Mentionsy

Szanowni Państwo, to ostatni, piąty odcinek drugiego sezonu podcastu w zawodzie projektu Biura Karier i Klubu Absolwentów Uniwersytetu Warszawskiego.

Dzień dobry, bardzo dziękuję za zaproszenie.

Pani Agnieszko, jak to wszystko się zaczęło u Pani z tym PR-em?

Z PR-em zaczęło się już na studiach.

Trafiłam na filologię polską, pamiętam, że próbowałam na historię sztuki, ale coś tam mi nie poszło z egzaminem, wtedy jeszcze się pisały egzaminy wstępne, były jakieś przekrojowe pytania takie historyczne, trzeba było napisać wielką rozprawkę, więc tam się nie dostałam, chyba nawet wyszłam z egzaminu.

Do tego czasu imałam się naprawdę bardzo różnych zadań, bardzo różnych zajęć.

Zawsze mi zależało na tym, żeby być taką samowystarczalną i mieć własne pieniądze, tak bardzo praktycznie podchodząc do zagadnienia.

Pierwsza moja praca, to tak chyba, nawet nie wiem, czy miałam 18 lat, byłam asystentką w firmie produkującej wycieraczki do samochodów.

Byłam też opiekunką i to uważam dziecka malutkiego przez też dłuższy czas podczas studiów.

Wspaniała praca i szapoba dla wszystkich opiekunów.

Pamiętam to jako bardzo ciężką pracę na wydziale polonistyki.

Biblioteka była na górze, ale po prostu to, że miałam dostęp do książek, tak w sumie z pierwszej ręki, to było po prostu wspaniała rzecz.

w sumie dodatkowa wartość z tej pracy.

Potem trafiłam na staż do agencji PR-owej.

Też wspaniała praca, ale tak mnie zjadała trema, że na dłuższą metę uznałam, że może być to dla mnie takie zbyt chyba wyczerpujące.

Ja się przygotowałam tak, żeby podsumowanie zajęć wystąpiło w jakiejś 43 minucie, a dziewczynka taka fajna, siedząca w pierwszym rzędzie podniosła rękę i w zasadzie całe zajęcia mi rozbiła w minucie trzeciej, bo już w zasadzie doszła do tych wniosków, do których chciałam dojść po 43 minutach.

Agencja PR-owa okazała się mniej wymagającym środowiskiem.

Tam byłam przez kilka lat, a później przeszłam do ŁOK-a, gdzie jestem dzisiaj.

Już prawie...

18 prawie lat, tak.

I jak to jest pracować 18 lat w jednej firmie, bo podejrzewam, że dla naszych słuchaczy wydaje się to absolutną abstrakcją.

Właśnie i to jest chyba kwintesencja zawodu PR-owca, bo PR-owiec jest to właśnie takie zajęcie, przy którym się kompletnie moim zdaniem nie można nudzić.

A firma, w której jestem, którą mam ogromną przyjemność tworzyć i w sumie czuję, że jest to moje dziecko, bo przyszłam tam w momencie, gdy firma w zasadzie dopiero powstawała, to jakby jest to naprawdę...

Do tej pory pracujemy z firmami, dla których pracowałam, na przykład Nikon, właśnie 18 lat temu.

To są nasi klienci przez cały ten czas.