Mentionsy

To jest właśnie przykład Hamneta.

O, taką rozcieńczoną prawdę, jak właśnie ten film Hamnet, który ma dziewiątki i dziesiątki wśród wielu krytyków i widzów, którzy się strasznie z niego cieszą, a dla mnie to jest taki szprycer, to znaczy bardzo rozcieńczone wino szekspirowskie.

I teraz dlatego na tym tle hamnet wydaje się taką bardzo udaną formą wprowadzenia do obiegu ogólnego i też oscarowego czegoś, co jest ambitne.

Ten synek, który zmarł, miał na imię Hamnet, a sztuka powstała pod tytułem Hamlet.

Podobno w tamtych czasach imiona Hamnet i Hamlet wymiennie stosowano.

I że widzowie, którzy to dostrzegają, zarazem widzą niejako w lustrze samych siebie zachwyconych Hamnetem i bardzo się sobie podobają.

To znaczy mam wrażenie, że wielu widzom podobają się oni sami zachwyceni Hamnetem.

Myślę, że wielu widzów filmu Hamnet zakochało się w tym filmie, dostrzegając w nim pewne szczególnie wartościowe elementy, na przykład właśnie taką koncentrację na emocjach, bardzo bliskie prowadzenie postaci.

I tu, w tym przykładzie Hamneta, pokażę coś, gdzie ona udowodniła, co umie.

Dzisiaj ja tu zacząłem mówić o tajemnicy teatru i tak dalej i mam wrażenie, że częścią zachwytu wielu widzów jest to, że podoba im się w filmie to, co jest tak naprawdę wzięte z teatru i zadaję sobie pytanie, jak często ci widzowie zachwyceni Hamnetem chodzą do teatru?

Bo czy nie jest tak, że tego Hamneta niejako oglądają w zastępstwie teatru?