymał, kiedy wybrano go do roli głównej, bo zapytał dlaczego jego komisarz jest łysy, bo Zigaretti jest łysy, ale nadało mu to męskości i uroku.

Jest bardzo blisko, a Montalbano kochał morze, kochał ryby.

I tam Montalbano uwielbiał barweny.

Filmowy od twórca roli Montalbano je po prostu w sposób zmysłowy.

Natomiast Vigata jest miejscem, w którym komisarz Montalbano pracuje, gdzie jest posterunek.

Ale to jest miejsce, do którego przybywa komisarz Montalbano.

Jest Mimi, który jest właściwie zastępcą komisarza Montalbano, a właściwie Mimi zajmuje się, jakby to powiedzieć, nie sprawami kryminalnymi, tylko seksualnymi wycieczkami.

Więc te postacie, które są dookoła komisarza Montalbano są dopracowane.

Poza jedną Szwedką, z którą nie wiadomo, co tak naprawdę komisarza Montalbano łączyło.

Żałuję, ale komisarz Montalbano mi zupełnie wystarczy.

Przyznam się, że nie wiem, może to będzie świętokradztwo, jak to określić, ale po obejrzeniu pomarańczyk komisarza Montalbano postanowiłem spróbować.

I zanim dojechałem na Sycylię, nie wytrzymałem, trzęsąc się jak filmowy Montalbano, zacząłem przygotowywać.

Myślę, że w ogóle można się przyjrzeć tam różnym rzeczom, które Montalbano je.

Montalbano je w nocy i wieczorem.

Ale Montalbano za każdym razem, kiedy przychodzi do swojej gospodyni do domu, bo jest z nią w bardzo bliskich kontaktach i pomaga także jej synowi, który jest kryminalistą i stara się go wyciągnąć na dobrą ścieżkę, na dobrą drogę, to arancini muszą być.

Aż mi się chce jechać na Sycylię i nawet nie musiałbym mieszkać w domu Montalbano, wystarczyłoby mi, gdybym się po prostu obżarł po kokardę samymi arancini.

I bardzo jest to charakterystyczne dla Montalbano, bo on je w sposób świadomy.

Polecamy komisarza Montalbano.

Tu też jest opowieść społeczna i to w obu tych przypadkach, szczególnie u komisarza Montalbano.

Więc jeśli Montalbano udawał się na spotkanie z szefem mafii, to wcześniej był bardzo przygotowany do tego, żeby wiedzieć jakie tam są warunki rodzinne, jakie są zależności, kto po kim dziedziczy, kto ma naprawdę wpływy, co robi syn szefa mafii, żeby wiedzieć jak w tym świecie się poruszać.

Niekoniecznie śladami Montalbano, tak jak ja.

Czy książę Lampedusa i Lampard, czy Camilleri i Montalbano?

I może zakończmy w ten sposób, skoro Państwo lubią kryminały, jeśli jeszcze Państwo nie czytali ani nie oglądali przygód komisarza Montalbano, jeżeli Państwo sięgną po nie i Państwu się te przygody spodobają, to oprócz tego, że na pewno sięgną Państwo po Donne Leon i Brunettiego,