Mentionsy

Annabelle Hirsch tworzy herstoryczny katalog.

Annabelle Hirsch to więcej niż zbiór pokaźnej liczby przedmiotów towarzyszących kobietom tak w przeszłości jak w teraźniejszości.

Annabelle Hirsch już we wstępie historii kobiet w 101 przedmiotach zaznacza, że mają to być przedmioty mówiące o codzienności kobiet, o małych i wielkich chwilach przedmioty, powiązane z tematami często dotyczącymi kobiet,

Choć Hirsch ma korzenie niemieckie oraz francuskie, to takie preludium nasuwa na myśl dwie tradycje feministycznego myślenia znakomicie opisane przez polskie autorki, Jolantę Brachczainę oraz Zofię Zaleską.

Hirsch obiera podobny kierunek myślenia, nierzadko opisując przedmioty o charakterze niezwykle intymnym, obiekty subtelne, przeoczane, ignorowane jako zbyt mało istotne, by zająć się nimi na poważnie, by je badać.

Rzeczy zebrane przez Hirsch mają w sobie zapisaną historię niezgody na ten umysłowy letarg, którą kobiety manifestowały na różne sposoby na przestrzeni ostatnich wieków.

Ten niewybredny komentarz Hirsch usłyszała od starszego pana, gdy dzieliła się planami zrealizowania książki.

Annabelle Hirsch tworzy wciągające miniatury literackie, które rozmontowują stereotypy płciowe.

Prace pamięci uprawianą przez Hirsch można z powodzeniem nazwać wywrotowym myślowym eksperymentem lub herstoryczną próbą opisania dziejów, bo przytaczane przez nią przedmioty nigdy nie są tylko przedmiotami.

Hirsch nie poprzestaje jednak na historii uprzedzeń,

Świadoma ograniczeń formalnych eseju, Hirsch tworzy literackie miniatury liczące nie więcej niż dwie i pół strony,

Esej Hirsch zderza losy kobiet z różnych epok.

Hirsch chce ocalić je od zapomnienia, przypomnieć ich biografię, zachęcić do zanurzenia się w tym wciąż zbyt mało znanym świecie kobiet przeszłości.

Kunstkamery powinna być traktowana bardziej jako inspiracja niż bezpośredni wzorzec w książce Hirsch wiązane z gabinetem osobliwości kryterium rzadkości, wyjątkowości zbieranych przedmiotów oraz wymóg porządkowania i organizacji wiedzy schodzą na dalszy plan.

Sposób pisania Hirsch sugeruje ruch od szczegółu do ogółu, od obiektu do historii zachodniej Europy, miejsca jakie zajmują w niej kobiety.

która nie interesowała się herstorycznymi ciągami, widziała się obok wielkich mężczyzn, jak pisze Inga Iwasiów, jednak Hirsch posługuje się kobiecą kategorią, na tyle przekonująco, że trudno jej coś zarzucić.