Mentionsy

Bardzo się cieszę, że zdecydowaliście się spędzić ten wieczór z kinem Andrzeja Żuławskiego w Kinotece.

Trzy filmy Żuławskiego zrealizowane w Polsce.

W dniu dzisiejszym upływa 10 lat od śmierci Andrzeja Żuławskiego, więc jest to też dobra okazja do tego, żeby trochę podsumować jego

Mam wrażenie, że po tym czasie też wraz z rozwojem nowych mediów, z momentem, kiedy jego dzieła trafiły do serwisów streamingowych, stały się trendami na mediach społecznościowych, ten wizerunek Żuławskiego mocno się zmienił, a czy tak mocno, to też w sumie zaraz o tym porozmawiamy z naszymi gośćmi.

Ja osobiście zawsze patrzyłem na Żuławskiego jako

Właśnie to jest też ciekawe w kontekście tego Żuławskiego, no to nie był jedyny polski reżyser, który wyjechał na zachód, tak?

Ale właśnie chciałem was zapytać, skąd wynika ta wyjątkowość niejako życiorysu Żuławskiego, że on w pewnym sensie został przez tych Francuzów przejęty i jego filmy były nazywane francuskimi filmami i to, że to jest polski reżyser żyjący aktualnie we Francji, mam wrażenie, że w tych różnych notatkach prasowych czy nawet recenzjach nie pojawiało się tak często, jak w przypadku czy to Skolimowskiego, czy Polańskiego.

Jakiegoś takiego nabrania całego charakteru przez Żuławskiego.

Chciałbym was teraz zapytać o koniec właśnie, o ten moment, kiedy Żuławskiego już nie było i jego dzieła stały się już w pełni autonomiczne.

Ja nie będę chyba kłamać, że większość filmów Żuławskiego obejrzałem nielegalnie, bo były po prostu niedostępne nigdzie.

Natomiast faktycznie, żeby poznać Żuławskiego jeszcze nawet 5 lat temu, trzeba było po prostu samemu się tym zainteresować i samemu go poszukać.

Wiesz co, kurczę, wydaje mi się, że tutaj są jakieś takie dwa momenty, jeśli chodzi o recepcję Żuławskiego w Polsce, bo na przykład dla mnie, jako dla osoby, która wchodziła w dorosłość w 2008 roku i to jest moment, w którym z jednej strony właśnie wychodzi, no dzisiaj już kultowy wywiad Rzeka Maryckiego i Klatowskiego, tak, to jakby to jest książka, którą ja chyba zresztą ukradłam koledze, w sensie pożyczył mi i nigdy mu nie oddałam, jednocześnie też jakby retrospektywa na Nowych Horyzontach w 2008 roku.

I takie moje pierwsze, że w ogóle pamiętam, że się zaczyna jakiś kobiecy fandom Żuławskiego właśnie, który jakby będzie trwał przez kolejną dekadę.

Więc wciąż jest miejsce na to, żeby tego Żuławskiego jeszcze bardziej odkrywać i dobrze, że to się dzieje.

Żuławskiego, ale potem się okazało, że jakoś nie ma miejsca dla ich obydwu.

Więc to jest mój taki trochę żal, że tak bardzo celebrowano Wajdę, też w mojej młodości, lata 90. były pod znakiem Wajdy, pan Tadeusz i tak dalej, pięknie, ale trochę jakby zabrakło miejsca na jego ucznia, partnera, trochę może chwilami archenemy, ale szkoda, szkoda i myślę, że teraz jest czas, żeby to nadrabiać i oczywiście ten wieczór też jest częścią tego, a jesteśmy, przypomnę, w roku Wajdy, który dla mnie może nawet trochę bardziej jest rokiem Żuławskiego.

No ja tylko z perspektywy programerskiej kinoteki mogę powiedzieć, że przegląd Wajdy zaczyna się wtedy, kiedy kończy się przegląd Żuławskiego, więc trochę zaznaczamy tutaj.

Kończąc jeszcze ten wątek dziedzictwa, to jest coś, co zauważyłem przy premierze polskiego opętania, to jest to, jak dobrze fragmenty z filmów Żuławskiego sprawdzają się w mediach społecznościowych.

Ale to właśnie ciekawe, czy wy spodziewacie się jakichś nowych odczytań Żuławskiego, bo to nie jest wcale jakoś tak dobrze przeanalizowana twórczość dotychczas, a fakt, że dzisiaj nawet nie z własnego wyboru, tylko trochę z chichotu rozwoju technologii, tak?

Pytanie, czy faktycznie tak jest i czy wy widzicie tutaj dla Żuławskiego jakieś...

Opętanie Żuławskiego i Chinatown Polańskiego.

Czemu Polacy w końcu są gotowi na Żuławskiego?

Pierwsze polskie filmy Żuławskiego, też jakby zestawione z Tadeuszem Konwickim czy Sanatorium pod Klepsydrą Hasa, że one tworzą w ogóle jakieś takie kłącze właśnie tych takich późno modernistycznych i takich katastroficzno-apokaliptycznych filmów.

Ostatnie zdanie ode mnie, tylko bo to kropka nad i, że okazuje się, że od romantycznej kultury w Polsce trochę nie da się uciec i jak mówisz chociażby właśnie tutaj, czy strada narodowa, czy groza, czy strach przed wojną, no romantyzm właśnie z tego się wziął i echem przez filmy Żuławskiego teraz nagle słuchamy, przykładamy ucho do tej muszli, a no tak, to jest nadal żywe, tak, nadal nas to dotyczy, nie uciekliśmy historii i tu stawiam kropkę.

Na koniec chciałem jeszcze poruszyć jedną kwestię, która trochę wybrzmiała w tych dwóch poprzednich tematach, ale wydaje mi się, że i tak no pewnie najdłużej by nam zajęła, więc tutaj tak tylko na koniec chciałem ją poruszyć, czyli kwestie związków Żuławskiego z kobietami i też jego wizerunku jako no takiego reżysera-mizogina w pewnym sensie, przynajmniej w głównym nurcie jakichś takich kinofilskich opinii krąży o nim taki mit, też wszystkie opowieści pudelkowe,

Wiemy, co się działo na planie, wiemy, co się działo poza ekranem, ale ten pomysł na użycie aktora w tym konkretnym celu, w bardzo wyrazistym stylu jest unikatowy, wydaje mi się, w przypadku Żuławskiego, zwłaszcza w kontekście aktorek.

Poza kinem Andrzeja Żuławskiego w Kinotece też w najbliższych tygodniach naprawdę nieskończona ilość cykli i przeglądów.

No i kończę naszą dzisiejszą dyskusję wprowadzającą do kina Andrzeja Żuławskiego.