Mentionsy

Mamy w Polsce dwie miejskie galerie sztuki o tej samej nazwie – Arsenał.

Oba Arsenały chcą, budując swoje kolekcje i organizując wystawy, zabierać głos w ważnych sprawach, narażając się nieraz na ostre polityczne ataki.

Do obu znakomicie pasuje tytuł otworzonej w piątek w poznańskim Arsenale wystawy pokazującej pracę z białostockiego Arsenału.

Postanowiłem zapytać Monikę Szewczyk, kuratorkę tej wystawy i dyrektorkę białostockiego Arsenału.

Marek Basilewski, kierujący naszym Arsenałem, też tego doświadczał.

Zanim powiemy o tym, co przywiozła Izba Jakostoku do Poznania, co z jednego Arsenału do drugiego przyjechało, bo chciałbym, żebyśmy słów kilka o tym powiedzieli, to chciałem cię zapytać o samą kolekcję, bo...

I to jest też rok, w którym ty zostałaś dyrektorką Arsenału, więc właściwie w przyszłym roku będziesz miała piękny jubileusz w poznańskim, przepraszam, w poznańskim, widzisz, będziemy się tak dzisiaj mylić, w białostockim Arsenale.

Ale wiesz, ale też będzie jubileusz samego Arsenału, prawda?

Bo Arsenał jako BWA, czyli Biuro Wystaw Artystycznych, jak wiele takich instytucji on gdzieś się nazywało, powstał w roku 1965.

Ja właściwie zaczęłam pracować w momencie transformacji i w ogóle istnienie Arsenału było pod znakiem zapytania.

I właściwie to nie myślałam o kolekcji, natomiast kiedy się już okazało przy okazji jakiegoś tam trzydziestopięciolecia arsenałowego, kiedy pokazaliśmy tą starą kolekcję i tą nową i kiedy to już było kompletnie jasne, że nie możemy ich scalić w jedność, że one należą do po prostu dwóch różnych porządków, do dwóch różnych strategii i zupełnie innego myślenia o sztuce, to zdecydowałam się na

I on był jakoś tam zawsze związany z działalnością, z programem Arsenału, odkąd jest on Arsenałem, a nie BWA.

Bo też pewnym elementem było nie tylko zatrzymanie ich w Galerii Arsenał, ale zatrzymanie ich w ogóle w Polsce.

Co najbardziej białostocki Arsenał interesuje?

Arsenał jest w Arsenale, Arsenał Pałacu Branickich, ikonicznego budynku Białegostoku, ale ma też wspaniałą przestrzeń, czyli taką starą elektrownię, a sztuka, jak wiemy, bardzo lubi postindustrialne przestrzenie.

Pytam też w kontekście Poznania, bo Arsenał Poznański przeszedł wielki generalny remont i przebudowę siedziby, w której się znajduje, na Starym Rynku.

Też właśnie przejąć na potrzeby Arsenału i właściwie stworzyć jakąś namiastkę, rządzić Muzeum Sztuki Współczesnej w Poznaniu, które było planowane tu niejednokrotnie, kiedy Kraszyna Kulczyk była ze swoją kolekcją, ale jak wiemy wyjechała.

Zanim o tym powiem, to chcę powiedzieć, że bardzo kibicuję Markowi w tych staraniach, ponieważ Arsenał w sensie poznańskim, w sensie ekspozycyjnym jest oczywiście pięknym, wspaniałym miejscem, ale na pewno ma większe możliwości i na pewno potrzebuje więcej przestrzeni.

6, Arsenał.

To jest praca Diany Lelonek, taki portret Galerii Arsenał z pracownikami Galerii Arsenał przed budynkiem, który

Wystawy, której kuratorką jest Monika Szewczyk, dyrektorka białostockiego Arsenału i współtwórczyni tej wystawy.

Mam nadzieję, że zachęciliśmy trochę osób do tego, żeby do Arsenału się wybrać.

To jest bardzo ciekawa opowieść o tym, czym ten Arsenał jest, czym ma być, jaki jest plan.