Mentionsy

Zatem to właśnie dziś, jak mówiliśmy, minął rok od zaprzysiężenia Donalda Trumpa na prezydenta po raz kolejny, 47, bo był też przecież prezydentem 45.

Chciałem pana zapytać, co pan najlepiej z tego roku prezydentury Trumpa zapamiętał, ale to pytanie zadaję nie dlatego, że tak niewiele się działo i trzeba poszukać, co też zapamiętamy, tylko że działo się tak dużo, że na pewno wszystkiego nie zapamiętamy.

W gruncie rzeczy do tego dążę chyba od samego początku, biorąc pod uwagę ilość instytucji ONZ-owskich, z których Stany Zjednoczone pod przywództwem Donalda Trumpa wystąpiły albo grożą, że wystąpiły.

Natomiast na stałą pewność jest to manewr tak bardzo charakterystyczny dla Donalda Trumpa, że gdyby mi to ktoś opisywał i nie powiedział, o jakiego prezydenta chodzi, a ja bym się, powiedzmy, po jakiejś dwutygodniowej nieobecności na świecie miał zgadnąć, o kogo chodziło, no to bym w ciemno strzelał, że Donald Trump i na pewno bym się nie pomylił.

Z drugiej strony mówi Pan o niewątpliwym chaosie decyzyjnym Donalda Trumpa.

Była zmiana na stanowisku doradcy do spraw bezpieczeństwa narodowego, ale na przykład Pete Hexef mimo wpadek szef Pentagonu się uchował, więc trochę jakby stabilniej wokół Trumpa, bo mam wrażenie, że on tych współpracowników dobrał sobie już takich bardziej w niego wpatrzonych niż w pierwszej kadencji.

Ich jedyną szansą zrealizowania tych ambicji jest lojalność względem Donalda Trumpa i to w ten sposób stabilizuje jego gabinet tak, jak nie było w stanie to stabilizować sytuacja w poprzedniej jego kadencji.

No ale potrzeba było naprawdę dużej wpadki, żeby ktoś z tej administracji odszedł i właściwie Mike Waltz się przeniósł na fotel ambasadora Stanów Zjednoczonych przy ONZ-cie, no więc też ważne z punktu widzenia Trumpa stanowisko.

Czy to, co się teraz dzieje w Ameryce w związku z tą sprawą śmierci tej kobiety zastrzelonej przez jednego z agentów ICE, to jest coś, co będzie dominowało nad następnymi przynajmniej miesiącami kadencji Trumpa?

Na pewno też to, co w dużej mierze w tym roku dominowało nad kadencją Trumpa, to jest sprawa Jeffreya Epstina i tych dokumentów, które były stopniowo ujawniane, których ujawnianiu Trump nagle nie był już taki przychylny, jak to jeszcze było w kampanii wyborczej.

Oni mówili, po to głosowaliśmy na Trumpa, żeby Trump ujawnił te dokumenty, zdarł zasłonę, ujawnił jakieś bardzo, ale to bardzo mroczne fakty i nagle nie chciał tego zrobić, czy się temu opierał, czy jakoś to opóźniał i przedłużał.

No ale wydaje się, że ta część ruchu MAGA, która się do Trumpa zniechęciła, jednak nie była taka duża, jak to niektórzy sądzili.

Jednocześnie sondaże są dla Trumpa takie, że nieco odrobił poparcia społecznego, bo on mniej więcej w okolicach 40% oscyluje.

Tak, to by podkreślało tę sytuację, z którą mamy do czynienia właściwie od początku funkcjonowania Donalda Trumpa w amerykańskiej polityce pierwszoligowej.

Natomiast ciekawe jest to, że ponad połowa Amerykanów, prawie 55%, jest rządami Trumpa zaniepokojona, czyli właściwie jeśli ktoś Trumpa nie popiera, to jest zaniepokojony, obojętnych jest niewielu.

Jednocześnie, jeszcze raz do tego sondażu zajrzę, 58% Amerykanów uznaje pierwszy rok drugiej kadencji Trumpa za porażkę, co by sugerowało, że nawet część Amerykanów Trumpa popierających też nie uważa, żeby to było pasmo sukcesów, ale Trumpa popierają nadal.

Ja bym się nie zdziwił szczerze mówiąc, że tutaj Stany Zjednoczone powstały i wraz z drugą kadencją Donalda Trumpa nastąpiło ich odrodzenie i rozpoczyna się nowa epoka świetności, ale zobaczymy jak to wyjdzie.

Żartował i z Bidena, żartował i z Trumpa.

Przyjmuje się, że to być może był jeden z tych elementów, który przekonał Donalda Trumpa do tego, że trzeba wziąć jednak, startować w wyborach prezydenckich i wziąć krwawy odwet na establishmentie politycznym amerykańskim.

Wśród tych żartów, memów dziś się pojawiła taka fałszywa informacja, że rzekomo Akademia Sztuk Pięknych w Wiedniu postanowiła wpisać Trumpa na listę swoich studentów, bo jednego kiedyś studenta nie wpisała w okresie międzywojennym.

Żart, ten komunikat prasowy był sfingowany, no ale to też pokazuje poziom tego, jak niektórzy myślą sobie, że może Toego Trumpa trzeba po prostu było nakarmić.

Ja myślę, że ten argument o tym, że trzeba było do świętego spokoju dać i ta obsesja w ogóle Nobla przez Donalda Trumpa, to może być prosta linia między faktem, że Barack Obama dostał, a on nie.

W tym całym zamieszaniu, o którym mówimy, tym, które dotyczy choćby Rady Pokoju, które dotyczy tego, jak Trump chce wywracać w imię swojej ideologii America First, bo pierwsza Ameryka, bardzo wiele elementów porządku światowego, to taka metoda, jaką wydaje mi się od dzisiaj próbują przemawiać bardziej kraje europejskie, na przykład Emmanuel Macron, który dość twardo się wypowiedział w Davos pod adresem Stanów Zjednoczonych i Trumpa, belgijski premier.

Gavin Newsom mówi Europie, Europo, nie możesz być miękka, nie możesz okazywać słabości, nie możesz być uległa, bo to tylko i wyłącznie nakręca Trumpa.

No a ta polityka jest bez wątpienia konfrontacyjna, jeśli chodzi o Trumpa.

Chyba, że ma to być rozmowa z Władimirem Putinem, to wtedy jest nieco inaczej w wydaniu Trumpa.