Mentionsy

Dziś także podsumujemy to, co działo się na kortach US Open.

Do tej pory myślałam, że taką bardzo dużą mentalną przewagę miała igrzyska w Londynie w 2012 roku, ale muszę przyznać szczerze, że Paryż stanął na wysokości zadania.

To jeszcze wrócę do pytania i kwestii, którą poruszyliśmy chwilę wcześniej, że sport w odbiorze takiej w percepcji społecznej paralimpijczyków przestał być tylko drogą terapeutyczną, bo wielu tak postrzegało igrzyska paralimpijskie, a stał się miejscem naprawdę momentami takiej rywalizacji, w cudzysłów to biorę na śmierć i życie, gdzie detale, setne sekundy bądź też centymetry decydują o

Oczywiście też nie piętnując tych, którzy traktują igrzyska olimpijskie jako okazję do wykrzyczenia swoich problemów, no bo gdzieś muszą to zrobić, spodziewałem się, że także paralimpijczycy będą w tych wywiadach po swoich startach mówić o tym, jak jest im źle, niedogodnie i właściwie nie mają środków na to, żeby przygotowywać się w należyty sposób w porównaniu na przykład ze światową konkurencją.

Poza może jednym przypadkiem, który usłyszałem w wypowiedzi postartowej, to wy, paralimpijczycy, raczej nie traktowaliście tego jako pretekstu do tego, żeby wylać swoje żale.

Jednak ktoś gdzieś w pewne granice kwalifikując różne niepełnosprawności do danych grup sportowych w sporcie paralimpijskim musiał wyznaczyć.

Musi przejść wcześniej tzw. klasyfikację funkcjonalną.

Mamy podobnych przypadków zawodników, więc gdzieś ta granica musiała być postawiona i zawodnicy świadomie się na to decydują, że przechodzą te klasyfikacje funkcjonalne, a potem startują w danej grupie.

I myślę, że tutaj bez sensu jest dyskusja, czy to jest słuszne, czy niesłuszne na chwilę obecną.

A wiesz co, to tutaj jeszcze jedną kwestię chciałbym poruszyć, bo mamy chwilę.