Mentionsy

Szanowni Państwo, obserwujemy bardzo wiele ciekawych komunikatów w przestrzeni międzynarodowej dotyczącej tego, w jakim kierunku może zmieniać się optyka patrzenia stolic europejskich, ale także tego, co może się wydarzyć za Atlantykiem, jak potoczą się wybory prezydenckie w Stanach Zjednoczonych.

Natomiast istnieje też bardzo duży grono osób w polityce niemieckiej, które naprawdę dostrzegają potencjał Polski do tego, żeby być jednym z liderów europejskich i de facto dążą do tego, nawet promują ten pogląd.

Nie wiem, czy jest sens tak naprawdę budować coś innego niż tylko i wyłącznie pozostawać w tym sojuszu, ale już w ramach państw europejskich, bo mamy tutaj dużo tak naprawdę know-how, który jest nawet na poziomie jakiejś interoperabilności, jakiegoś rodzaju współpracy ćwiczeniowej i tak dalej, i tak dalej.

To jest jedna rzecz, natomiast nie powinno, jakby nasze członkostwo w NATO nie powinno nas też jakby powstrzymywać przed tym, żeby, jeżeli jesteśmy w stanie zaangażować partnerów europejskich do większej współpracy obronnościowej w ramach polityk europejskich, to powinniśmy to robić.

W innym wypadku proces akcesji będzie się przedłużał, to będzie rodziło ogromną frustrację po stronie ukraińskiej, pewnie spadek nastrojów proeuropejskich, w sytuacji kiedy jeszcze tak naprawdę być może nie uda się Ukrainii odzyskać granic 1991 roku.

Państwa Unii Europejskiej w trakcie procesie negocjacji powinny współpracować ze sobą po to, żeby uczynić rynek ukraiński dostosowany do standardów europejskich, bo to jest podstawą tak naprawdę zdrowej konkurencji i będzie

Polityków europejskich, żeby zerwać stosunki ze Stanami Zjednoczonymi.

Natomiast w ramach trójkąta weimarskiego, w ramach polityk europejskich, w ramach obronności nie da się ich kształtować bez też silnej współpracy z Francją oczywiście.