Mentionsy

No i porozmawiamy o tym, jak za prezydentury Trumpa zmienia się amerykańska polityka wobec Twojego regionu, wobec Ameryki Łacińskiej, wobec ich południowego sąsiedztwa.

Mamy tutaj ciągłość podejścia, jeżeli chodzi o pierwszą prezydenturę Trumpa, czyli postrzeganie Ameryki Łacińskiej i Karaibów głównie w kategoriach zagrożenia.

Jego zastępca Landau, który był ambasadorem w Meksyku, Mike Waltz, doradca spraw bezpieczeństwa prezydenta, czy specjalny wysłannik do spraw Ameryki Łacińskiej prezydenta Trumpa, Mauricio Clavercarone.

A jakbyś teraz wytłumaczył, jakie konkretne działania USA podjęło od przejęcia prezydentury przez Donalda Trumpa, które no właśnie wskazują, że jedyne co interesuje Stany Zjednoczone w Ameryce Łacińskiej to przede wszystkim interesy własnego bezpieczeństwa.

Pokrywa się to oczywiście z głównymi postulatami i obietnicami wyborczymi prezydenta Trumpa.

I współpraca, czy ten trzon współpracy, której oczekuje administracja od partnerów latnoamerykańskich, to jest wzięcie odpowiedzialności za te sfery, za blokowanie nieuregulowanych migrantów i rozwiązywanie tych problemów bezpieczeństwa, które dla administracji Trumpa są priorytetowe.

Natomiast ta wizyta potwierdziła też, że Rubio realizuje te główne oczekiwania prezydenta Trumpa.

I to był właściwie główny problem, na który wskazywał Trump.

Jeżeli zobaczymy na środki, po które sięgnął Trump, to jest to szerszy wachlarz niż użył podczas swojej pierwszej prezydentury, która też polegała na dosyć drakońskich metodach i wiązała się z tym, żeby masowo deportować nieuregulowanych migrantów.

Był taki słynny spór między prezydentem Trumpem i prezydentem Kolumbii Gustavo Petro, gdzie Petro w mediach społecznościowych tutaj się poskarżył, że nie przyjmie lotów deportacyjnych, bo się nie zgadza, że to się odbywa w lotach wojskowych.

Administracja Trumpa bardzo szybko wygasiła tutaj opór kolumbijski, zagrażając, że wycofują wszystkie wizy

W przypadku Wenezueli, z którą Stany nie utrzymują relacji, bardzo szybko do Caracas pojechał wysłannik do spraw misji specjalnych prezydenta Trumpa, Richard Grenell.

Drastyczny przykład to jest Panama w związku z kampanijnymi postulatami Trumpa, że on po prostu doprowadzi do odzyskania przez Stany Zjednoczone kontroli nad kanałem panamskim.

Tam już wchodzi kwestia rezygnacji z części suwerenności, kolejnych ustępstw, które tak naprawdę tylko zwiększają apetyt administracji Trumpa.

Natomiast administracja Trumpa w łatwy sposób może na tych małych państwach najbliższego sąsiedztwa wymusić różne działania i wobec sprzeciwu stosować różne środki karne.

Ja chciałabym jeszcze do tego nawiązać, ale pozostając jeszcze przez chwilę w tym wątku migracyjnym i właśnie w wymuszaniu współpracy w tym zakresie, to chciałam też trochę nawiązać do Salwadoru, gdzie dwa dni temu, w poniedziałek 14 kwietnia, prezydent tego państwa odwiedził Waszyngton i mam wrażenie, że to jest być może przywódca, na którym Stany Zjednoczone za bardzo nic wymuszać nie muszą, bo on wydaje się być całkiem zainteresowany tego rodzaju współpracą z Donaldem Trumpem.

to prezydent Salwadoru jest pewnym modelem dla administracji Trumpa.

Myślę, że Bukele imponuje Trumpowi właśnie, że doprowadził do takiej polityki.

Więc tym gestem oczywiście bardzo tutaj się wbił w łaski Trumpa.

A powiedz mi, bo też nawiązujesz gdzieś do tego wątku w swoim tekście, że właściwie to, ok, może to jest jakby specyficzny przypadek, ale że wydaje się, że generalnie Donald Trump i jego administracja przychylają się do współpracy z takimi właśnie brutalnymi autokratami, czy jakby reżimami, które przez ostatnie lata zwiększyły poziom represji w swoich państwach.

gdzie po drugiej stronie mamy na przykład to w sumie zainteresujące, ja akurat też obserwowałam przez chwilę tą postać raczej z ciekawości niż takiej eksperckiej tutaj, niż eksperckiego zainteresowania, no ale mamy też Javier'a Milei, który był przecież wielkim zwolennikiem Trumpa i wydaje się, że akurat tam administracja nie wykazuje jakiegoś wielkiego zainteresowania, żeby współpracować z prezydentem Argentyny.

Jedno to jest ta transakcyjność Trumpa.

A druga sprawa rzeczywiście, że są liderzy tacy jak Bukele czy Milley, którzy próbują się wzorować na Trumpie, współpracują z nim, próbują jakoś pokazywać, że mają bliskie podejście i chcą wykorzystać tę bliskość, tę znajomość do tego, żeby uzyskać jakieś korzyści dla swojego państwa.

W przypadku Bukele to myślę, że to jest kwestia tego, że Trumpowi bardzo się podbają mocni liderzy, popularni, bo Bukele ma bardzo dużą popularność w związku z tymi swoimi osiągnięciami w kwestii bezpieczeństwa.

To znaczy ja chciałabym ją wykorzystać raczej jako pretekst do porozmawiania w ogóle o tym aspekcie gospodarczym polityki Donalda Trumpa.