Mentionsy

Ja głównie robię to z pobudek stricte egoistycznych, dlatego że ja tę książkę zacząłem pisać na SOR-ze, który dość często odwiedzałem z moją umierającą matką na chorobę Parkinsona.

I siedząc na tych sorach, ponieważ jestem gaduła, zacząłem z ludźmi rozmawiać, szczególnie z obsługi personelu, głównie z ratownikami medycznymi i z policjantami, którzy przywozili różnych delikwentów po interwencjach.

no chciałbym, żeby to było jak najszybciej, więc jeżeli mama umarła, to po co ja to robię, dlatego że ja też już jestem w takim wieku, że za ileś tam lat będę tym gościem, oby jak najpóźniej na tym SOR-ze i chciałbym, żeby moi bliscy nie czekali od tam 6 do 12 godzin na tym SOR-ze, więc to jest taka intencja główna napisania tej książki, żeby trochę ludziom pokazać, że to nie do końca jest tak, jak nam się wydaje.

Aha, czyli że nie wprost dajesz znać, że bardzo dużo ludzi na SOR-ze jest tam w związku z alkoholem.

Jak się ktoś wygoogla SOR, sanitariusz medyczny, jakby pogotowie ratunkowe, no jest taka ilość wywiadów, rozmów.

Po tylu dekadach w tych miastach w Polsce, gdzie wprowadzono te ograniczenia nocne, zgadnijcie, o ile spadła przestępczość i zagęszczanie SOR-ów o 50%.

No to musi się pojawić nazwisko Polaka, profesora Andrzeja Urbanika z UJ, który zrobił badanie, które znowuż jakby stolik przewraca, gdzie jest konkluzja bardzo niefajna, że wszystkie alkomaty możemy do kosza wyrzucić, bo one nie określają stan trzeźwości.

Dodam, że certyfikowanym, bo ja jestem certyfikowanym terapeutą, który w 2006 roku zdał egzamin państwowy w Trójmieście przed profesorem Czabałą.

Sorry, to było absolutnie poza moim jakimś takim imperatywem humanistycznym.