Mentionsy

Takie myślenie właśnie w kategoriach kolektywnego, narodowego sukcesu, no tych sukcesów nie było jeszcze żadnych tak naprawdę i podejrzewam, że ten sukces Adama Małysza, no był jeden z takich właśnie...

No i ja takie szczęście akurat w tym przypadku, jeśli chodzi o skoki Adama Małysza, później Kamila Stocha miałem, no i za to rzeczywiście jestem losowi bardzo wdzięczny, no i kierownictwu, że postawiło właśnie na mnie, bo przecież ja te skoki komentowałem trochę z przypadku, przyznam się.

I rzeczywiście prawda jest taka, że te wygrane Adama Małysza były troszkę nie na rękę władzom ówczesnym Pucharu Świata w skokach narciarskich, bo niemiecka telewizja, która bardzo mocno weszła w rynek skoków narciarskich, no chciała mieć swoich idoli i sukcesy Martina Schmidta, Svena Hanawalda, a tu jakiś nieznany Polak trochę im krzyżuje plany, no bo Martin Schmidt, który miał błyszczeć, no i wygrał zresztą przed Adamem Małyszem dwukrotnie,

Taka wizja Adama Małysza jako kogoś, kto osiągnął sukces po prostu samym swoim wysiłkiem, ale talentem też, faktycznie mogła być taką bardzo potrzebną opowieścią na tamte czasy, kiedy ten wysiłek ekonomiczny był dosyć spory dla każdego przeciętnego Polaka.

Mianowicie, o ile w 2002 roku kibice obrzucili Svena Hanawalda na wyciągu śnieżkami, o tyle później po apelu Adama Małysza, aby jednak uszanować jego rywala, że to jest jego kolega, z którym rywalizuje i że nie można tak zrobić, zauważmy, że rok później w Zakopanem Hanawald dostał już brawa.

W przypadku Adama Małysza faktycznie to wyglądało w inny sposób, tak?

Znaczy ta naturalność przychodziła, bo nie było innej opcji tak naprawdę i faktycznie to środowisko nie było też takie jeszcze bardzo mocno skomercjalizowane, o czym też tutaj wspominaliśmy, że też nie było całego wsparcia medialnego jak się słychać przed kamerą, więc to wszystko tak naprawdę tą naturalność, tą taką swojskość Adama Małysza podkreślało.

Pierwsze nagranie pochodzi z Mistrzostw Świata w Lachti, 2001 rok, 23 lutego i to jest pierwsze złoto Adama Małysza.

Posłuchajmy między innymi Tomasza Zimocha, ale później jeszcze będzie ciekawa rozmowa Adama Małysza.

To były z kolei igrzyska zimowe w Salt Lake City i srebrny medal, z tego co pamiętam, wywalczony przez Adama Małysza, wystąpi w tym nagraniu także ówczesny prezydent Aleksander Kwaśniewski, któremu się w końcu nie udało jednak z Adamem dogadać.

Piękny komentarz, to już był 2011 rok Oslo, czyli ostatni sezon Adama Małysza i tutaj właśnie Włodzimierz Szaranowicz rzeczywiście pięknie to podsumował, tak wzruszająco, aż sam słychać było, że wzruszył się wspominając te lata tych wspaniałych sukcesów, tą całą dekadę, czy nawet troszkę więcej sukcesów Adama Małysza.

Po prostu przy takich sukcesach Adama Małysza ta małyszomania musiała się wydarzyć.

I człowiek czekał nieraz dość długo na skoga Adama Małysza, bo przeważnie on skakał pod koniec, prawda?

Tutaj w przypadku tego Adama Małysza mówimy, że to faktycznie nikt nie rozumiał do końca dlaczego Adam Małysz jest taki dobry.

Poza tym jeszcze dodajmy, że akurat w przypadku Wilkiej Krokwi te sukcesy Adama Małysza pociągnęły za sobą poprawę infrastruktury.

Przecież organizatorzy Pucharu Świata w Zakopanem też uczyli się tej organizacji z sezonu na sezon, no bo wcześniej, kiedy nie mieliśmy Adama Małysza, no to przychodziło tam tysiąc, dwa tysiące widzów, czasem trzy tysiące.

Po prostu weszli w nocy, skocznia nie była ogrodzona i zajęli sobie miejsca, aby oglądać Adama Małysza.

Także tutaj niestety nie wykorzystaliśmy do końca tej popularności skoków i tego fenomenu i sukcesu Adama Małysza, aby zwiększyć tę infrastrukturę, aby wybudować więcej małych skoczni, aby przyciągnąć właśnie jak najwięcej dzieci do tej trudnej, ale jakże pięknej dyscypliny sportu.

Sukcesy Adama Małysza mogą być przypadkowe, wynikać po prostu z jego wielkości, z jego talentu, z jego pracy.

Także na pewno był to trudny, trudny fragment także i w życiorysie Adama Małysza i całej jego rodziny, no bo nagle z takiego dość anonimowego obywatela kraju stał się rzeczywiście no tutaj no niemal tak rozpoznawalny jak prezydent, czy Lech Wałęsa, czy tam największe jakieś tuzy.