Mentionsy

Łaska Pana naszego Jezusa Chrystusa, miłość Boga Ojca i społeczność Ducha Świętego niech będą z Wami wszystkimi.

W Ewangelii Jana w 16 rozdziale od 28 wersetu czytamy takie słowa naszego Pana Jezusa Chrystusa.

Siostry i bracia w Chrystusie, dostępujemy przywileju, bo możemy nie dosłownie, ale w duchu usiąść przy stole wieczerniku i jako współcześni uczniowie i uczennice Chrystusa słuchać Go.

Właśnie im większy mrok w tym świecie, tym jaśniejsze staje się to i mocniejsze staje się to, że Bóg przez Chrystusa i w Chrystusie zesłał nam to wszystko, czego potrzeba, byśmy każdego dnia odnajdywali tę właściwą drogę i właściwy kierunek dla całego naszego postępowania.

Paweł w liście do Efezjan wzywa nas wprost, byśmy we wszystkim co mówimy, myślimy, wszystko czynili w imieniu Pana Jezusa Chrystusa, dziękując przez Niego Bogu Ojcu.

Rozwarły się niebiosa i przez cud wcielenia naszego Pana Chrystus stanął w środku tego świata.

W miejscu pracy ileż razy wykonując swoje obowiązki, najrzetelniej jak potrafimy, zapominamy właściwie, że my uczniowie i uczennice Chrystusa jesteśmy nie tylko tymi, którzy poruszają się w rzeczywistości ziemskiej instytucji, w której jesteśmy zatrudnieni,

Chrystus stanął w tym świecie.

Chrystus nas wybrał i powołał.

Wszędzie tam, gdzie znaleźliśmy się, mamy wchodzić w ślady Chrystusa.

I wszystko co czynimy, mówimy, mamy czynić w imieniu Pana naszego Jezusa Chrystusa.

To znaczy tak, żeby Chrystus mógł się do tego przyznać.

Na minionych spotkaniach modlitewnych i na pasyjnym rozważaniu Słowa wiemy, że Chrystus jest uczciwy wobec nas.

I mam nadzieję, że uczestnicząc w naszej pasyjnej drodze rozważania drogi Pana Jezusa Chrystusa doświadczyliśmy już tego napominania naszego Zbawiciela.

Chrystus napominając nie chce zranić, choć

Chrystus rozmawiając z nami przez swoje Słowo, to które jest ponad czasem, które jest nadal aktualne, mówiąc do nas żyjących w ziemskiej rzeczywistości, mówiąc do nas jako dzieci Bożych, odsłania przed nami także to, co jest przed nami.

Kiedy zajrzymy do wcześniejszych rozdziałów, Chrystus mówi między innymi o prześladowaniu, o ucisku, o smutku, o bólu.

Ale skoro Chrystus do dwóch uczniów powiedział, nie wiecie jakiego ducha jesteście, może i my powinniśmy sobie uświadomić, że czasem w naszym myśleniu błądzimy.

I nie idziemy w ślady Chrystusa, który nie przyszedł po to, by sądzić, ale zbawić.

Ja wam, wy mnie, wy mnie i jakże dobrze, że znamy tę modlitwę, w której Chrystus niezmiennie modli się o nas każdego dnia.

Chrystus przygotowuje swoje uczennice i uczniów na trudne chwile.

Nieco później Chrystus znowu wraca do tej myśli, jeszcze krótki czas i już nie będziecie mnie oglądać.

Jest zaproszeniem, które Bóg ukonkretnił przez przyjście Chrystusa na ten świat.

I każdy, kto chce być chrześcijaninem, czyli chrystusowym, przynależeć do Chrystusa, winien wejść na tą drogę i trwać na niej.

A idąc tą drogą i poznając, słuchając Słowa Chrystusa także z pomocą innych, trochę dzięki ich wykładowi być lepiej przygotowanym na to, co będzie pewną niespodzianką.