Mentionsy

Dzisiaj studiować będziemy treść dziewiątego i dziesiątego rozdziału Księgi Koheleta.

Nasze dotychczasowe rozważania doprowadziły nas do wniosku, że Kohelet, biblijny mędrzec i kaznodzieja, dokonuje jak gdyby eksperymentu, stawia pytania z różnych dziedzin życia, filozofii, nauki i stwierdza, że wszystko jest marnością.

Kiedy bierze się życie jako takie, eliminując Boga,

Dokonuje więc kohelet eksperymentu, stawia wiele trudnych pytań i dlatego jest w Jego słowach sporo treści szokujących.

Z tego też powodu na słowa Księgi Kocheleta powołują się często krytycy Biblii, ateiści, a także przedstawiciele różnych współczesnych sekt.

Nie wolno jednak wyrywać pojedynczych wypowiedzi Koheleta z kontekstu całej księgi.

że wszystkim kieruje Bóg, że wszystko ostatecznie zależy od Niego.

W końcowych rozdziałach księgi, tych, których studia obecnie rozpoczynamy, Kohelet dowodzi, że nawet wysiłki człowieka w dziedzinie moralności i religii nie są w stanie zmienić jego sytuacji.

Dobre czyny, poprawne życie, wypełnianie religijnych obrzędów – wszystko to nie daje człowiekowi ani szczęścia, ani spełnienia, ani nadziei wiecznego życia.

Spójrzmy, jak rozpoczyna się dziewiąty rozdział Księgi Koheleta.

Biblijny mędrzec, kaznodzieja wyznaje, bo wszystko to rozważyłem i wszystko to zbadałem, dlatego że sprawiedliwi mędrcy i ich czyny są w ręku Boga, zarówno miłość, jak i nienawiść.

Człowiek nawet ze swoich uczuć nie zdaje sobie do końca sprawy.

Kohelet stwierdza wszystko jednakie dla wszystkich.

Tylko On może zmienić los człowieka.

Tylko On może zmienić ludzkie serce.

I tylko On może przeprowadzić nas przez próg śmierci.

I tylko On może przemienić nasze życie.

Bez żywej, osobistej więzi z Bogiem życie jest puste, jest marnością, stwierdza Kohelet.

Nie ma bowiem sensu egzystencja, która kończy się śmiercią w przypadku wszystkich ludzi jednakową.

pyta Kohelet.

Skoro życie człowieka, czy to mądrego, czy głupiego, kończy się śmiercią i potem już niczego nie ma, to lepiej jest być choćby głupcem, ale jak najdłużej pozostawać przy życiu, niż być mądrym, ale nieżywym.

Lepszy jest żywy pies, niż lew nieżywy, stwierdza Kohelet.

jeśli by patrzeć na życie tylko jako na trwającą kilkadziesiąt lat rozpaczliwą egzystencję, walkę kończącą się śmiercią.

Pamięć o nich idzie w zapomnienie, stwierdza Kohelet z żalem, i jest to spostrzeżenie trafne, jeśli patrzeć na życie z perspektywy człowieka niewierzącego.

W drugim liście do Koryntian czytamy, zawsze jesteśmy pełni ufności i wiemy, że dopóki przebywamy w ciele, jesteśmy oddaleni od Pana, gdyż w wierze, a nie w oglądaniu, pielgrzymujemy.