Mentionsy

I tak się składa, że dzisiejszy film, Spragnieni miłości, Wonga Kar-Waia, to jest z tej czwórki przynajmniej, ten, który przez te wszystkie lata późniejsze oglądałem najczęściej, bo o ile do poprzednich wracałem sporadycznie,

Ja przypomnę, że światowa premiera tego filmu była w maju 2000 roku na festiwalu w Cannes, gdzie otrzymał ten film nagrodę dla najlepszego aktora, dla Tonego Wonga.

Wong Kar-Wai przyszedł na świat w Szanghaju w 1958 roku, a zatem w tych Chinach kontynentalnych.

I tam właśnie Wong dorastał w takiej, można powiedzieć, enklawie, bańce emigrantów z Chin kontynentalnych.

Ja przypomnę, kim był Wong Kar-Wai, już nie wedle noty biograficznej, tylko wedle naszego doświadczenia na przełomie wieków wtedy, bo tak się składa, że jak już wielokrotnie wspominałem, to nie był czas, kiedy się dowiadywaliśmy o twórcach, sięgając po Wikipedię, tylko raczej twórcy nam się objawiali poprzez wybory dystrybutorów, czasami zaskakujące, i Wong Kar-Wai na dobre zagościł w naszej

Wyobraźni wtedy, w roku 1999, kiedy to firma Gutek Film na ekrany polskie wprowadziła kilka starszych filmów Wonga Kar-Waia, jeszcze zanim Spragnienie miłości tutaj zaistnieli.

Trafiły Chunking Express, czyli trochę wcześniejszy film Wonga, także Upadły Anioły i Happy Together.

Takim queerowym romansem osadzonym w Buenos Aires miało być częścią dyptyku, który Wong miał zrealizować, dyptyku, który miał powstać w konkretnym momencie, to znaczy właśnie w roku 1997, kiedy Hongkong przeszedł z powrotem pod chińską władzę, czemu zresztą poświęcono wtedy parę filmów, między innymi Wayne Wang zrobił film pt.

Ale pomysł Wonga był taki, żeby zrobić dyptyk, dwa filmy, dwa filmy o miłości, osadzone po dwóch przeciwległych krańcach kuli ziemskiej.

I także osadzonej w przeszłości, to znaczy właśnie w tych latach, które Wong pamiętał ze swojego dzieciństwa.

I fakt, że ten film się rozgrywa dokładnie w tych latach, kiedy Wong miał kilka lat, jest w przedziwny i przepiękny sposób wpisany w język tego filmu.

Topografia tych mieszkań, tych korytarzy, tych połączeń przez cały czas zachowuje pewną tajemniczość, ale to też, tak jak zresztą podkreślano już w wielu odczytaniach, wiąże się z tym, że Wong przywołuje tutaj świat dzieciństwa, świat, który zapamiętał z tych wczesnych lat sześćdziesiątych i cała inscenizacja tego filmu jest temu podporządkowana.

No i oczywiście nie da się mówić o estetyce tych filmów Wonga, myślę i o Chunky Express, i o tych tytułach, które wymieniłem, bez mówienia o wybitnym operatorze, który w tamtym czasie był stałym współpracownikiem Wonga Kar-Waia, to znaczy o Christopherze Doyle'u, którego nazwisko się tutaj pojawia.

Bo te zdjęcia, które robił Doyle do w sumie siedmiu filmów Wonga naprawdę przyczyniły się do tego, co nazywamy estetyką filmu Wonga Kar-Waia.

To znaczy, Wong improwizował z nimi, podpowiadał im sceny na bieżąco.

I film, aż do momentu premiery w Cannes, jeszcze w maju 2000 roku, Wong wciąż przesuwał te koraliki i zastanawiał się, jak to ułożyć w końcu w tą całość, którą państwo zobaczyliście teraz.

Niech świadczy fakt, że prawie do ostatka, to znaczy prawie do kaneńskiej premiery, Wong pozostawiał w wersji montażowej scenę erotyczną, do której de facto dochodziło.

Myślę, że takim ważnym tematem tego filmu jest samotność i samotność to jest też taki temat, który powraca w twórczości Wonga Kar-Waia.

Wonga Kar-Waia tutaj ukazuje świat, w którym te więzi społeczne są jeszcze bardzo silne.

Czasami wynikają te pytania z troski, grają ze sobą w karty, więc myślę, że Wong Kar-Wai darzy ten świat pewnym sentymentem, ale na szczęście nie daje się ponieść nostalgii i pokazuje nam też ciemną stronę tej przeszłości, brak intymności, więc to mnie zainteresowało właśnie w kontekście pozostałych filmów Wonga Kar-Waia.

Więc myślę, że Wonga Kar-Waia też kieruje takie trochę krytyczne spojrzenie na nasz świat dzieciństwa i mówi tak, z jednej strony bezpieczny kokon, ciepło sąsiedzkie, bliskość, wspólna kuchnia, ale z drugiej strony też pewne zasady, które pozwalały na wiele tak naprawdę nieszczerości, tylko w pewnej otoczce hipokryzji.

No i to też czyni film Spragnienie miłości tak wyjątkowym, ta perspektywa Wonga Kar-Waia, że pokazuje nieoczywiste love story, że pokazuje w nim i perspektywę kobiety, i perspektywę mężczyzny.

No i według mnie, jak ostatnia scena wyszeptania tego sekretu w świątyni Wonga Kar-Waia czyni z tego filmu no arcydzieło, tak

To znaczy, że to jest w ogóle bardzo, bardzo odważna decyzja Wonga Kar-Waia.

Wong jest cały czas kultowy, więc to jednak był chyba błąd wtedy, że go nie nagrodzono.

Ja dodam, że polecam, bo jest książka polska o twórczości Wonga Kar-Waia, która co prawda nie obejmuje tego filmu, bo ona wyszła tuż przed.

Nam daje tutaj coś takiego Wong Kar Wai.

No, też jakoś tęsknię do tego czasu właśnie takiego, jak Wong Kar-Wai tutaj na chwilę przynajmniej nam stwarza.

Chciałem tylko dodać jedną rzecz, bo to jest fakt, który mi umknął wcześniej, bo przygotowywałem odcinek o tym, zresztą zapraszam, bo ten odcinek jest na kanale, on już jest sprzed paru lat, o Spragnionych, ale chyba tam nie wspomniałem o jednej rzeczy, do której się jeszcze dokopałem, mianowicie o takim mocnym połączeniu tego filmu z literaturą latynoamerykańską, to znaczy Wong mówił o tym, że jego ulubieni pisarze