Mentionsy

Gdybym takiego psa spotkała w gabinecie, to na pewno zostałoby to zwrócone w stosunku do właściciela, że w mojej ocenie jest to nieprawidłowe postępowanie ze zwierzęciem.

Dlatego, że ja bym w ogóle się nie podjęła takiego leczenia, bo nie mam kompetencji do tego.

Na to bym nie wpadła.

Więc ja im powiedziałam wprost, że ja po tygodniu takiej pracy to albo bym wylądowała w kryminale, albo na oddziale zamkniętym psychiatrycznym, bo nie dźwignęłabym tego tematu, umówmy się.

Człowiek, wiecie, wystarczy, ja widzę po sobie, wystarczy, że mnie głowa gniecie i już mówię, kurde, głowa mi boli, kurczę, może jakiegoś ibuproma bym sobie rzuciła, nie?

I ja na przykład chciałabym być ze swoimi zwierzakami do końca i miałam taką sytuację w swoim życiu, kiedy usypialiśmy psa.

A dwa, że też umówmy się, co by było, gdybym ja powiedziała, dobra, to nic takiego, a ten zwierzak na przykład nie przeżyje nocy.

No bo ja bym zwariowała, no umówmy się po prostu.

Tak naprawdę mogłabym opowiedzieć tutaj, wiecie, moglibyśmy się trzy godziny siedzieć, ja bym wam opowiadała historię moich pacjentów.

Ja bym teraz przeszedł do tego wątku, o którym rozmawialiśmy przed nagraniem, czyli tego, co mnie irytuje i chyba z tego, co rodzenie ciebie też, czyli traktowania zwierząt naszą miarą i traktowania zwierząt jak ludzi i w skrócie patrzenia na nie przez pryzmat tego, jak my myślimy.

Więc jeżeli ja mam karmić wegańsko kota, no to umówmy się, to jest trochę tak, jak ja bym miała sama siebie karmić kartonem.

Więc jeżeli miałabym wybrać, to te kurteczki są najmniejszym złem w momencie, kiedy mamy obok, nie wiem, zwierzęta, którym wciąż obcinane są ogony, uszy w ramach tam jakiejś

Czyli kto się zajmie moim zwierzakiem, gdybym ja wylądował w szpitalu, umarł.

Pewnie, wiesz, jeżeli byłaby taka sytuacja, że nie byłoby nikogo i zupełnie nie wiedziałabym, co zrobić, to ten pacjent jest w trybie emergency, czyli jak nic nie zrobię, to i tak umrze, no to bym próbowała coś robić na tyle, ile pamiętam z tej medycyny, na tyle, ile zdrowy rozsądek i moje doświadczenie w siokocie mi podpowiada.

Bym prosiła, żeby ślisa nie.

Mój mąż jest absolutnie fantastycznym człowiekiem, który poświęcił swoją karierę po to, żebym ja się mogła rozwijać zawodowo, bo umówmy się, w momencie kiedy myśmy dostali diagnozę Hanki, ona ma w tym momencie 7 lat, no ale ona miała pół roku, jak myśmy dowiedzieli, że jest chora.

Więc ja mówię wprost, że gdyby nie mój mąż, to ja nie miałabym szansy być w tym miejscu, w którym jestem.

Tak, myślę, że to jest coś, co spowodowało, że ja jeszcze pracuję jako lekarz weterynarii, bo pewnie gdybym pracowała w warunkach...

takich przeciętnych, no to już dawno bym znalazła sobie inną rzecz do robienia w życiu.