Mentionsy

Emerald Fennell dla miłośników filmowego ekscesu będą zbyt zachowawcze, dla tradycjonalistów zbyt kampowe, dla tych, którzy oczekują kinowych uniesień zbyt romantyczne, a dla romantyków zbyt zmysłowe, nudne, pretensjonalne, puste czy hipnotyzujące i zapierające dech.

Tym, którzy liczyli na wierną ekranizację powieści Emily Bronte, Emerald Fennell oddaje zwycięstwo Walkowerem.

Fennell od początku podkreślała, że jej film jest adaptacją, a nie wierną ekranizacją.

Fennell portretuje ją z zamiłowaniem do estetycznego przerysowania.

Cathy w interpretacji Fennell przypomina mieszankę ikon popkultury.

Fennell wyraźnie oddziela surowe wichrowe wzgórza od eleganckiego drozdowego gniazda.

Gdy Fennell poluzowuje gorset konwencji, kostiumy i scenografia zaczynają wspierać emocje, a nie tylko im biernie towarzyszyć.

Te zamykające sekwencje czynią z Wichrowych Wzgórz Fennell najlepszą ekranizację Bronte w historii, choć nie spełniają wszystkich złożonych przez reżyserkę obietnic.

Czy w filmie Fennell jest cokolwiek wywrotowego?

Fennell, choć prowokuje rozseksualizowanym, ale nieodkrywczym charakterem filmu, gra bezpiecznie, bazując na tych samych mechanizmach, co Bronte 200 lat temu.