Mentionsy

To właśnie je Einstein nazwał upiornym oddziaływaniem na odległość.

I teraz może, żeby dać taki rys historyczny, to bardzo szybko, w skali tej czasu powstawania mechaniki kwantowej, bo już we wczesnych latach trzydziestych Einstein wraz z dwoma swoimi współpracownikami

No więc zacznijmy od tego, że w tym roku 1935 Einstein, Podolski, Rosen piszą pracę, którą teraz nazywamy pracą EPR i ten pozorny paradoks, który oni tam dyskutują, nazywamy paradoksem EPR.

I teraz już zamykając ten nawias i przechodząc do Einsteina, Podolskiego i Rosena, otóż zauważyli oni, że jeżeli się opisze analogiczne zjawisko w języku mechaniki kwantowej, to pojawiają się pewne problemy.

No i to, że to jest pierwszy fundamentalny jakby problem interpretacyjny z mechaniką kwantową i to jest to, co martwiło Einsteina Podolskiego i Rosena, mianowicie to, że stan układu, nie można mu przypisać jakichś realnych cech przed aktem pomiaru.

Mianowicie Einstein, Podolski i Rosen powiedzieli, że chcielibyśmy od opisu świata, żeby było tak, że jak obiekty są rozesłane bardzo daleko od siebie,

I skądinąd właśnie minęło około 30 lat, minął czas mniej więcej do 1964 roku, kiedy irlandzki fizyk John Bell, i właśnie dochodzimy do tej drugiej części twojego pytania, no jakby domknął odpowiedź na pytanie Einsteina, Podolskiego i Rosena, czyli pytanie było, czy opis mechaniki kwantowej można uznać za kompletny, gdzie przez kompletny oni rozumieli realizm, czyli to, że tam gdzieś jest rzut kostką

Najpierw Einstein, Podolski, Rosen z oburzeniem tam sarkali na te...

No i na pewno taką próbą jest, takim kierunkiem jest próba sformułowania kwantowej teorii grawitacji, czyli takiego opisu grawitacji, nie takiego, jak dostarczył nam Einstein, czyli takiego, że jest czas i przestrzeń.