Mentionsy

Najpierw mieliśmy w lipcu sojusz lewicy i centrum przeciwko prawicy, kiedy w drugiej turze Macron i Lewica blokowali razem Le Pen, kandydaci się nawzajem popierali, wycofywali i tak dalej.

dzięki czemu Le Pen uzyskała słabszy wynik niż dawały jej sondaże.

We wrześniu nastąpił sojusz ad hoc między Macronem a Le Pen i powołanie rządu Barniera, mniejszościowego, ale z zasady Le Pen miała przez pierwsze kilka miesięcy nie głosować za jego dymisją.

Barnier z Le Pen też się nie dogadali, no i na koniec nastąpił ostatni wariant matematycznie możliwy, czyli z kolei sojusz lewicy i prawicy przeciwko centrum.

Le Pen i lewica razem obalili rząd, co pokazuje bardzo dobrze niestabilność francuskiej sceny politycznej.

Natomiast we Francji Barnier próbował zwracać się i do socjalistów, czyli starej partii rządzącej, i do lepenistów, czyli do aspirującej partii, którą liczył, że będzie chciała się legitymizować.

Ja jednak widzę zasadniczą różnicę między Rumunią a Francją, a to taką, że we Francji jednak ci mniej czy bardziej skrajni, mniej czy bardziej prosto po skwo politycy, to nie są politycy znikąd, to nie są politycy nieznani, przecież tak, ale PEN i jej partia, to od dekad, od dziesięcioleci i jeszcze od czasów ojca są obecni w polityce francuskiej,

Ja oczywiście sobie z tego zdaję sprawę, sam napisałem książkę o rodzinie Le Penów i ich partii i tym jak przez kilkadziesiąt lat z marginalnego początkowo środowiska nacjonalistycznego stali się dzisiaj pierwszą siłą we francuskim zgromadzeniu narodowym.

są znacznie głębsze i taką wydawałoby się w lipcu dość naturalną współpracę, jeżeli razem wcześniej zablokowali Le Pen.