Mentionsy

Wstań i zejdź do domu garncarza.

Jeremiasz ma udać się do domu garncarza.

Jak tylko podobało się garncarzowi, wtedy Pan skierował do mnie następujące słowa.

Czy nie mogę postąpić z Wami, domu Izraela, jak ten garncarz wyrocznia Pana?

Oto bowiem jak glina w ręku garncarza, tak jesteście Wy, domu Izraela.

Nie byłem nigdy w pracowni garncarza, ale słyszałem opowieść jednego z uczestników szkolnej wycieczki o tym, jakie wrażenie robi wizyta w miejscu, gdzie wytwarzane są gliniane naczynia.

Nie musimy zastanawiać się, zgadywać, dlaczego Bóg polecił swemu prorokowi udać się do domu garncarza.

W dalszej części XVIII rozdziału Księgi Jeremiasza znajdujemy słowa wyjaśnienia, iż podobnie jak garncarz naczynia, suwerenny Bóg kształtuje narody, kieruje ich losami, modeluje ich przyszłość.

Bóg jest garncarzem, a ludzie gliną, którą On urabia.

Gliną na kole wielkiego garncarza jesteśmy także my, Ty i ja, jako jednostki i my wszyscy jako narody, jako ludzkość.

Obraz garncarza i gliny występuje także w Nowym Testamencie.

W liście do Rzymian apostoł Paweł napisał Czy garncarz nie ma władzy nad gliną, żeby z tej samej bryły ulepić jedno naczynie kosztowne, a drugie pospolite?

A w drugim liście do Tymoteusza, apostoł narodów, nawiązując do obrazu garncarza i gliny, ukazuje niejako drugą stronę procesu urabiania, kształtowania.

Zastanówmy się przez chwilę, czego Bóg tak naprawdę chce nas nauczyć, ukazując nam obraz garncarza i gliny.

Wyobraźmy sobie, że garncarz bierze do rąk glinę, próbuje ją ugniatać i stwierdza, że glina ta jest zbyt miękka lub zbyt twarda, krucha.

Spróbujmy więc, przyglądając się pracy garncarza, omówić dwa główne zagadnienia, dwie wielkie, ważne prawdy.

Po pierwsze, zastanówmy się nad twórczą mocą garncarza i po drugie,

nad naturą, charakterem gliny, jako materiału, z którego garncarz tworzy.

Bóg, jako wielki garncarz, uformował z gliny człowieka, stworzył jego cielesną, fizyczną istotę.

I obserwujemy garncarza pracującego w swoim domu.

Garncarz, pedałując nogami, rozpędza koło i rękami zaczyna formować bryłę gliny.

Jakikolwiek gest garncarza, jakikolwiek ruch jego ręki czy choćby palca spowoduje zmianę kształtu naczynia.

Garncarz jest niezależnym, suwerennym twórcą i władcą.

Glina nie ma żadnego wpływu na to, co wytworzy z niej garncarz.

Cały wszechświat, w tym także cała ludzkość, znajduje się w pozycji gliny, formowanej przez garncarza.

Albo czy garncarz nie ma władzy nad gliną, żeby z tej samej bryły ulepić jedno naczynie kosztowne, a drugie pospolite?

Druga prawda, jaką musimy rozważyć, patrząc na wyrysowany przez proroka, a także przez apostoła obraz garncarza, kształtującego gliniane naczynie, jest prawdą o glinie, jako tworzywie słabym, nietrwałym.

Jego twórcza, nieograniczona moc, moc wspaniałego, wielkiego garncarza jest dla nas jedyną szansą, jedyną nadzieją.

Możemy powiedzieć, że w glinie, która znajduje się w dłoniach wielkiego garncarza, tkwi wielki potencjał.

Garncarz może kształtować glinę, ponieważ nie jest twarda jak skała czy krucha jak porcelana.

Gdy poddajemy się jego procesowi obróbki, procesowi kształtowania naszego charakteru, naszej duszy, jest to nawet bardziej możliwe i realne niż to, co dzieje się w przypadku gliny na kole garncarza.

Bo przecież glina nie może współpracować z garncarzem, a my możemy.

Czasem zastanawiamy się, dlaczego Bóg kształtuje nas, obrabia jak garncarz formujący glinę na swoim kole.

Taki jest wspaniały plan wielkiego garncarza.

Po naradzie więc nabyli za nie pole garncarza na cmentarz dla cudzoziemców.

I wzięli trzydzieści srebrników, cenę wyznaczoną za sprzedanego człowieka, jak go oszacowano w Izraelu, i dali je za pole garncarza, jak im nakazał Pan.

Arcykapłani za trzydzieści srebrników, za które Judasz wydał Jezusa, kupili pole garncarza i nazwali je polem krwi.

Wielki garncarz, którego znamy, jest kimś wspaniałym.

Przelał swoją własną krew, żeby za tę wysoką cenę wykupić nas, nieudane, rozbite naczynia, które inni garncarze by wyrzucili, a on poskładał nas na nowo, włożył na koło garncarskie i zaczął od nowa kształtować.