Mentionsy

Wieczorem mamy przyjemność powitać w Krakowie pana Adama Zagajewskiego.

Trochę się, jak cały świat, zmieniają i kręcą, aby dla nikogo nie zabrakło miejsca przy wigilijnym stole.

A kiedy jesteśmy przy wigilii, to przypomniał mi się taki tekst, który Pan napisał w książce, lekka przesada, który był taką opowieścią o niezwykłości i pewnej przewrotności świąt Bożego Narodzenia.

I trzymając się tego tekstu z pańskiej książki, chciałbym zacząć od takiego, poprosić pana o przeczytanie takiego wiersza z ojcem na spacerze.

Tak, o Józefie biblijnym.

Tak, no bo to ten wiersz jest kluczem do osoby Józefa.

Czy pamiętasz, jak naprawiałeś nadajniki dla AK?

Jak pachną kwitnące lipy?

Mógłby tak powiedzieć.

To jak jest z naszymi ojcami?

Jak jest z pamięcią o tacie?

Z pańską pamięcią, jako kluczem może do pamięci wszystkich tych, którzy z tą pamięcią mają kłopot.

I to jest takie zbawienie dla naszych ułomnych pamięci, które jak jesteśmy bardzo młodzi, to wydaje nam się, że nie...

Już tak, zawsze.

Przychodzisz tu jak obcy?

A słońce jak remowany pierwszoklasista zajęte jest pilnie kolorowaniem cieni.

Wszystkie noce od twojego wyjazdu skłębiły się jak włóczka starego sweta, w którym gnieżdżą się dzikie kocury.

Przychodzisz tu jak obcy, a to jest twój rodzinny dom.

Jakie rozmowy pamięta Pan najbardziej z życia rodzinnego?

Jeżeli rodzina się zbierała, to o czym taka rozmowa została przez Pana zapamiętana?

Także zawsze trzeba było...

a jakiegoś bodźca trzeba było ich zachęcić.

Pytać o konkretne rzeczy, gdzie kto mieszkał, jaki co był.

Kiedy ojciec wędrował po górach, niestrudzenie, cierpliwie, niekiedy całymi godzinami w deszczu pod peleryną, jak niegdyś pielgrzymi ciągnący do Hiszpanii.

Wydawało mi się, że właśnie tak, po łagodnych zboczach, przejdzie któregoś dnia na drugą stronę.