Mentionsy

Będziemy rozmawiać o raporcie Marcina na temat arsenału nuklearnego Iranu, bądź jego braku.

Marcin jest naszym ekspertem w grupie Bezpieczeństwo Międzynarodowe i specjalizuje się właśnie w kwestiach związanych z Iranem, ale też Stanami Zjednoczonymi.

Więc myślę, że bardzo odpowiednia osoba, żeby komentować tą sprawę i też chyba całkiem interesujący czas, żeby o tym rozmawiać, tuż po tym jak Trump zadeklarował, że z jednej strony jest powrót do polityki maksymalnej presji przeciwko Iranowi, z drugiej zdecydowane zaprzeczenia jakimś pomysłom prewencyjnego ataku właśnie na te nuklearne placówki irańskie, może nawet sygnalizowanie jakiejś woli negocjacji na temat nowego porozumienia nuklearnego.

Ty tutaj napisałeś na końcu swojego raportu, w tych tezach takich podsumowujących, taką ciekawą właśnie myślę rzecz, że dzięki zgromadzonej wiedzy, doświadczeniom i zapleczu przemysłowemu Iran już mógłby względnie szybko zbudować arsenał nawet 15-16 głowic.

Więc Iran musi mieć, czy w ogóle jakikolwiek kraj, który chce mieć arsenał nuklearny, musi mieć trzy elementy, też to jest duże uproszczenie, czyli po pierwsze materiały rozszczepialne, a to może być właśnie wysoko wzbogacony uran albo pluton, który się z kolei uzyskuje z reaktorów.

I tutaj Iran raczej nie też to tam szczegółowo analizuje.

Iran ma na pewno przetestowane rakiety i nawet użyte przeciwko Izraelowi w zeszłym roku.

Iran na pewno w ramach tego tajnego planu Ahmad pracował, miał wzór głowicy nuklearnej.

I Iran wreszcie wybrał trochę inną niż inne kraje blisko wschodnie ścieżkę, bo właśnie postawił na to, że chce pozyskać wysoko zbogacony uran.

Natomiast moim zdaniem, ja nie widzę cały czas, mimo tego, że sytuacja wokół Iranu i samego Iranu, także wewnętrzne, o wiele się pogorszyła w ostatnich dwóch, trzech latach.

a że ta decyzja nadal obowiązuje i jeżeli Iran nie poczuje się też przyparty do muru, jeżeli nie będzie postępowała ta eskalacja między Izraelem a Iranem, którą żeśmy obserwowali w zeszłym roku, no to myślę, że dopóki żyje Hamenei, to oni tej decyzji nie podejmą.

Wydaje mi się, że tak jak w wielu krajach, nie tylko w Iranie, pewne decyzje jest bardzo trudno podjąć.

Natomiast nie jestem pewien i też to dla mnie jest duży znak zapytania, co po Hameneim albo jeżeli właśnie ta eskalacja izraelsko-irańska będzie dalej postępowała, no to wtedy myślę, że oni poczują się jednak egzystencjalnie zagrożeni i wtedy te argumenty, tu też tego nie mamy, ale jest to przeanalizowane w raporcie, bo w zeszłym roku ta debata stała się właściwie w Iranie publiczna, za, przeciw, po tych atakach też.

Iranu na Izrael i Izraela na Iran.

Bo dzisiaj jest dla nas oczywiste, że Iran i Stany Zjednoczone, Iran i Izrael to są państwa, które są adwersarzami.

W dużym uproszczeniu, że właściwie te podstawy programu nuklearnego Iranu to jest pomoc amerykańska.

Zresztą jak wielu władców irańskich ma niewielkości i wydaje mi się, że skala tego programu już wówczas i to, że Iran zaczął za jego rządów dążyć do opanowania tego pełnego cyklu nuklearnego, nawet 22 reaktory miały powstać dużej mocy, że już intencją wtedy było posiadanie co najmniej tego statusu progowego z możliwością szybkiego zbudowania arsenału nuklearnego.

Tak wiele rzeczy oczywiście w Iranie zostały przez rewolucjonistów odwrócone.

i użycie wreszcie najpierw przez Irak, ale później także przez Iran broni chemicznej.

No i negocjacje, które też długa historia, zanim podpisano to porozumienie nuklearne w 2015, ale generalnie też w dużym uproszczeniu bym powiedział, że szereg czerwonych linii, których wcześniej stawiali Amerykanie i Izraelscy, że udało się Iranowi stopniowo te linie i poziomy np.

że bardzo stopniowo, ale systematycznie Iran te wszystkie czerwone linie przekroczył.

Czyli jesteśmy w takiej sytuacji, gdzie Iran jest państwem progowym.

Wspominasz też w swoim raporcie, wiem, że on bezpośrednio tego nie dotyczy, ale jest to istotny element w ogóle polityki Iranu w regionie, jakoś powiązany też z tym programem nuklearnym, a mianowicie też rozwój pocisków balistycznych.

Jak ty oceniasz właśnie w ogóle tę pracę, czy próbę wywierania presji też właśnie na ten drugi aspekt, przez który Iran jest postrzegany jako zagrożenie?

Jest też osobny rozdział o środkach przenoszenia, jakie opcje tutaj Iran może rozważać albo już dysponuje.