Mentionsy

Natomiast czy tak rzeczywiście było w latach 90?

No właśnie, tak jak powiedziałeś, lata 90. raczej się z wojną nie kojarzą, natomiast chociaż gdyby sobie przypomnieć na przykład to, jak wstępowaliśmy do NATO, groźby Rosji, które były gdzieś tam analogiczne, one się nie spełniły z różnych powodów.

Natomiast, a to sprowadza mnie do pytania, czy my mamy w ogóle o spójność obrazu, jaki jest obraz lat 90. w naszym społeczeństwie, czy on jest właśnie spójny, czy jest jednak w jakiś sposób rozproszony, czy przeczy sobie nawzajem, bo właśnie są różne pamięci.

Natomiast też to, co mówisz jakoś wiąże mi się w głowie z, no właśnie, oczekiwaniem, chęcią poznania tego, co lepsze, co za chwilę już nadejdzie.

Czy do wstąpienia do NATO, czy do Unii Europejskiej.

Natomiast oczywiście stan aktualny wtedy był dramatyczny.

Natomiast ja myślę, że wojna ma ten charakter taki unikatowy, bo to jest zagrożenie życia, tak, to znaczy ludzie stają wobec śmierci, w takiej, w pełnej świadomości tego, tak, że

Zwłaszcza właśnie w części, z której ja pochodzę, czyli z ziem odzyskanych, gdzie te zagrożenia, fizyczność, ja pamiętam to, być może bezpośrednio z historii rodzinnej, natomiast ona gdzieś tam siedziała obok.

To jest oczywiście trudno zbadać, natomiast

Natomiast jakby ten motyw zemsty na przykład na elicie jest w mas-kulturze praktycznie niewidoczny.

Natomiast wiele wskazuje na to, że one się kończą, przynajmniej w takim przeświadczeniu społecznym one się kończą, w tym sensie, że jednak jest to wspomniane na początku przez Kasię, wspomnienie o tym, że dziecko boi się wojny, że ono czuje, że za chwilę ten dobry czas się zakończy i

Natomiast właśnie, jeszcze wracając do lat 90., doświadczenia i pamięci.

Oczywiście to muzeum traktujemy symbolicznie, natomiast właśnie jak te lata, lat 90. powinny zostać opowiedziane?

Znaczy nie wiem czemu miałyby do końca służyć, natomiast wyobraziłbym sobie ileś muzeów, które mogłyby podejmować temat tych dosyć współczesnych problemów, które miały miejsce w latach 90. i jakieś muzeum, które dotyczyły na przykład transformacji ustrojowej.

Natomiast myślę, że

Natomiast teraz musimy już kończyć i w związku z tym chciałbym bardzo podziękować naszemu gościowi Michałowi Bilewiczowi i jednocześnie zaprosić Państwa, Was do słuchania nas w kolejnych odcinkach, które już niebawem w ramach podcastu Sto milionów Instytutu Narutowicza.