Mentionsy

Księdze Hioba w XIV rozdziale od pierwszego wersetu czytamy.

Siostry i bracia, przy końcu roku kościelnego sięgamy znowu do Księgi Hioba.

Księgi pytań, sporów z Bogiem, ale też sporów pomiędzy mędrcami Hiobem, Elifazem, Bildadem i Sofarem.

Każdy z nich ma swoje spojrzenie na wydarzenia, które dopadły Hioba.

Ale nie wszyscy są w takiej sytuacji jak jest Hiob.

Próbują analizować życie Hioba, podpowiadać mu odpowiedzi na pytania, które stawia.

Właściwie wiemy, że choć moce złego działają w życiu rodziny Hioba i jego samego, to przyzwolenie na działanie złych mocy dał Bóg.

Możemy z Księgi wnioskować, że Bóg miał szlachetny cel, bowiem chciał przekonać szatana, jednego ze swoich aniołów, że myli się i błądzi, oskarżając o interesowność sługę Bożego Hioba.

Ale czy warto było wydawać na moc złego Hioba

Czy warto było przekonywać szatana, że się myli kosztem Hioba?

Usłyszany przed chwilą fragment z 14 rozdziału jest jednym z takich fragmentów ważnych, w których Hiob patrzy na siebie i próbuje swoim przyjaciółom pokazać,

Nie trzeba być wielkim myślicielem, żeby przyznać Hiobowi rację.

Ale skoro tak jest, ciekawe jest to, co dalej twierdzi Hiob.

Dochodzi Hiob potem w swoim rozmyślaniu do pewnej skrajności.

w rozumieniu nas wszystkich, ale też i stworzenia całego, jest w zupełnie innej pozycji niż drzewo, to Hiob myśli przez chwilę, on jest w lepszej sytuacji.

Choć nie mamy na imię Hiob.

Choć jesteśmy w sytuacji Elifaza, Bildada, Sofara, Elichu i przede wszystkim także w sytuacji Hioba.

I chrześcijanie i wierzący, podobnie jak Hiob, nie są w lepszej sytuacji niż ateiści, agnostycy i inni myśliciele.

Nie znał go Hiob.

Albo usiłuję snuć filozoficzną myśl podobną do myśli przyjaciół Hioba.