Mentionsy

Hura to tak naprawdę 30-letni Krzysztof I, który od wielu lat przyjaźnił się z Danielem.

Razem dorastali, a wraz z dorastaniem zmieniały się ich zabawy, jako nastolatkowie wspólnie zaczęli imprezować, a Daniel nieraz mówił o nim, że Krzysztof to taki chłopak, który niczego się nie boi.

I faktycznie Krzysztof do bojaźliwych nie należy, nie ma też w sobie takiego lęku przed konsekwencjami w przypadku ewentualnego złamania prawa, więc ogólnie do norm prawnych ma bardzo swobodne podejście.

Po wszystkim mieli też okraść mieszkanie jej rodziców, powiedział mu, że państwo F mają w środku dosłownie walizkę pieniędzy, do tego biżuterię, a także akcję jakiegoś zakładu, więc mogą się tym wszystkim podzielić, a dla Krzysztofa to będzie zapłata za wykonaną robotę.

Krzysztof zgadza się uczestniczyć w jego planie, więc 13 marca rano idą razem do sklepu, kupują taśmę klejącą oraz gumowe rękawiczki,

Krzysztof zabiera też z domu magnetofon, z całym tym ekwipunkiem ruszają do mieszkania przy rynku, a że wujka Jerzego tamtego dnia nie ma w domu, to mają wolną przestrzeń do działania.

W mieszkaniu był też Krzysztof, którego ledwo znała.

Krzysztof w międzyczasie podgłośnił muzykę, tak żeby sąsiedzi nie słyszeli krzyków, a także przytrzymywał jej nogi, aby nie mogła wstać ani się bronić.

Bransoletkę szybko przejął Krzysztof, który podarował ją później swojej dziewczynie, ale ta, gdy dowiedziała się o pochodzeniu prezentu, wyrzuciła go do jeziora.

Tam stał już wcześniej przygotowany przez Krzysztofa wózek, zapakowali więc szafkę na niego, a on go chwycił i ruszył w drogę.

Krzysztof szedł z tą szafką praktycznie przez całe miasto, po drodze mijał go nawet policyjny radiowóz, policjanci spojrzeli na niego z zainteresowaniem, ale ostatecznie uznali chyba, że nic ciekawego się nie dzieje i pojechali dalej.

Krzysztof dojechał więc nad jezioro Myśliborskie już bez żadnych przeszkód, tam ukrył szafkę w zaroślach, a następnie zawrócił, ponieważ planował po nią wrócić dopiero później, gdy się ściemni.

Po zakończeniu tej akcji nad wodą Krzysztof jeszcze raz wrócił na rynek i już bez Daniela skierował się do pobliskiego śmietnika, skąd wyciągnął torebkę Ani.

Daniel powiedział Krzysztofowi, że człowiek, który miał okraść mieszkanie państwa F, zawiódł go, więc z tej walizki pieniędzy nic nie będzie.

Krzysztof liczył jeszcze, że mimo tego kolega zapłaci mu chociaż zamilczenie, ale jak się szybko okazało, to były złudne nadzieje, bo Daniel nie zamierzał mu płacić ani złotówki.

Wtedy Krzysztof uznał, że zwłoki musiały popłynąć z prądem i nic już się więcej nie da zrobić, ani ich odzyskać, ani zarobić na tym planie Daniela, na co przecież tak bardzo liczył.

Krzysztof jednak od razu orientuje się o co chodzi, a gdy dostaje od Daniela zdjęcie swojego syna, to sygnały stają się już naprawdę wyraźne, ma przestać gadać albo coś się stanie jego dziecku.

Wracając do Daniela, to zostaje on zatrzymany krótko po tym, jak Krzysztof składa zeznania.

Daniel początkowo nie ma świadomości, że Krzysztof tak bardzo pogrążył go zeznaniami, ale policjanci szybko go uświadamiają.

Niestety, mimo że wersja Krzysztofa brzmi dla nich wiarygodnie i spójnie, to on niedługo potem ją odwołuje.

A to działanie prawdopodobnie podyktowane jest strachem, bo Krzysztof boi się zemsty Romów.

Wojciech siedział z Krzysztofem w jednej celi w areszcie w Choszcznie.

Założenie było takie, że ma wyciągnąć od niego jakieś informacje, których Krzysztof nie wyznał w trakcie przesłuchania.

W pewnym momencie Krzysztof znalazł te notatki, więc cały plan legł w gruzach, a Wojciecha trzeba było przenieść do innej celi.

Jeszcze przed procesem Daniel i Krzysztof zostają wysłani na obserwacje psychiatryczne.

Podobna opinia jest na temat Krzysztofa, natomiast u niego dodatkowo pojawia się dopisek, że jego poziom umysłowy mieści się w granicach normy, ale sprawność intelektualna oscyluje gdzieś w dolnej granicy.

Krzysztof w odpowiedzi na to samo pytanie mówi, że prosi rodzina o wybaczenie tego co się stało.

To wtedy Sąd Okręgowy w Szczecinie skazuje Daniela i Krzysztofa na 25 lat pozbawienia wolności, czyli na tyle, ile domagał się prokurator.