Mentionsy

No i Karolina wyszła z taką inicjatywą, natomiast ja ją podłapałam, no i stworzyłam taką koncepcję, no mając na uwadze właśnie tych wszystkich gości, takich jak Kasia, Cveta czy Tomek,

Cveta, a z perspektywy terapeutki, ta kultura terapeutyczna jak wygląda?

Kama, w twoim doświadczeniu, bo właściwie to jest punkt wyjścia tak naprawdę twojej książki, to jest właśnie zapytanie o tę kulturę terapii i o możliwość naszego zachowania jakiegoś dobrostanu psychicznego, ale właśnie wyjścia w pewnym sensie ku temu, o czym Cveta powiedziała.

Ja tylko jeszcze chciałabym się odnieść do tego, co wy powiedzieliście Tomek i Cveta, bo mnie jest to bardzo bliskie.

Cveta, ale czy można się zorientować na zewnątrz, jak się sobą człowiek nie zajmie?

Bo ja tylko chciałabym się odnieść, bo też Ty, Cveta, powiedziałaś o czymś, co wydaje mi się być istotne.

Cveta, bierzesz?

One nie tyle są puste, tylko one są o wiele, tak jak Cveta mówi, o wiele trudniejsze do spełnienia niż mogłoby się na ulotce wydawać.

To prawda, ale ja myślę, że to zaufanie czy rozeznanie się w tym, co byłoby pomocne dla mnie terapeutycznie, no to wyniknęło z doświadczenia, to znaczy z spróbowania wielu różnych nurtów, tak jak Cveta powiedziała, no co nurt, to inna historia.

Natomiast o zaufaniu też w naszej rozmowie Cveta jest mowa i mi się to wydaje być kluczowe, żeby o tym powiedzieć.

Cveta, właśnie w rozmowie z Tobą, rozmawiacie z Kamą o budowaniu zaufania i o tym, jak fundamentalne to ma znaczenie.

Więc też w żadnym sensie bym tutaj w jakieś ortodoksje takie nie... Dodałbym, bo mi coś przyszło jeszcze do głowy w trakcie, jak słuchałem tego, co Kama i Cveta mówiły, że to jest też... Bo pan pytał o tych ludzi, którzy są tacy przeciwni temu.

Więc tak pokrótce odpowiem, zanim Cveta ty odpowiesz, dobrze?

Cveta.

Cveta myślę, że... To duża odpowiedzialność.

Że ten człowiek, który jest sam w gabinecie terapeutycznym, tylko w tej takiej bardzo intymnej relacji, tak jak powiedziałaś Cveta wcześniej, wychodzi z umiejętnością, być może z odnowioną umiejętnością albo nabytą, nawiązywania tych relacji.

Ja nie jestem jeszcze psychoterapeutką, więc tutaj pewnie Cveta będzie miała więcej do powiedzenia, natomiast myślę sobie w duchu jednak tematyki tej książki, że jednym z takich skutków ubocznych być może jest właśnie takie wyidealizowanie po pierwsze samego procesu i tego, co on może nam dać, a po drugie samej postaci terapeuty.

To znaczy myślę też o naszej rozmowie Cveta, gdzie rozmawiamy w ogóle o granicach w terapii i na co terapeuta może sobie pozwolić i czy on w ogóle te granice powinien czasami łamać właśnie na rzecz procesu, bo tak po ludzku czuję, że coś powinien zrobić niezgodnie ze sztuką.