Mentionsy

Al-Asada z Syrii nie zostały przeze mnie poruszone.

To dało początek takim masowym demonstracjom, które w zasadzie rozniosły się na całe państwo, domagającym się już docelowo po prostu zmiany reżimu, czyli rezygnacji Bashara al-Assada.

I w zasadzie był taki moment, ja dzisiaj nawet zacznę na taką świeżą dosyć książkę,

Z tego roku, i patrzyłam sobie na mapki, w 2012 roku w zasadzie większość państwa kontrolowana była przez te siły rebeliantów syryjskich.

Trochę ten ich sprzeciw wobec Asada został przejęty przez takie grupy islamistyczne, które nie zdołały sobie zjednać sojuszników za granicą do tego, żeby jakkolwiek ich wspierać.

No i w efekcie, jak już popatrzymy później na mapki w zasadzie z 2017 roku, no to już widać, że coraz więcej terytoriów syryjskich trafia z powrotem pod kontrolę lojalistów.

A w zasadzie taki ostatni element, który przyczynił się do tego, jak ta sytuacja wygląda dzisiaj, to był 2020 rok, porozumienie między Turcją a Rosją w gruncie rzeczy o zawieszeniu broni, dlatego że te dwa państwa wspierają przeciwne do siebie w Syrii siły.

Główne takie grupy są trzy z syryjskiej opozycji, które właśnie mają w zasadzie w pewnym zakresie konkurencyjne interesy powiedzmy.

No i Hayat Tahrir al-Sham przyjęła bardziej takie działania koncentrujące się na Syrii, żeby właśnie zamieniła ten, powiedzmy, mówienie o tym, że trzeba uwolnić świat za pomocą islamu, bardzo upraszczając, w to, że raczej trzeba za pomocą też tych właśnie bardzo mocno konserwatywnych muzułmańskich wartości raczej uwolnić Syrię od asada.

I otworzyła centrum szkoleń wojskowych, prowadzone przede wszystkim przez dezerterów syryjskiego wojska, czyli z wojska Asada.

I to w zasadzie też w dużej mierze zadecydowały teraz o tym ich sukcesie.

No więc 27 listopada właśnie przede wszystkim ten HTS zainicjował ofensywę przeciwko reżimowi Asada.

W zasadzie oni planowali tak naprawdę tą ofensywę na październik, ale...

Dowiedziała się o tym Turcja, chciała to zablokować, w zasadzie najchętniej pewnie całkowicie, ale to się nie udało, więc oni rzeczywiście w listopadzie zaczęli tę ofensywę, chyba przede wszystkim z takim zamiarem właśnie zajęcia głównie Aleppo i terytorium wokół.

Dlatego, że to był teren, z którego reżim Asada i wspierającego siły często podejmowali ataki właśnie na to terytorium kontrolowane przez HTS i one się szczególnie nasiliły w ostatnich miesiącach te ataki.

Więc HTS w swojej oficjalnej komunikacji powiedziało, że przede wszystkim ta ofensywa jest właśnie bezpośrednią odpowiedzią na te ostatnie działania Asada.

No i teraz tak, ktoś by oczywiście mógł powiedzieć, że no to pewnie znaczy, że oni teraz znowu zamiast angażować się w walkę przeciwko Asadowi razem, to będą walczyć ze sobą.

Bardziej kompetentne jednostki militarne syryjskiego reżimu właśnie nie znajdowały się Aleppo, tylko znajdowały się bardziej w okolicach Chamy, więc tam oni byli w stanie, powiedzmy, jakoś zareagować bardziej skutecznie na tą sytuację, bo z samego Aleppo to w zasadzie wycofali się w cztery dni.

Natomiast też oczywiście mamy wznowienie zaangażowania, może nie zaangażowania, ale aktywności rosyjskiej, irańskiej, a są to dwa państwa, które wspierają reżim Bashara al-Assada i Rosja w zasadzie od początku swojego militarnego zaangażowania w Syrii przyjęła taką

No nie wiem, czy ty pamiętasz, czy nasi słuchacze pamiętają, jak właśnie po wkroczeniu rosyjskiej armii do Syrii była relacjonowana ofensywa reżimu, czy kontrofensywa reżimu w Aleppo właśnie ze wsparciem syryjskim, która w zasadzie zrównała to miasto kompletnie z ziemią.

I dużo większe znaczenie dla decyzji o ataku na reżim Asada dla opozycji miało to, że podczas gdy ona się umacniała, w sensie gdy HTS się umacniało i właśnie tworzyło te struktury militarne i też zdobywało więcej może poparcia wśród ludności, czy legitymacji wśród ludności ze względu właśnie na poprawę jakości dostępu do usług,

To w tym samym momencie z kolei osłabiał się reżim Asada.

Po pierwsze wewnętrznie wszelkie organizacje, które po stronie Asada były zaangażowane, były ze sobą w sporach licznych.

syryjskiej armii, w tym sensie, że Rosji zależało na tym, żeby to rzeczywiście było wojsko, czyli żeby wojsko przejęło kontrolę nad wszelkimi paramilitarnymi ugrupowaniami, które wspierają Asada, to się z kolei nie podobało Iranowi, no Iran też w ogóle tak lubi właśnie wspierać tych aktorów, którzy są gdzieś pomiędzy, tak jak Hezbollah na przykład, więc Iranowi jednak zależało na tym, żeby te ugrupowania zachowały swój status taki paramilitarny.

Zamienił Syrię w zasadzie w narkopaństwo.