Mentionsy

Film w reżyserii Sama Mendesa.

Nazwisko Sama Mendesa wtedy nikomu jeszcze nic nie mówiło, chyba że ktoś bardzo interesował się światowym teatrem.

Polegają po części na tym, że scenarzysta Alan Ball, reżyser Sam Mendes właściwie z każdą kolejną sceną rozkładają ten sitcom na czynniki pierwsze.

Sam Mendes, reżyser, który, tak jak powiedziałem, tym filmem zadebiutował w kinie.

I też zwróćmy uwagę, że w tej scenie sam Mendes kłania się nikomu innemu jak twórcy kabaretu właśnie, to znaczy Bobowi Fossiemu, ponieważ te meloniki, które mają na głowach licealistki i ten układ taneczny właśnie nawiązuje do Boba Fossiego, a w tle mamy nawet muzykę on Broadway z filmu

Mówię o tym, żeby podkreślić, że sam Mendes wywodził się z teatru, że pewna gruba kreska, pewna przesada nawet, a nawet takie mówienie do widowni, bo wydaje się, że w niektórych scenach Lester tak jakby mówił na stronie do nas wprost, jakby komentował swoje działania, to też było coś, w czym sam Mendes czuł się po prostu swobodnie i tutaj też pokazał ten...

Tak muszę powiedzieć, że z samym Mendesem, myślę, nie da się tego do końca zrobić, ponieważ następne 25 lat spędził kręcąc filmy niesamowicie nierówne, ale też bardzo różne od siebie stylistycznie.

Więc trudno mi jest znaleźć w samym Mendesie jakiś taki charakterystyczny styl filmowy.

Uwag, jeszcze tylko dodam, że jedynym filmem późniejszym Sama Mendesa, który wydaje mi się kontynuacją, może takim nawiązaniem, próbą zrobienia czegoś podobnego, a może dokręcenia sequela wręcz, to jest film pt.

Sam Mendes zaadaptował opowiadanie Johna Cheevera, a może nawet powieść, Revolutionary Road i pokazał podobne przedmieście amerykańskie, trochę wcześniej, bo to chyba przełom lat 50. i 60. i pokazał takie małżeństwo w tej erze, z jednej strony powojennej prosperity, z drugiej strony

Wydaje mi się swoją drogą najlepszym filmem Mendesa, zrobionym już po American Beauty.

I to jest teraz z tej perspektywy fascynujące, w jaki sposób Mendes właściwie wyczuł moment, kiedy to zaczyna pękać, kiedy ten optymizm zamienia się we frustrację.

Tyle, że powiedzmy, że Mendes nie nurkuje tą kamerą pod trawnik, tylko raczej unosi tą kamerę i pokazuje nam to wszystko z góry, ale reszta skojarzenia jest świetna.