Mentionsy

Zauważamy, że apostoł Paweł już kilkakrotnie w swoim liście podkreślił, że w Chrystusie każdy wierzący znajduje wszystko, co potrzebne mu jest do życia.

W Chrystusie zamieszkała pełnia boskości, pełnia duchowych skarbów, pełnia miłości i mądrości Bożej.

Głosili oni, że do uzyskania zbawienia potrzebne jest oprócz wiary Chrystusa.

W XI i XII wierszu II rozdziału Listu do Kolosan znajdujemy słowa apostoła Pawła, w których rozwija on obronę wystarczalności dzieła Chrystusa dla zbawienia człowieka.

Na tym polega obrzezanie w Duchu Chrystusa.

Chrzest oznacza, że razem z Chrystusem zostaliście złożeni do grobu i razem z Nim obudzeni do życia przez wiarę w moc Boga, który obudził Chrystusa ze śmierci.

Dalej apostoł wydaje się mówić, każdy kapłan może dokonać obrzezania na ciele, ale tylko Chrystus jest w stanie spowodować duchowe obrzezanie, które oznacza usunięcie z życia mężczyzny wszystkiego, co nie pozwala mu być posłusznym woli Boga.

Mówi o obrzezaniu w duchu Chrystusa i dodaje, że właśnie obrzezanie serca symbolizuje chrzest.

Był to chrzest ludzi dorosłych, akt wykonany na polecenie Chrystusa.

Zaznaczyć jednak należy, że symbolizm ten mógł stać się rzeczywistością pod jednym warunkiem, że była nim mocna wiara tego człowieka w życie, śmierć i zmartwychwstanie Jezusa Chrystusa.

Mogło się tak stać, jeżeli wierzył w skuteczne działanie Boga, który wzbudził Jezusa Chrystusa z martwych.

Człowiek bowiem wierzy, że Chrystus umarł i powstał z martwych.

Jedyne prawdziwe obrzezanie następuje, gdy człowiek umiera i powstaje z Chrystusem.

W taki sposób to nie część Jego ciała zostaje odcięta, ale cała Jego grzeszna osobowość ulega zniszczeniu, a On sam napełniony jest nowym życiem, nowym stworzeniem i świętością Boga, uświęceniem Chrystusowym.

Gdy człowiek szczerze zwraca się ku Chrystusowi z prośbą o oczyszczenie, Jezus dokonuje prawdziwego chrztu serca, przemiany serca.

Kiedy uświadamiamy sobie, że Chrystus poniósł śmierć, by zapłacić cenę za nasz grzech, stajemy się jak gdyby uczestnikami Jego śmierci.

Apostoł pisze dalej, byliście martwi z powodu swoich przewinień i życia w pogaństwie, ale Bóg ożywił was wraz z Chrystusem, gdy łaskawie dorował nam wszystkie winy.

Chrystus unieważnił dokument naszej zależności od przepisów prawnych, które nas obciążały i przygwoździł go do krzyża.

Jezus Chrystus w swoim dziele uwolnił człowieka zarówno od mocy, jak i konsekwencji grzechu.

Według dawnej wiary tylko Żydzi byli mili Bogu, ale zbawcza moc Chrystusa stąpiła nawet na pogan, na wszystkie narody.

Dzieło Chrystusa jest dziełem potęgi, ponieważ wlał on życie w ludzi martwych.

Oto Jezus Chrystus dosłownie zatarł zapis rozkazów wydanych przeciwko nam.

Bóg przybił to oskarżenie do krzyża Chrystusa.

Chodzi raczej o to, że na krzyżu Chrystusa zostało ukrzyżowane samo oskarżenie przeciwko nam.

Tak wielu ludzi chciałoby rozpocząć życie od nowa, a Jezus Chrystus daje taką szansę naprawdę.

Chrystus przynosi wolność, której nie było w stanie dać przestrzeganie przepisów prawa.

Wszystko to jest zaledwie cieniem przyszłości, a samą rzeczywistością jest Chrystus.

Nie są oni tak związani z Chrystusem, jak ciało z głową przez ścięgna i wiązadła i nie mogą rozwijać się zgodnie z postanowieniem Boga.

Apostoł ma na myśli dokładnie to samo, co Chrystus, kiedy mówił, że pokarmy są spożywane, a następnie trawione i wydalane na zewnątrz.

Chrześcijanie wiedzą, że cześć należy zachować dla Boga i Jezusa Chrystusa, a więc spożywanie lub niespożywanie określonych pokarmów.

a rzeczywistością jest Chrystus.

Prawdziwa religia to wspólnota z Chrystusem, to osobista więź z żywym Panem.

Apostoł tak na koniec opisuje nowe życie w Chrystusie.

Skoro razem z Chrystusem umarliście dla zwodniczych mocy tego świata, to dlaczego, jakbyście nadal żyli dla tego świata, poddajecie się takim nakazom, jak nie dotykaj Chrystusa?

Chodzi o rzeczywistość, o Chrystusa, o prawdziwą więź z Nim, żywym Panem i Zbawicielem.