Mentionsy

I przez Hobbitów, i przez Tolkiena.

Dla Tolkiena wtargnięcie Birmingham w sielankę wsi, którą kochał, było najgorszym, co mogło się wydarzyć.

Fragmentu, który dla Tolkiena cały czas był kluczowy.

To miejsce, w którym bada się literackie światy Tolkiena, Lewisa czy Pratchetta.

Polityczna moc Tolkiena, moc pierścienia, była wykorzystywana na niezliczone sposoby.

I ten porządek jest przeciwstawiony siłom mrocznego industrializmu, hordom anonimowych orków, którzy, jak mówią krytycy Tolkiena, mówią akcentem Cockney i są niejako klasą robotniczą, prawda?

Niektórzy powiedzą, że to po prostu przeinaczenie myśli Tolkiena, ale jako dziennikarz czuję się w obowiązku zapytać.

Może ta fascynacja pokazuje jednak, że to w pisarstwie Tolkiena jest jednak jakaś immanentna cecha, atrakcyjna dla tych ludzi?

U Tolkiena dobro to lojalność, przyjaźń, wspólnota, wartości w gruncie rzeczy niepartyjne, niepolityczne.

To może zaskakujące, ale hippisi i ludzie kontrkultury zachłysnęli się Śródziemiem, choć powiedzmy od razu, Tolkiena ten entuzjazm nieco drażnił, a arcykonserwatywne intuicje polityczne naszego bohatera były odległe od sympatii Dzieci Kwiatów.