Mentionsy

Paulus zawiadamia Hitlera i otrzymuje w odpowiedzi rozkaz oraz obietnicę.

No potem oczywiście Adolf Hitler i Paulus zwitał Hitlera jako szansę, jako nadzieję.

To znaczy on popierał Hitlera oczywiście, zajmował coraz wyższe stanowiska, ale obawiał się jego takiej nieprzewidywalnej polityki, awanturniczej polityki.

Euforię w Niemczech, w niemieckim korpusie oficerskim, ale nie tylko i zaczęto wtedy Hitlera naprawdę uważać za geniusza, męża opatrznościowego, który przecież przekreślił tę porażkę pierwszowojenną.

No i oczywiście brakuje paliwa, jedzenia, amunicji, ciepłej odzieży i von Paulus zawiadamia Hitlera.

Przyznanie się, że wielka strategia Hitlera, polegająca na tym, że takimi śmiałymi uderzeniami pancernych pięści rozbije Armię Czerwoną i rzuci Związek Radziecki na kolana, że ona się nie udała.

Paulus nie zrobił tego, bo bał się Hitlera.

I chciałabym zapytać jeszcze o te obietnice Hitlera, bo Hitler próbował jej dotrzymać.

Hitlera w błąd, tak jak zresztą zdarzało mu się to już wcześniej.

Tak jak mówiłam, Paulus otrzymał od Hitlera, to już jest 30 stycznia 1943 roku, radiogram z informacją, że został awansowany do stopnia Feldmarszałka i wtedy Paulus miał powiedzieć do adiutanta, ma to być zapewne zachęta do samobójstwa, ale takiej przyjemności mu nie zrobi i następnego dnia samowolnie podjął decyzję o kapitulacji.

Co było dla Hitlera oczywiście bardzo złym efektem propagandowym.

Zginąć walcząc do ostatniej kropli krwi za Hitlera, to oczywiście zostało odpowiednio wyreżyserowane i towarzyszył temu odpowiedni entuzjazm tłumów zachwyconych tym, że zginą właśnie w taki sposób.

No ale latem 44 roku traci wiarę w Hitlera i czytałam, że to było związane z tym, że chyba stracił wiarę w możliwość zwycięstwa.

A po drugie, że dowiedział się jak potraktowano tych oficerów, którzy byli zamieszani w zamach na Hitlera.

Razem z Armią Czerwoną mieli wyzwalać Niemców od Hitlera.

No ale później rzeczywiście, tak jak pani redaktor powiedziała, egzekucja, zwłaszcza Erwina von Witzleben, była dla niego po zamachu na Hitlera, czyli po 20 lipca 1944 roku, była dla niego takim przełomem.

I spotkali się w jednym z berlińskich hoteli, tylko że ten plan nie wypalił, bo jeszcze były jakieś kolejne spotkania, ponieważ okazało się, że ci żołnierze Wehrmachtu z zachodnich Niemiec wcale nie myślą dobrze o komunistach, a część z nich jest jeszcze bardzo przywiązana do Hitlera i że tutaj nie ma szans na ich jakieś propagandowe wykorzystanie w RFN-ie.

Dla również takich myślących oficerów, takim myślącym oficerom nie było łatwo wyemancypować się z podpływu Hitlera.