Mentionsy

Kiedy Tomka nie ma, a Tomuś jest ze mną, no to jest dla mnie miłe, ponieważ ja dużo w nim widzę Tomka.

I tak jest mi miło, że mam taką cząstkę Tomka za sobą.

Tak sobie myślę, że z jednej strony terapia, ale z drugiej strony też jakieś zobowiązanie względem Tomka, bo ta książka miała powstać i nie wiadomo jaki był finał, miał być choroby, bo Tomek też miał napisać kilka słów od siebie.

Chodzi mi o pomysł, żeby zacząć pisać książkę w czasie choroby Tomka.

Czy podczas choroby Tomka i Tomek mieliście dużo rozmów, mówicie, takich bardzo intymnych, bardzo prywatnych, których byście prawdopodobnie nie poruszyli, gdyby tej choroby nie było albo może byście poruszyli jakoś w innym czasie?

W międzyczasie rozwój ogromnej kariery Tomka.

Bardzo szybko żyliśmy, to prawda, a dużo osób, które zna Tomka przez większość jego życia, to śmieją się, że no przeżył 41 lat, no 42 by było za chwilę przed jego śmiercią.

Bo to naprawdę... Ostatnio gdzieś musiałam przygotowywać taki biogram Tomka i jak zaczęłam wypisywać rzeczy, które on zrealizował, a myślę, że i tak wszystkich nie znalazłam, bo jest tego ogrom, to mówię, kurczę, kiedy on to pomieścił w tym jednym życiu?

Więc marzeniem Tomka było wyjechanie za granicę.

I przegadywaliście wtedy scenariusze dotyczące ten negatywny wariant, że Tomka zabraknie.

Przykowaliśmy się, ponieważ mieli przyjść do Tomka koledzy, bo nie wiem, jakiś był mecz piłkarski, ale ja nie jestem piłkarska, więc nie powiem, co to miało być, ale jakiś ważny na pewno.

Tak, on jest, bardzo mnie motywuje do życia i też nie ukrywam, że jak Tomka zabrakło, no to jednak ta rutyna, wiecie, zaprowadzenia go do przedszkola, zapewnienia mu opieki od A do Z, przygotowania posiłku, to jest niesamowicie ważne w procesie żałoby, że to daje taki schemat, że gdyby jego nie było...

Ale teraz też, wiecie, z perspektywy czasu, kiedy Tomka nie ma, a Tomuś jest ze mną, no to jest dla mnie miłe, ponieważ ja dużo w nim widzę Tomka.

I tak jest mi miło, że mam taką cząstkę Tomka za sobą.

Czasami mi brakuje tego Tomka, który też mówił, że to chłopak, więc ja nie mogę być tą, jak on mnie nazywał, matka Kwoka, która, wiecie, ja tam Tomuś uważaj, nie uderz się tam.

W ogóle po tych 10 dniach to on tak przeżył, że nie ma i Tomka i mnie, że ja ledwie co poznałam własne dziecko.

Fizyczne też, bo bardzo dużo pomagali mi, jeżeli chodzi o zakupy leków dla Tomka, ponieważ to były silne środki przeciwbólowe, więc proces zakupu był zawsze czasochłonny w tej aptece.

Byłoby bardzo trudno, a na pewno na późniejszym etapie choroby Tomka to byłoby bardzo trudne.

No tam cała obsługa się już wtedy zaczynała, Tomka.